திருடர்கள் ஜாக்கிரதை

எச்சரிக்கையாக இருப்போம்

‘தனியாக வீட்டில் இருந்த பெண்ணிடம் துணிகர கொள்ளை’ 

அடிக்கடி நாளிதழ்களில் இது போன்ற செய்திகள் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. நாமும் அதை ஒற்றைவரிச் செய்தியாக மேம்போக்காகப் படித்துவிட்டுக் கடந்து போய்விடுகிறோம். உண்மையில் இந்தக் கொடுமையை அனுபவித்தவர்களுக்குத்தான் அதன் வலி தெரியும். 

சரி. வீட்டில் தனியாக இருக்கும் பெண்கள் தங்களைப் பாது காத்துக் கொள்வது எப்படி?  கொஞ்சம் விரிவாகப் பார்ப்போமா?

வீட்டில் இருக்கும் பெண்கள் தனியாக இருக்கும்போது வீட்டின் கதவைகளை நன்றாக பூட்டிவிட்டு  பின்னர் வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும். அதைவிட்டுவிட்டு வீட்டின் இரண்டு கதவுகளையும் விரிய திறந்து வைத்துக்கொண்டு, டிவியின் சத்தத்தையும் அதிகமாக வைத்துக்கொண்டு, சமையலறையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள் சிலர். அப்படியிருந்தால் யார் வருகிறார்கள், யார் போகிறார்கள் என்று எப்படித் தெரியும்?

சில வருடங்களுக்கு முன்புகூட, ஒரு தெருவில் இருப்பவர்களில் இந்தக் கடைசியில் இருந்து அந்தக் கடைசி வரை இருக்கும் எல்லோரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிப் பழகுவார்கள். ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக சொந்தங்கள் போல் உறவாடுவார்கள். நல்லது, கெட்டது அனைத்திலும் பங்கேற்பார்கள். ஆனால் தற்போது அந்த நிலைமை இல்லை. நம்மை விழுங்கும் நகர வாழ்வின் இயந்திரத்தனம் இந்த உறவுகளை எல்லாம் ஒரு அடி தள்ளியே வைக்க நம்மை நிர்பந்திக்கிறது. குறிப்பாக ப்ளாட்டுகளில் வசிப்பவர்கள் இப்போதெல்லாம் தனித் தீவாக ஆகிவிட்டார்கள் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். 

சென்னை நகரில் ப்ளாட்டுகளின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக்கொண்டே வருகின்றன. ப்ளாட்டுக்குள் நுழைந்ததும் இறுக்கிச் சாத்தியக் கதவோடு அவர்கள் உலகம் சுருங்கிப் போய்விடுகிறது. பக்கத்து வீட்டில் யார் இருக்கிறார்கள்? அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? என்பது தெரியாது. இது தவறுதானே? அக்கம்பக்கத்தில் வசிப்பவர்களிடம் பேசுங்கள். நம் வீட்டில் ஏதாவது ஒரு பிரச்னை என்றால் உடனே அவர்கள் ஓடி  வருவார்கள். நாம் வெளியூர் செல்லும்போது அவர்கள் நம் வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்வார்கள். 

பெரும்பாலான ப்ளாட்டுகளில் காவலில் இருக்கும் காவலாளியை பால் கார்டு, டெலிபோன் பில், எலெக்ட்ரிக் பில் கட்ட அனுப்புவது என்பது சர்வசாதாரணமாகிவிட்டது. காவலாளியை வெளியில் அனுப்புவது என்பது தவறான செயலாகும். இதனால் காவலாளி ஒழுங்காக வேலைக்கு செய்யாமல் இருக்க நாமே வாய்ப்பை தருகிறோம். அதுமட்டுமல்லமல் காவலாளி இல்லாத சமயம், சமூக விரோதிகள் ப்ளாட்டுக்குள் நுழையவும் கூடும். 

வீடுகளில் தனியாக இருக்கும் பெண்களிடமும், முதியோர்களிடமும் அடிக்கடி கொள்ளை சம்பவங்கள் நடக்காமல் இருக்கவும், தற்காப்பு நடிவடிக்கைகளில் ஈடுபடவும், பொதுமக்கள் விழிப்புணர்வாக இருக்கவேண்டுமென்பதற்காகவும் சென்னை மாநகரக் காவல் துறையும் துண்டு பிரசுரங்கள் மூலம் பிரசாரம் மேற்கொண்டு வருகிறது. இந்த பிரசுரங்கள் போலீஸ் நிலையங்கள் வாயிலாக பொதுமக்களுக்கு விநியோகிக்கப்படுகின்றன.

· வீட்டில் தனியாக இருக்கும் பெண்கள் வீட்டின் முன்புற கதவில் கண்டிப்பாக ‘லென்ஸ்’ பொருத்த வேண்டும். மரகதவுகளுக்கு முன்பு கிரில் கதவுகளை பொருத்தியிருந்தால் நல்லது.

· தனியாக இருக்கும் பெண்கள் கதவை உள்பக்கம் பூட்டிவிட்டு வீட்டு வேலைகளை செய்வது நல்லது.

· பெண்கள் ஷாப்பிங் மற்றும் மார்க்கெட் செல்லும்போது அங்கு புதிய நண்பர்களுடன் பழகினால் அவர்களை உடனே வீட்டுக்கு அழைத்து வரவேண்டாம். அதே நேரத்தில் புதிய நண்பர்களிடம் தாங்கள் வீட்டில் தனியாக இருக்கும் விஷயத்தையும், தங்கள் வீட்டு ஆண்கள் வெளியூர் சென்றிருக்கும் விஷயத்தையும் கண்டிப்பாக கூறக்கூடாது.

· வீடுகளில் தனியாக இருக்கும் இளம் பெண்கள் கராத்தே போன்ற தற்காப்பு கலைகளை அவசியம் கற்று வைத்திருக்க வேண்டும்.

· வீடுகளுக்குள் கொள்ளையர்கள் புகுந்தால் அவர்களின் முகத்தில் மிளகாய் பொடி போன்றவற்றை தூவியும் தப்பிக்கலாம்.

· முதியவர்கள் மட்டும் தனியாக இருக்கும் வீடுகளில் பணம் மற்றும் நகைகளை வைப்பதை தவிர்த்து, வங்கி லாக்கரில் வைக்க வேண்டும்.

· அடுக்குமாடி மற்றும் தனி வீடுகளில் வசிக்கும் முதியவர்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களிடம் நட்புடன் பழக்கம் வைத்திருக்க வேண்டும். அப்போது தான் ஆபத்து நேரங்களில் அவர்கள் உதவியாக இருப்பார்கள்.

· ஜோதிடர்கள், குறி சொல்பவர்கள், சாமியார்கள், நகை பாலிஷ் போடுபவர்கள், பழைய பொருட்களை வாங்குபவர்கள் போன்ற நபர்கள் வந்தால் அவர்களை எக்காரணத்தை கொண்டும் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்க கூடாது.

· இதேபோல வீட்டிற்கு வழக்கமாக வரும் பால்காரர், பேப்பர் போடுபவர்கள், காய்கறி விற்பவர்கள், கேபிள் டி.வி. ஆபரேட்டர்கள், சமையல் கியாஸ் சப்ளை செய்பவர்கள், சலவை செய்பவர்கள் போன்றவர்களின் பெயர் விலாசத்தை கண்டிப்பாக தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். இவர்களையும் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்காமல் இருப்பது நல்லது.

· அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசிப்பவர்களாக இருந்தால் கண்டிப்பாக காவலாளிகளை நியமிக்க வேண்டும். காவலாளிகள், அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசிப்பவர்களை பார்க்க வருபவர்களின் பெயரையும் மற்றும் முகவரியையும் எழுத வேண்டும். இதற்காக பார்வையாளர் குறிப்பேடு ஒன்றை வைத்திருக்க வேண்டும்.

· வீடுகளில் தனியாக இருக்கும் பெண்களும், முதியோர்களும் அருகில் உள்ள போலீஸ் நிலையத்தின் தொலைபேசி எண், தீயணைப்புத்துறை தொலைபேசி எண், அவசர போலீஸ் தொலைபேசி எண் ஆகியவற்றை எளிதில் பார்ப்பதற்கு வசதியாக குறித்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

இவையனைத்தையும் நாம் நம் நினைவில் வைத்துக்கொண்டால் போதும். நம்மை நாமே பாதுகாத்துக் கொள்ளலாம்.

(27.03.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

யானை, பூனை வளர்க்கலாம் வாங்க

பிராணிகளைத் தத்தெடுக்கலாம் வாங்க

எனது அலுவலகத்தின் மேலதிகாரியின் வீட்டுக்கு ஒருநாள் சென்றிருந்தேன். அப்போது அவர் தான் வளர்க்கும் நாயுடன் அன்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தார். என் மனதில் ‘என்னடா இவரு நாய்கூடவெல்லாம் பேசுறாருன்னு’ கேள்வி எழுந்தது. அதை அவரிடமே கேட்டும் விட்டேன்.

‘என்ன சார் நாயோடு பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?’ 

‘சார், பப்பின்னு சொல்லுங்க. நாய்ன்னு சொல்லாதீங்க.  ப்ளீஸ். இந்த பப்பியும் எங்க வீட்டுல ஒரு மெம்பர்தான்’ என்றார்.

இப்படி நம்மில் சிலர் வீட்டு விலங்குகளிடம் மிகவும் அன்பாக பழகிக்கொண்டு தானிருக்கிறார்கள். ஒரு சிலருக்கு நாய் பிடிக்கும். ஒரு சிலருக்கு பூனை பிடிக்கும். வேறு சிலருக்கு இவைகளை விட்டு கிளி, லவ் பேர்ட்ஸ் போன்ற பறவைகளை வளர்ப்பதில் ஆர்வம் அதிகம் இருக்கும்.

நாய், பூனை வளர்ப்பவர்கள் அதனை விலங்குகளாக பார்ப்பதில்லை. தன் வீட்டுப் பிள்ளையாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வீட்டில் ஒரே பூனைக் கூட்டமாகதான் இருக்கும். எந்நேரமும் அந்த வீட்டிலிருந்து ‘மியாவ்’ சத்தம்தான் அதிகம் வரும். அந்த வீட்டுப் பெண்மணிக்கு பூனையென்றால் அவ்வளவு ஆசையாம்.

ஒரு சிலர் இதற்கும் மேலே போய்விடுவதும் உண்டு.  போட்டோ ஸ்டூடியோவில் ஒருவர் நாயின் சின்னப் புகைப்படத்தை வைத்துக்கொண்டு, ‘சார், இத தயவு செய்து பெரிசு பண்ணி தாங்க. எவ்வளவு பணம் செலவானாலும் பரவாயில்லை. போட்டோவ பெரிசாக்கித்தாங்க. இத நாய்ன்னு நெனைக்காதீங்க. எம்புள்ள சார்.’ என்றபடி அழுதுவிட்டார்.

நம் நாட்டில் செல்லப் பிராணிகளாக கருதப்படுபவை நாய், பூனை, கிளி, புறா, முயல் போன்றவை. குதிரையை வியாபாரத்திற்காக  சிலர் வளர்த்து வருகிறார்கள். பசுவை நாம் தெய்வமாக எண்ணி சில வீடுகளில் வளர்த்து வருகிறார்கள். கோயில்களில் பசுக்களையும், வளர்க்கிறார்கள். சில கோயில்களில் யானைகளும் சேர்த்து வளர்ப்பார்கள்.

வெளிநாடுகளில் சிலர் காட்டு வாழும் விலங்குகளை தன் வீட்டில் செல்லப் பிராணிகளாக வளர்த்து வருவதையும், அவைகளுக்கு வீட்டிலேயே தனி அறையை ஒதுக்கி, சகலவசதியும் கொடுத்திருப்பதையும் நாம் தொலைக்காட்சியில் பார்த்திருக்கிறோம். இதனைப் பார்க்கும்போது நாமும் இதுபோல் காட்டு மிருகங்களை வளர்க்க முடியாதா? என்ற ஏக்கம் நமக்கு தோன்றும். 

கடவுளாக விலங்குகளை நாம் வழிபட்டாலும், நம்மால் வீட்டில் வனவிலங்குகளை வளர்க்க முடியாது. ஏனென்றால் நம் நாட்டு (இந்தியா) சட்டம் அதற்கு இடம் தராது. 

ஆனால் நம்முடைய ஏக்கம் நீண்ட நாள் நீடிக்காமல், நமது ஆசையை நிறைவேற்ற போகிறது வண்டலூர் உயிரியல் பூங்கா. எப்படி? இந்தப் பூங்காவில் இருந்துதான் நாம் மிருகங்களை தத்து எடுத்து வளர்க்கப் போகிறோம். 

ஏற்கெனவே மைசூர் உள்ளிட்ட சில உயிரியல் பூங்காக்களில் விலங்குகளை பொதுமக்கள் தத்து வளர்க்கும் திட்டம் நடைமுறையில் உள்ளது. இப்போது, வண்டலூரில் உள்ள அறிஞர் அண்ணா உயிரியல் பூங்காவிலும் மிருகங்களைத் தத்து எடுப்பதற்கு அனுமதியளிக்க இப்பூங்கா நிர்வாகம் முடிவு செய்துள்ளது. 

1855ல் தேற்றுவிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் முதல் விலங்கியல் பூங்காவாகும். சென்னையிலிருந்து 30 கீ.மீ தூரத்தில் அமைந்துள்ள இப்பூங்காவில் 170க்கும் மேற்பட்ட விலங்குகள், பறவைகள் மற்றும் ஊர்வன உள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை எப்படி நடைமுறைப்படுத்துவது என நிர்வாகம் ஆராய்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

இப்போது இத்திட்டத்தின்படி, வண்டலூர் உயிரியல் பூங்காவில் உள்ள மிருகங்களை தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு எத்தனை நாள்களுக்கு தத்து கொடுப்பது என்பது பற்றி ஓர் முடிவுக்கு வந்துள்ளது பூங்கா நிர்வாகம்.

இந்த புதிய திட்டத்தின்படி, வண்டலூர் உயிரியல் பூங்காவில் உள்ள மிருகங்களை ஒருவர் ஓராண்டு வரை தத்து எடுத்துக்கொள்ளலாம். அந்த காலகட்டத்தில் விலங்குக்கு ஆகும் செலவுக்கு அவர் பொறுப்பு ஏற்கலாம். அதிகபட்சமாக ஓராண்டும், குறைவாகக் கூட மாதக்கணக்கிலோ, நாள்கணக்கிலோ கூட தத்து எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்கான கட்டணம் பற்றி இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை. 

இதுபோன்ற திட்டம் ஒன்று புளூகிராஸ் நிறுவனத்தில் தற்போதும் நடைமுறையில் இருக்கின்றது. நம் வீட்டில் நாய், பூனை, கிளி போன்றவை வளர்க்க ஆசைப்பட்டு, அது வளர்ந்த பின்னர் ஏதோ ஒரு சூழ்நிலையில் வளர்க்க முடியாமல் போனால், புளூகிராஸ் நிறுவனத்தில் நாம்வளர்த்த பிராணியை வளர்ப்பதற்கு, பராமரிப்பதற்கு வசதிகள் இருக்கின்றது. அவர்கள் அந்தப் பிராணியை பராமரிப்பதோடு, அது எப்படி இருக்கிறது என்பதையும் நமக்குத் தெரிவிப்பார்கள்.

ஆனால் இந்தத் திட்டம் விரைவில் அமல்படுத்தப்படும் என நாம் நம்பலாம்.

மிருகங்களைத் தத்து எடுக்கும் அமுலுக்கு வந்தவுடனே நாம் ஆளுக்கொரு மிருகத்தைத் தத்து எடுக்கலாம். அதனைப் பெருமையாகவும் சொல்லிக் கொள்ளலாம். நான் நாய் வளர்க்கிறேன். பூனை வளர்க்கிறேன். கிளி வளர்க்கிறேன் என்பதுபோல நான் சிங்கம் வளர்க்கிறேன், புலி வளர்க்கிறேன் என்றும் நாம் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.

யானைக் கட்டிப் போரடிக்க முடியுமா? என்று எண்ணியிருந்த காலம் போய் இந்தத் திட்டத்தால் நாம் பூனையும் வளர்க்கலாம், யானையும் வளர்க்கலாம்.

எங்கே எல்லாரும் கிளம்பிட்டீங்க? வண்டலூருக்கா?

(30.03.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

பொங்கியெழு வைகோ!

இன்னுமா யோசனை?

2009ம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தல் அறிவித்தது தேர்தல் கமிஷன். அதன்பின் எந்தக் கட்சி எந்தக் கட்சியுடன் கூட்டணி என்ற அமர்க்களம் முடிந்தது. தமிழ்நாட்டில் கூட்டணி காட்சியில் மிக சிறப்பாக பங்காற்றியவர்கள் விஜயகாந்தும், ராமதாஸும்தான். இவர்கள் இருவரும் பத்திரிகையாளர்களை இதோ, அதோ என்று போக்குக் காட்டியது திரைப்படத்தில் வரும் சேஸிங் சீனை விட விறுவிறுப்பாக இருந்தது என்றே சொல்லலாம்.

அடுத்து தொகுதி பங்கீடு.

விஜயகாந்த் தனித்துப் போட்டி என்பதால் பிரச்னையே இல்லை.

திமுக காங்கிரஸ் கூட்டணியில் மிகச் சுலபமாக தொகுதி பங்கீடு முடிந்துவிட்டது.

பாஜக கூட்டணி என்று ஒன்று உள்ளதாக கூறுகிறார்கள்.

அதிமுக கூட்டணியில் டாக்டரண்ணனுக்கு லம்ப்பா 7 தொகுதிகள் ஒதுக்கப்பட்டது. இரண்டு கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு தலா 3 தொகுதிகள் ஒதுக்கப்பட்டது.
அதிமுகவே கதி என்றிருந்த மதிமுக எத்தனை தொகுதி? என இதுவரை இரண்டு கட்சிகளும் வெளிப்படையாக கூறவில்லை. ஜெயலலிதா மதிமுகவுக்கு எத்தனை தொகுதி ஒதுக்குவார்? ஏழா? ஐந்தா? நான்கா? மூன்றா? இரண்டா? போதும் போதும் இதற்குமேல் என்ன சொல்ல.

‘பொறுத்தது போதும் பொங்கியெழு!’

கலைஞர் வசனம்தான் என்றாலும் தற்போது ‘வைகோ’வுக்கு மிகவும் பொருத்தமாகவே இருக்கிறது.

வைகோ சிறந்த பேச்சாளர், சிறந்த தொண்டன். ஆனால் சிறந்த தலைவரா என்றால் மறுப்பவர்கள் அதிகம்.

கட்சியைப் பொறுத்தவரையில் கட்சி நிர்வாகிகளை அனுசரித்து, அரவணைத்துச் செல்லும் திறமை வைகோவிடம் இல்லை. வைகோ பின்னால் சென்றவர்கள் எல்லாம் மீண்டும் வந்துவிட்டார்கள். ஒருத்தர் பின் ஒருத்தராக சென்று கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். கேட்டால் மதிமுக உடைக்க கலைஞர் சதி செய்கிறார் என்பார்?

அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டிருப்பதில் எவ்வித உபயோகமும் இல்லை. ஆனால் வைகோ திரும்ப திரும்ப அரைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்றே தோன்றுகிறது. அவருக்கு அரசியல் தெரியவில்லை என்று பலர் கூறுகின்றனர். வைகோ வாய் சொல்லில் வீரனாக மட்டுமே இருக்கிறார் என்றும் கூறுகின்றனர்.

நேற்று முளைத்த தேமுதிக தனித்து நிற்கிறது. சமக (சரத்குமார் கட்சி) புத்திசாலித்தனமாக பாஜகவுடன் கூட்டணி வைத்துள்ளது. எப்படியும் 15 தொகுதிகளில் நிற்கலாம் என தெரிகிறது. பிறந்து 15 மாதங்கள் ஆகாத கட்சிகள்கூட புத்திசாலித்தனமாக இருக்கிறது.

மதிமுக பிறந்து இந்த மே மாதம் வந்தால் 15 வயது பூர்த்தியாகப் போகிறது. ஆனால் ஆரம்பித்தபோது இருந்த நிலையைவிட தற்போது அதிக அளவு தேய்ந்து, தளர்ந்து காணப்படுகிறது.

மதிமுகவை காப்பாற்றுவாரா வைகோ?

மரமண்டைகள்

சாலையோர மரங்களைச் சீர் செய்வோம்!

சென்னையில் சில சாலைகளில் திரும்ப திரும்ப போக தூண்டும். நம்மில் சிலர் அந்தச் சாலைகளில் காலையிலும், மாலையிலும் நடைபயிற்சி செல்வதற்கும் ஏதுவாக இருக்கும். அமைதியாகவும், காற்றோட்டமாகவும், நல்ல மன ஒட்டத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய வகையில் அந்த சாலைகள் இருக்கும். அது எந்த மாதிரியான சாலை தெரியுமா? அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த சாலைகள்தான் அவை.

சென்னையில் மயிலாப்பூர், போர்ட் கிளப் சாலை, போயஸ் கார்டன், மந்தவெளி, அடையாறு, பெசண்ட் நகர், கே.கே. நகர், அண்ணாநகர் போன்ற பகுதிகளில் இப்படி அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த சாலைகள் அதிகம் காணப்படுகிறது. அமைதியான சாலையாகவும், காற்றோட்டமான சாலையாகவும், அடிக்கடி பறவைகள் கூவுகின்ற ஒலிகளும் இங்கு கேட்பதால் இந்த ரம்மியமான சாலையில் செல்ல அனைவரும் விருப்பப்படுவார்கள்.

இந்தப் பகுதிகளிலெல்லாம் எப்பொழுது இந்த மரங்கள் நடப்பட்டன என்றால் அந்தப் பகுதி மக்களுக்குக் கூட தெரியாது என்று சொல்லலாம். அத்தனை வருடங்கள் இந்த மரங்கள் அந்தப் பகுதி மக்கள் வெயிலில் வாடாமல் காத்து வருகிறது. சொல்லப்போனால் மக்களோடு மக்களாகவே வாழ்ந்து வருகிறது என்று கூறலாம்.

பள்ளிப் படிக்கும் காலத்தில் அசோகர் சாலையோரத்தில் மரத்தை நட்டார் என்று படித்திருக்கிறோமே தவிர அந்தப் பருவத்தில் மரத்தின் பயன்கள் பற்றி அறிய வாய்ப்பு குறைவு. அதன் பயன் இப்போது புரிகிறது. மரங்கள் வெயில் காலங்களில் நல்ல நிழல், குளிர்ந்த காற்று கிடைக்கிறது என்றாலும் சில இடைஞ்சல்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

ஒருநாள் நான் பைக்கில் சென்று கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று என் தலையில் ஏதோ விழுந்தது. என்னவென்று பார்த்தேன். காய்ந்த சிறிய மரக்கிளை. நல்லவேளை ஹெல்மெட் அணிந்திருந்தேன். தலைக்கு வந்தது ஹெல்மேட்டோடு போச்சு. எதனால் இப்படி?

சமீப காலத்தில் நடப்பட்ட மரங்களின் எண்ணிக்கை என்று பார்க்கும்போது மிகவும் குறைவுதான். மரங்களெல்லாம் நடப்பட்டு, வளர்ந்து நீண்ட ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதால், மரங்களுக்கும் வயதாகி விட்டது.

நீண்டு, நெடிய மரங்கள் அடர்ந்து காணப்படுவதால் சாலையிருக்கும் விளக்குகளின் வெளிச்சம் சாலையில் சரிவர தெரிய மறுக்கின்றது. அதேசமயம் மரங்களின் மேல்தான் கேபிள் ஓயர்கள் அதிகம் செல்கின்றன.

மழைக் காலங்களில் சில மரங்கள் வேரோடும் சாய்ந்து விடுகின்றன. சில இடங்களில் மரங்களின் கிளைகளும் ஓடிந்து விழுகின்றன. இதனால் போக்குவரத்து பாதிக்கப்படுவதோடு, ஆமை வேகத்தில் வாகனங்கள் செல்வது வாடிக்கை. அன்றைய தினம் அந்த வழியாகச் செல்லும் அத்தனை பேரும், அந்தப் பகுதியில் வசிக்கும் மக்களும் மிகுந்த சிரமத்துக்குள்ளாவார்கள்.

இலையுதிர் காலத்தில் மரங்களிலுள்ள இலைகள் அனைத்தும் உதிர்ந்து, சருகாகி சாலையில் விழுந்து குப்பையாகி, வீதிகளைக் குப்பையாக்குவதோடு நில்லாமல் காற்றில் பறந்து அந்தப் பகுதியையும் அந்த பகுதியிலுள்ள வீடுகளும் குப்பையாகின்றன. உதிர்ந்த சருகுகளால் கால்வாய்களும் அடைத்துக் கொள்கின்றன. இதனால் சாக்கடையில் நீர் போக வழியில்லாமல் நிரம்பி வழிவதோடு, கொசுக்களும் அதிகம் வர வாய்ப்பிருக்கிறது.

மழைக் காலங்களில் வேகமாக அடிக்கின்ற காற்றில் முதிர்ந்த மரங்கள் வேரோடு கீழே சாய்கின்றன. அப்படி சாயும்போது மரத்திற்கு அருகிலிருக்கும் வீடுகள், கடைகள், வாகனங்கள் போன்றவை சேதமுறுகின்றன. மரங்கள் சாய்ந்து விழும்போது, கேபிள் ஓயர்களும், டெலிபோன் ஓயர்களும், சில சமயம் மின்சார கம்பியும் அறுந்து கீழே விழுகின்றன. ஓயர்கள் அறுந்துகிடப்பதை அறியாத ஆடு, மாடு போன்ற உயிரினங்கள் மின்õசரத்துக்கு பழியாக நேரிடுகின்றன. சில சமயங்களில் மனிதர்களும் மின்சாரத் தாக்குதலுக்கு ஆளாகின்றனர்.

என் நண்பர் ஒருவர் வீட்டுக் காம்பவுண்ட் சுவருக்கு அருகில் இரண்டு மரங்கள் இருக்கின்றன. ஒரு மரத்தின் கிளை அவரது வீட்டின் மொட்டை மாடிக்கு அருகில் செல்கிறது. இதனால் சமூக விரோதிகள் மரத்தின் வழியாக நுழைந்து விடுவார்களோ? என்று பயப்படுகிறார். அவர் பயப்படுவதும் நியாயம் தானே?

இன்னொரு நண்பரின் புலம்பல் வேறுவிதமாக உள்ளது. ‘தண்ணி வரலேன்னு கொஞ்சம் கொஞ்சம் அதிக ஆழத்தில் ஃபோர் போட்டிருக்கேன். இப்பப் பாத்தா வெளியில இருக்கிற மரத்தோட வேர் குறுக்கே போகுது. என்ன பண்ணுறது?’ என்கிறார்.

சில சாலைகளில் மரங்கள் வளைந்தும் நெளிந்தும் வளர்ந்திருக்கின்றனர். இதனால் இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்வோரின் தலை மரத்தில் மோதுவதற்கு வாய்ப்புள்ளது. எனவே வளைந்து நெளிந்து செல்லும் மரங்களை சீர்படுத்தினால் நன்றாக இருக்கும். சில சாலைகளில் மாநகர் பேருந்துகளே செல்வதற்குத் தடையாக இருக்கிறது மரங்கள்.

இவற்றையெல்லாம் சென்னை மாநகராட்சி கண்டறிந்து சீரமைப்பது அவசியமாகிறது. அதுபோல சில மரங்கள் இலைகளே இல்லாமல் பிரம்மாண்டமாக நிற்கின்றன. சில மரங்களில் இலைகள் இல்லாத கிளைகள் இருக்கின்றன. இவ்விரண்டையும் சரி செய்தால் ஓரளவு தீர்வு காணமுடியும்.

சில மாதங்களுக்கு முன் பாண்டி பஜார், பனகல் பார்க் போன்ற சில இடங்களில் சென்னை மாநராட்சி தேவையற்ற மரங்களை வெட்டி இருக்கிறார்கள். மரம் வெட்டுவதைக் கண்டவர்கள் ‘ஐயோ இப்படி மரங்கள வெட்டுகிறார்களே’ என்று கூறியவர்கள் அதிகம்தான்.

நாம் ‘வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம்’ என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஒவ்வொரு குழந்தை பிறந்தவுடன், ஒரு மரத்தை நடவேண்டும் என்று அரசு கூறுகிறது. அதே சமயத்தில் தேவையற்ற மரங்களை அகற்றுவதை தவறு என்று சொல்ல முடியாது. சரி தேவையற்ற மரங்கள் என்றால் எவை? முதிர்ந்த மரங்கள், இலைகளே இல்லா மரங்கள், சாலையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக வளர்ந்து நிற்கும், கிளைகள் போன்றவைதான். இவைகளை அகற்றுவதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?

எனவே நீண்ட காலமாக சாலையோரங்களில் இருக்கும் மரங்களை தேவையானால் அகற்றுவதும், சரியாக பராமரிக்க வேண்டியதும் இப்போதைய உடனடித் தேவை.
0
(26.03.2009 அன்று ஆல் இண்டியா ரேடியோ “நகர்வலம்’ பகுதியில் வாசிக்கப்பட்டது.)

ஐ.பி.எல்.

தேர்தல் Vs ஐ.பி.எல்

ஐ.பி.எல். கிரிக்கெட் போட்டியை இந்தியாவில் நடத்தாமல் வெளிநாடுகளில் நடத்துவதற்கு சச்சின், யுவராஜ், மோடி போன்றவர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளனர். வெளிநாடுகளில் நடத்துவதால் என்ன பயன்?

வெளிநாடுகளில் நடத்துவதால் இளம்வீரர்கள் இந்தியாவில் மட்டுமல்லாது வெளிநாடு களில் மைதானங்களிலும் விளையாடுவதால் நல்ல அனுபவம் கிடைக்கும் அதனால் வெளிநாடுகளில் ஐ.பி.எல். போட்டி நடத்துவது என்பது தவறில்லை. இளம் வீரர்களுக்கு நன்மைதான் என்கிறார் கிரிக்கெட் விமர்சகர் ஒருவர்.

இன்றைய ‘தினமணி’ நாளிதழில் இதைப் பற்றி ‘தேசமா? லாபமா?’ என்ற தலைப்பில் தலையங்கம் வெளிவந்துள்ளது. அருமையான அந்தத் தலையங்கம் உங்களுக்காக...

ஐ.பி.எல். நடத்தும் இருபதுக்கு இருபது கிரிக்கெட் போட்டிகளுக்காக, ஏலத்தில் விளையாட்டு வீரர்கள் விலை கோரப்படுவது குறித்து கருத்து மாறுபாடுகள் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். தற்போது, ஐ.பி.எல். மேற்கொள்ளும் முடிவுகளைப் பார்த்தால் அது, ‘இந்தியன் பிரீமியர் லீக்’ என்ற பெயருக்கே பொருத்தம் இல்லாமல் போய்க் கொண்டு இருக்கிறது. கிரிக்கெட் விளையாட்டுப் போட்டிகளை வெளிநாட்டில் நடத்தினால், அதனை எப்படி ஐ.பி.எல். என அழைப்பது பொருத்தமாக இருக்க முடியும்?

பொதுத்தேர்தல் நடைபெறவுள்ள சூழ்நிலையில் எங்களால் போதுமான பாதுகாப்பு அளிக்க முடியாது; உங்கள் கிரிக்கெட் போட்டிகளை தள்ளி வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று இந்திய அரசு சொல்வதில் நியாயம் இருக்கவே செய்கிறது.

லாகூரில், இலங்கை கிரிக்கெட் வீரர்கள் மீது பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகள் நடத்திய தாக்குதலுக்குப் பிறகுதான், இந்திய அரசு இத்தகைய தீர்க்கமான முடிவுக்கு வரவேண்டியதாயிற்று என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை.

ஐ.பி.எல். போட்டிகளில் விளையாட இருப்பவர்கள் பல நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள். எந்த நாட்டு வீரர் மீதும் தீவிரவாதிகள் குறி வைப்பார்கள். எப்படி நிகழும் என்பதை யாரும் முன்னதாகவே தீர்மானிக்க முடியாது. யாரை வேண்டுமானாலும் தாக்குவார்கள். அப்படியொரு தாக்குதல் நிகழுமானால், தற்போது பாகிஸ்தானைப் போலவே, இந்திய அரசும் உலக நாடுகளின் முன்பாகத் தலைகுனிந்து நிற்க வேண்டியதாகிவிடும். இதற்கு அச்சப்பட்டுத்தான், தேர்தல் நேரத்தில் போதுமான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை அளிக்க இயலாது என்று இந்திய அரசு கூறி வருகிறது.

பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை தாங்களே செய்துகொள்ள முடியுமா என்பதையும் ஐ.பி.எல். யோசிக்கத் தயங்கவில்லை. குண்டு துளைக்காத 200 கார்களை வாங்குவதற்கு முயற்சி செய்யும் அளவுக்கு அவர்களது திட்டங்கள் அமைந்தன.

திட்டமிட்டபடி கிரிக்கெட் விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடக்க வேண்டும் என்பதில் ஐ.பி.எல். குறியாக இருந்தது. பிரதமரையும் நேரில் சென்று பேசிப் பார்த்தார்கள். எல்லா முயற்சிகளும் எடுபடாத நிலையில், தேதிகளை மாற்றுவதில் விருப்பமின்றிச் செயல்பட்டு வந்தார்கள். தற்போது, இந்திய அரசு மிகத் தெளிவாக, பாதுகாப்பு வழங்க முடியாது என்று கூறிவிட்ட நிலையில், போட்டிகளை வெளிநாட்டில்-ஆப்பிரிக்கா அல்லது இங்கிலாந்தில் நடத்துவது என்று தீர்மானித்துள்ளனர்.

நம் நாட்டில் 15-வது மக்களவைக்கான தேர்தல் நடத்தப்படவுள்ளது என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். பொதுத் தேர்வுகள்கூட இதைக் கருத்தில் கொண்டு முன்னதாகவே நடத்தப்பட்டன. இப்படியிருக்கையில், தேர்தலைப் பற்றிய எண்ணமே இல்லாமல், தன்னிச்சையாக விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கான தேதிகளை அறிவித்துவிட்டு, ஓர் அரசாங்கம் அதற்கேற்ப தேர்தலை நடத்த வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதோ அல்லது எந்த வகையிலாவது பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்து தர வேண்டும் என்று வலியுறுத்துவதோ எந்த வகையிலும் நியாயமில்லை.

இந்த அளவுக்கு இந்திய அரசிடம் ஐ.பி.எல். எதிர்பார்க்கக் காரணம், ஐ.பி.எல். நிர்வாகத்தினர் அரசியல் தலைவர்களிடம் கொண்டுள்ள நெருக்கம் தந்த தைரியம் என்பதைத் தவிர வேறு எதைச் சொல்ல முடியும்?

இந்தியாவில் நடத்தப்பட வேண்டிய போட்டிகளை வெளிநாட்டில் நடத்துவோம் என்று தீர்மானிப்பார்கள் என்றால், அவர்கள் இந்தியாவை மட்டுமல்ல, இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகர்களையும் மதிக்கவில்லை என்பதுதான் அதற்குப் பொருள். அவர்களுக்கு இந்தப் போட்டியை எங்கு நடத்தினாலும், அதற்கான தொலைக்காட்சி விளம்பரங்கள் மூலம் கொள்ளை லாபம் கிடைத்துவிடும்.

இந்த கிரிக்கெட் போட்டிகள் இந்திய ரசிகர்களுக்காக அல்ல என்றால், தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பு மூலம் கிடைக்கும் பணத்துக்காக மட்டும்தான் என்றால், அதை வெளிநாட்டில் நடத்தினால் என்ன, எந்த வனாந்திரத்தில் நடத்தினால்தான் என்ன?

ஐ.பி.எல்-க்கு இந்திய தேசம் பெரிதல்ல. இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகர்களும் பெரிதல்ல. லாபம் மட்டுமே பெரிது எனும்போது, இப்படி ஒரு போட்டியே தேவைதானா? இந்தப் போட்டிகளின் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பையே தடை செய்தால்தான் என்ன?

அப்படி எதுவும் நடக்காது. புரள இருப்பது பல கோடிகள். விளையாட்டைப் பின்னால் இருந்து இயக்குவது சூதாட்டம். இதற்கு மறைமுகமாக ஆதரவளிப்பது நமது அரசியல் தலைவர்களும், கட்சிகளும். அவர்கள் தேசமா, லாபமா என்று பூவா தலையா போட்டா பார்க்கப் போகிறார்கள்...

(நன்றி: தினமணி)

எனிட் பிளைட்டன்

இலக்கியம் படைப்பது என்பதே எளிதான விஷயமல்ல. அதிலும் குழந்தைகள் இலக்கியமென்றால் அப்பப்பா....! அதைப் படைப்பதற்கு தனி திறமைதான் வேண்டும்.

ஆம்! பெரியவர்களுக்கு நாம் எப்படி வேண்டுமானாலும் எழுதி விடலாம். ஆனால் குழந்தைகளுக்கு அப்படி எழுத முடியாது. நாளைய உலகத்தினைப் பற்றி தீர்மானிக்கப் போகிறவர்கள் அவர்கள். கதையானாலும் சரி, கட்டுரைகளானாலும் சரி, பாடல்களானாலும் சரி அவர்கள் மனத்துக்கு எளிதில் புரியும்படி, அவர்கள் ரசிக்கும்படி எழுத வேண்டும்.

அப்படி குழந்தைகள் மனத்தைக் கவரும்படி எழுதியவர்களை விரல் விட்டு எண்ணி
விடலாம். அதிலும் வெற்றி பெற்றவர்கள் மிக சிலர்தான். அவர்களில் மிக முக்கியமானவர் எனிட் பிளைட்டன். இங்கிலாந்து நாட்டைச் சார்ந்த பெண்மணி. இவர் குழந்தைகளுக்காகவே 600க்கும் மேற்பட்ட படைப்புகளை படைத்திருக்கிறார்.

1897ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11ந் தேதி அன்று இங்கிலாந்தின் பிரபல வர்த்தகர் ஒருவரின் மகளாகப் பிறந்தார் எனிட் பிளைட்டன். இவருக்கு 13 வயதிருக்கும்போது இவர்களை விட்டு இவரின் தந்தை பிரிந்து சென்றுவிட்டார். பிளைட்டன் தனது 13வயதில் பாடசாலை ஒன்றில் தங்கிக் கல்வி பயின்று, ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்று, ஓராண்டு ஆசிரியராகவும், நான்காண்டு குழந்தைகளைப் பராமரிப்பவராகவும் பணியாற்றினார்.

அப்படி குழந்தைகளைப் பராமரிக்கும்போதுதான் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் இவர் குழந்தைகளுக்காக தீவிரமாக எழுத ஆரம்பித்தார். எனிட் பிளைட்டன் அதற்கும் முன்பாக சிறுமியாக இருந்த போது தன்னுடைய 14 வயதிலேயே கவிதை எழுதியவர். அது சிறுவர்களுக்கான இதழ் ஒன்றில் வெளிவந்தது.

சைல்ட் விஸ்பர்ஸ் (Child Whispers) என்னும் இதழில் 1922 - ல் பிளைட்டனின் முதல் கவிதை பிரசுமானது. அதுமுதல் இவர் தொடர்ந்து குழந்தைகளுக்காக கவிதை, கதைகள் எழுதுவதில் தீவிரமானார்.

‘டீச்சர்ஸ் ஜெரால்டு’ என்ற பத்திரிகையில் சிறுவர், சிறுமிகளுக்காக தொடர்ந்து பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எழுதிவந்தார் பிளைட்டன். அதன்மூலம் குழந்தைகளிடம் இவரது செல்வாக்கும் மிகவும் அதிகமானது.

‘மாடர்ன் டீச்சிங்’, ‘பிராக்டிகல் சஜஷன்ஸ் ஃபார் ஜூனியர் அண்ட் சீனியர் ஸ்கூல்ஸ்’- எனிட் பிளைட்டன் எழுதிய இந்த இரண்டு புத்தகங்களும் மிகவும் பிரபலமடைந்தன. அதன்பின்னர் குழந்தைகளுக்காகவே தொடங்கப்பட்ட சன்னி ஸ்டோரிஸ் (Sunny Stories) இதழில் ‘விஷ்ஷிங் சேர்’ என்ற தொடரைக் குழந்தைகளுக்குப் பிடிக்கும் வண்ணம் வீரதீரமாக எழுதத் தொடங்கினார் எனிட் பிளைட்டன். கதைகள் நல்ல நெறிகளைச் சொல்லக்கூடியனவாகவும் இருந்தன.

1950-ல் இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட மேலைநாடுகள் தங்களது நூலகங்களுக்கு பிளைட்டனின் படைப்புகளை வாங்கமறுத்தனர். இதனால், இவரின் கதைகளை நூலகங்களில் ஆர்வத்துடன் எடுத்துப் படித்து வந்த குழந்தைகள் பெரிதும் கவலைப்பட்டனர். ஆனாலும் பிளைட்டனின் எழுதின்மீதும், கதைகளின்மீதும் கொண்ட ஆர்வத்தினால் ஆசையினால் சிறுவர்கள் என்ன செய்தார்கள் தெரியுமா?

அவர்கள் தங்கள் பெற்றோர்கள் தங்களின் கைச்செலவிற்காக தந்த பணத்தினைக் கொண்டு புத்தகங்களை காசு கொடுத்துக் கடைகளில் வாங்க ஆரம்பித்தனர். பிளைட்டனின் வருமானம் நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக் கொண்டே வந்தது.

எனிட் பிளைட்டனின் புக் ஆஃப் பேர்ஸ், மிஸ்டர் கெஸ்லியானோஸ் சர்க்கஸ், த நாட்டியஸ்ட் கேர்ள் இன் த ஸ்கூல், ஃபைன் ஆன் ஏ டிரஷர் ஐலண்ட், த சீக்ரெட் செவன் போன்ற புத்தகங்கள் உலகில் மிகவும் பிரபலமானவை.

‘த பேமஸ் ஃபைவ்’ என்ற புத்தகம் மட்டும் கோடிக்கணத்தில் விற்பனையானது. இதுதவிர இங்கிலாந்து மற்றும் உலகிலுள்ள நாற்பது பதிப்பாளர்கள் இந்தப் புத்தகத்தை அச்சிட்டு விற்பனை செய்தது என்பது அடுத்த ஆச்சரியமான விஷயம்.

தன்னிடம் சேர்ந்த பெரும் பணத்தைக் கொண்டு ‘கிரின் ஹெட்ஜஸ்’ என்ற மாளிகையைக் கட்டி குடிபெயர்ந்தார் எனிட் பிளைட்டன். அதில் காகம், புறா, ஆமை, சேவல், வாத்து, முள்ளம்பன்றி போன்ற பலவகையான மிருகங்களையும் பறவைகளையும் செல்லமாக வளர்த்து வந்த பிளைட்டன் தனது 71 வயதில் (28.11.1968) மறைந்தார்.

1922 முதல் குழந்தைகளுக்காக எழுதத் தொடங்கிய எனிட் பிளைட்டன் படைத்த குழந்தை இலக்கியங்கள் இன்றும் உயிர்வாழ்க்கின்றன.

(ப்ராடிஜியின் ‘மேதை’ இதழில் வெளியானது.)

கலைச்செல்வி

குடிகாரர்கள் ஓட்டு யாருக்கு?

சாலையில் ஒருவர் நின்று கொண்டு யாரையோ சரமாரியாக வசைப்பாடிக் கொண்டிருந்தார். போவோர் வருவோர் எல்லாம் கண்டும் காணாமலும் சென்றனர்.

மெல்ல மெல்ல என் அருகில் வந்தார் அந்த நபர். போதை நெடி என்னையும் தாக்கியது. தள்ளாடிதான் போனேன்.

என்னருகில் வந்தார்.

‘எங்க கஷ்டம் எங்களுக்குத்தான் தெரியும். அவன் பேசாம சொல்லிட்டான். இவரு கேட்டுட்டாரு.’

‘யார் அந்த அவன்? யார் அந்த இவரு?’ எனக்கு ஒன்றும் புரியல.

‘இன்னாபா பிரியல.’

நான் புரியவில்லையென்று தலையாட்டினேன்.

‘அதாம்ப்பா, நம்ம ராமதாசு. சும்மாயில்லாம மதுக்கடய மூடுன்னு போராட்டம் நடத்துனா. கலைஞரு சரின்னு கடை நேரத்த கொறச்சுட்டாரு.’

‘அதனால இப்ப என்ன?’ கொஞ்சம் பயந்துதான் கேட்டேன்.

‘காத்தால 10 மணிக்கு தொறந்து நைட்டு 10 மணிக்கு கடைய மூடுறான். அப்படி மூடுன்னா. அதுக்கு மேல எவனும் குடிக்கமாட்டான்னு நெனப்பு. அதானில்ல. பத்து மணிக்கும் அப்புறம் ப்ளாக்குல வாங்கி குடிக்கிறான் தெரியுமா? ப்ளாக் விக்கிறதுக்குன்னு ஆளு இருக்கு. டூப்ளிகேட் சரக்கு. அதுவும் 65 ரூவா சரக்க 100 ரூபாய்க்கு விக்கிறானுங்கோ. இதனால என்னாச்சு தெரியுமா? எங்களுக்கு 35 ரூவா கூடுதல் செலவுதானே? நீ சொல்லு.

நான் எதுவும் பேசவில்லை.

அதுமட்டுமா. கவர்மெண்ட்டுக்கு எவ்வளவு லாசு (நஷ்டம்). இதெல்லாம் தெரியாம கடைய மூடுன்னு இவர் சொல்வாராம். அவரு கேட்பாராம். அதனால குடிகாரனுங்க எல்லாம் இந்த தபா கண்டிப்பா ராமதாசுக்கு ஓட்டுப் போட மாட்டோம்.’

அவர் அந்த இடத்தைவிட்டுச் சென்றபின்னும் நெடி போகவில்லை. நான் போய்விட்டேன் வீட்டுக்குள்ளே.

தேர்தலில் ராமதாசுக்கு ஓட்டு விழுமா? விழாதா?

இவர்களும் அதை நிர்ணயிப்பவர்கள்தானே?

திண்டுக்கல்லு... திண்டுக்கல்லு...

‘சார் இப்ப என்னசார் பண்ணுறது?’ - அலுவலகத்தில் தவறு செய்த ஒருவர் தன் முதலாளியிடம் கேட்டான்.

‘நேராக திண்டுக்கல்லுக்குப் போ. ஒரு பெரிய பூட்டா பார்த்து வாங்கிவிட்டு வா. ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பூட்டிட்டு போவோம்.’

இதுபோன்ற பேச்சுக்கள் கோயம்புத்தூர், திருப்பூர் போன்ற மாவட்டங்களில் முதலாளி, தொழிலாளிக்கிடையில் சாதாரணமாக நடைபெறுகிற ஒன்றாகும்.

‘சரி, பூட்டு வாங்கிட்டு வா என்று சொன்னால் போதாதா? அதென்ன திண்டுக்கல் பூட்டு?’ இப்படி ஒரு கேள்வி உங்கள் மனத்தில் தோன்றுகிறதல்லவா? அதற்கு ஒரு காரணம் இருகிறது. விசேஷமும் முக்கியத்துவமும் இருக்கிறது.

பரட்டை ஆசாரி என்பவர் 1930ம் ஆண்டு திண்டுக்கல்லில் பூட்டு ஒன்றினை தயார் செய்தார். அது மாங்காய் வடிவத்தில் இருந்தது. அந்தப் பூட்டுடனே இன்னொரு பூட்டினையும் தயார் செய்தார். அது மேஜைக்களுக்கு பொருத்தக்கூடிய சதுர வடிவமான பூட்டு.

இப்படி இரு வகையான பூட்டுகளைத் தயார் செய்த பரட்டை ஆசாரி. அதனை கடைகளில் விற்பனைக்காகக் கொடுத்தார். கொஞ்ச நாள்கள் கழித்து கடைக்காரர்கள் அனைவரும் ஆசாரியைத் தேடி ஓடி வந்தனர். ஆசாரிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அனைவரையும் வரவேற்று என்ன விஷயம் என்று விசாரித்தார். வந்திருந்த அனைவரும் ஆசாரியைப் பாராட்டியதோடு நில்லாமல், இதுபோல் இன்னும் அதிக அளவில் பூட்டுகளைத் தயார் செய்து தரவேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டனர். ஆசாரியும் மகிழ்ந்து அதிக அளவில் பூட்டுகளைச் செய்ய தயாரானார். தனக்கு உதவுவதற்காக ஆள்களையும் அதிகம் சேர்த்துக் கொண்டார். பூட்டு வியாபாரம் அங்கிருந்துதான் சூடுபிடிக்கத் தொடங்கியது.

பரட்டை ஆசாரி மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் வழக்கமான ஒன்றாக இல்லாமல் அழகிய கற்பனைத்திறனோடும், நீண்ட நாள்கள் உழைக்கும் வலிமையோடும் எளிதில் உடைத்துத் திறக்க முடியாத அமைப்போடும் சிரத்தையுடன் பூட்டுகளைத் தயாரித்தார். பரட்டை ஆசாரியின் பூட்டுகளுக்கு நிகரில்லை என எல்லோரும் பாராட்டினார்கள். நிறைய ஆர்டர்கள் தேடி வந்தன.

நாளுக்குநாள் பூட்டின் வியாபாரம் அதிகமாக அதிகமாக பரட்டை ஆசாரியிடம் தொழிலைக் கற்றுக்கொண்டவர்கள் அவரிடமிருந்து பிரிந்து, தனித்தனியாக பூட்டுத் தயாரிக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டனர்.

பூட்டுக்குத் தேவையான இரும்புகள் திண்டுக்கல்லில் அதிகமாக கிடைப்பதால் திண்டுக்கல் பூட்டு மிக மிக வளர்ச்சியடைந்து பிரபலமானது. இப்படியாக வளர்ச்சியடைந்த பூட்டுத் தொழில். 1945ம் ஆண்டு திண்டுக்கல்லில் மட்டுமல்லாது வெளியூர்களிலும் வெளிமாநிலங்களிலும் வெளிநாடுகளிலும் கூட பரவலான வரவேற்பைப் பெற்றது. திண்டுக்கல் என்றால் உயர்ந்த ரகப் பூட்டுகள் என்று புகழானது.

இதனை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக 1957ம் ஆண்டு திண்டுக்கல் பூட்டு தொழிலாளர் சங்கம் தொடங்கப்பட்டது, 1972-ல் பூட்டு விற்பனை உச்சத்தில் இருந்த சமயம். திண்டுக்கல்லில் இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட பூட்டு தொழிற்சாலைகள் உருவாகியிருந்தன. அதில் இரண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான தொழிலாளர்கள் பூட்டு செய்யும் வேலையில் ஈடுபட்டனர்.

ஓர் இரும்பு தகட்டின்மேல் ஒர் அடையாளம் செய்து முதலில் துளைசெய்கின்றார்கள். அதன்பின்னர் பேஸ் ராட், லீவர் போன்றவைகளைத் தனித்தனியாக தயாரித்து, ஆர்க் வெல்டிங் மூலம் பேஸ்ராட், லீவர் இரண்டையும் இரும்பு தகட்டின் மீது இணைக்கின்றனர். பூட்டு தயார். தயாரான பூட்டுக்கு நிக்கல் பாலிஷ் போட்டு பூட்டை பளபளப்பாக்கின்றனர். புது பூட்டு ரெடி. கையால் மட்டுமே செய்யப்படுகின்றன பூட்டுகள்.
டிலோ பூட்டு

திண்டுக்கல் கூட்டுறவு சங்கம் தயாரிக்கின்ற இந்தப் பூட்டு உலகப் புகழ் பெற்றது என்றே சொல்லலாம். இந்தப் பூட்டுக்கு ஒரே ஒரு சாவிதான். அது தொலைந்துவிட்டால் பூட்டை உடைப்பது ஒன்றுதான் சிறந்த வழி. வேறு வழியே கிடையாது. ஏனென்றால் கள்ள சாவியோ, வேறு சாவியோ போட்டு இந்த பூட்டைத் திறக்க முடியாது.

பெல் லாக்

இந்தப் பூட்டு சற்று வித்தியாசமானது. பூட்டும்போதும், திறக்கும்போதும் மணி அடிப்பதால் இதற்கு ‘பெல் லாக்’ என்று பெயர்.

லண்டன் லாக்

ஆங்கிலேயர் காலத்தில் லண்டனிலிருந்து வந்த பழுது பார்ப்பதற்கு வந்த பூட்டைப் பார்த்து தயார் செய்யப்பட்டது. பூட்டினுள் ஷட்டர் போன்ற மெல்லிய காகிதம் இருக்கும். வேறு சாவி போட்டு பூட்டைத் திறக்க முயன்றால் அந்த காகிதம் கிழிந்துவிடும். அப்புறம் பூட்டைத் திறக்கவே முடியாது.

இதனை மாடலாகக் கொண்டு திண்டுக்கல் பூட்டுத் தயாரிப்பவர்களும் இதேபோன்ற பூட்டினைத் தயார் செய்தனர். இந்தப் பூட்டுகளை பெரிய பெரிய நிறுவனங்கள் விரும்பி வாங்கினார்கள். ஒரு நிறுவனத்திற்கு 25 பூட்டுகள் தேவைப்பட்டால் 25 பூட்டுக்கும் தனித்தனி சாவிகள் கொடுக்கப்படும். அத்துடன் மாஸ்டர் கீ ஒன்றும் கொடுப்பார்கள். மாஸ்டர் கீயைக் கொண்டு 25 பூட்டுகளையும் திறக்கவும் பூட்டவும் முடியும்.

திண்டுக்கல்லில் மட்டுமல்லாது அதனையொட்டிய நாகல்நகர், நல்லாம்பட்டி, மேட்டுப்பட்டி, கம்மாளப்பட்டி, குடைபாறைபட்டி, பெருமாள்கோவில்பட்டி, வேப்பம்பட்டி போன்ற இடங்களிலும் திண்டுக்கல் பூட்டுகள் செய்யப்படுகின்றன.

பூட்டின் விலை ரூ.100 -முதல் அதிகபட்சமாக கோயில் பூட்டின் விலை 5000 வரை இருக்கும். கோயில்களுக்காக செய்யப்படுகின்ற ஒரு பூட்டின் எடை எவ்வளவு தெரியுமா?

22 கிலோ!

(ப்ராடிஜியின் ‘மேதை’ இதழில் வெளியானது.)

வெற்றி நடைபோடும் தேர்தல் நாடகம்

தேர்தல் அறிவிப்பு வெளிவந்துவிட்டது.

இனி ஒவ்வொரு கட்சியும் கூட்டணி அமைப்பதிலும், கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கு தொகுதி பங்கீட்டு கொடுப்பதிலும் ஆர்வம் காட்டிக்கொண்டிருக்கும்.

எப்போதும் போல பொதுமக்கள் ‘ஆ’ வாயைத் தொறந்து என்ன நடக்கப் போகிறது? என்று தினசரிகளை வைத்துக்கொண்டு கூட்டம் கூட்டமாக பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

இன்னும் சில நாட்களில் இந்த நாடகங்கள் அரங்கேற போகிறது. தேர்தல் முடிந்து வாக்குகள் எண்ணி தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கும்வரை இந்நாடகம் தினமும் வெற்றி நடைபோடும்.

கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் உஷார்!

என் நண்பர் ஒருவருக்கு சிறு விபத்து நடந்திருந்தது. அவரைப் போய்ப் பார்த்த நான், பொதுவாக சில விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, ‘என்னங்க ஆச்சு?’ என்று கேட்டேன்.

‘வண்டில போய்க்கிட்டு இருந்தேன். சிக்னல்ல சிவப்பு விளக்கு எரியறதைப் பாத்ததும் வண்டியை நிறுத்திட்டேன். பின்னால வேகமா வந்த ஒரு வண்டிக்காரர் என்னை இடிச்சுத் தள்ளிட்டுப் போயிட்டார்.’ என்றார் நண்பர்.

பாவம் என் நண்பர். காலில் அடிபட்டு இருபது நாட்களாக அலுவலகத்துக்குச் செல்லாமல் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு வீட்டில் இருக்கிறார்.

சென்னை நகரைப் பொறுத்தவரை, சாலைவிதிகளை மீறுபவர்களின் எண்ணிக்கைக் கொஞ்சம் அதிகம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அதிலும் சிக்னல்களில் நடக்கிற அத்துமீறல்களைக் கேட்கவே வேண்டாம்.

சிக்னலில், சிவப்பு விளக்கு எரியும்போது வாகனத்தை நிறுத்த வேண்டுமென்பதும், மஞ்சள் விளக்கு எரிந்தால் வாகனம் செல்வதற்கும், நிறுத்துவதற்கும் தயாராக வேண்டும் என்பதும், பச்சை விளக்கு எரிந்தால் வாகனம் செல்லலாம் என்பதும் அனைவருக்கும் தெரிந்த விஷயம். இருந்தாலும் இதனை மதிப்பவர்கள் எத்தனை பேர்?

நான் ஒரு நாள் ஆழ்வார்ப்பேட்டை சிக்னலில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். எதிர்புறத்திலிருந்து வாகனங்கள் வேகமாக வந்துகொண்டிருந்தன. அந்த வாகனங்களை நிற்கச் சொல்லும் மஞ்சள் விளக்கு சிக்னலில் எரிந்தது. ஆனால் யாரும் நிறுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. அதே சமயம் எனக்கு பின்னால் இருந்த பேருந்து ஒட்டுநர் என் காது செவிடாகும்படி ஹாரனை அடித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் அழுத்திப்பிடித்த ஆக்ஸிலேட்டரில் பேருந்து உறுமியபடி நகர ஆரம்பித்திருந்தது. நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். ‘போ, போ!’ என சைகை செய்தபடி என் வாகனத்தை இடிப்பதுபோல பேருந்தை ஓட்டினார் அந்த ஓட்டுனர். நான் சுதாரித்துக்கொண்டு என் வாகனத்தை விரட்டவேண்டியதாயிற்று.

பெரும்பாலும் பேருந்துகளும், ஆட்டோக்களும் சிக்னலில் அத்து மீறுகின்றன என்பது என் கருத்து. எல்லைகோட்டை தாண்டி நிற்பதை ஒரு ஸ்டைலாக நினைக்கிறார்கள் சிலர். சைக்கிள் ஒட்டுபவர்கள் இவை எல்லாவற்றையும்விட ஒரு படி அதிகம். அவர்கள் சிக்னல் என்பதை ஒரு பொருட்டாகக்கூட மதிப்பதில்லை. கண்ணை மூடிக்கொண்டு சிக்னலைக் கடந்துவிடுகின்றனர்.

அதே போல அதிகாலையிலும், இரவு நேரத்திலும் சிக்னல் என்ற ஒன்று இருப்பதை எல்லா வாகன ஒட்டுநர்களும் மறந்தே போய்விடுகிறார்கள். தப்பிதவறி யாராவது ஒருவர் போக்குவரத்து விதிகளை மதித்து, சிக்னலில் நின்றால், அவரைக் கடந்து செல்பவர்கள் ஒருமாதிரியாக பார்த்துவிட்டுச் செல்வார்கள். ஒரு சிலர் பக்கத்தில் வந்து ‘போயேன்யா’ என்று திட்டிவிட்டுப் போவதும் நடக்கும்.

இரவு பத்து மணியிலிருந்து மறுநாள் காலை ஆறு மணி வரைக்கும் சில சிக்னல்களில் சிவப்பு விளக்கும், சில சிக்னல்களில் மஞ்சள் விளக்கும் மின்னிக் கொண்டேயிருக்கும். ஆனால் அதனை யாரும் பொருட்டுபடுத்துவதே இல்லை. ஒரு முறை நானும் எனது நண்பரும் ஒரு சிக்னலில் நின்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது எங்களுக்கருகில் ஒரு பைக் வந்து நின்றது. அதில் மூன்று பேர் அமர்ந்திருந்தனர். குடிபோதையில் வேறு இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் எனது நண்பர் அணிந்திருந்த ஹெல்மெட்டை தட்டி, ‘என்ன சந்திர மண்டலத்துக்கா போற?’ என்று கிண்டல் செய்து சிரித்தனர்.

சிக்னல் இருக்கும் இடங்களில் டிராபிக் போலீஸ்காரர் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. என்றாலும், சிக்னலை மதித்து வாகனம் ஓட்டுபவர்கள் குறைந்துவிட்டதால், ஒவ்வொரு சிக்னலுக்கும் ஒரு போலீஸ்காரர் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது.

தற்போது போக்குவரத்து விதி மீறல்களை கட்டுப்படுத்தவதற்காகவும் கண்டுபிடிப்பதற்காகவும் சென்னையில் கூடுதலாக 20 புதிய இடங்களில் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தப்படவிருக்கின்றன.

ஏற்கெனவே, சென்னையில் 14 இடங்களில் போக்குவரத்து விதிகள் மீறலை தடுப்பதற்காக, சாலைகளில் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தப்பட்டு இருக்கின்றன. இதற்காக காவல்துறை நவீனமாக்கல் திட்டத்தின் கீழ் ஏற்கனவே ஒரு கோடி ரூபாய் செலவு செய்யப்பட்டு இருக்கிறது.

போர் நினைவு சின்னம், தலைமை செயலக வெளி-வாயில், வீல்ஸ் இந்தியா, வள்ளுவர் கோட்டம், அண்ணா சாலையில் உள்ள அண்ணாசிலை, பெரியார் சிலை, எஸ்.என்.செட்டி சாலை, கத்திப்பாரா சந்திப்பு, மத்திய கைலாஷ், ஆல்டா, ராஜ்பவன், வடபழனி நூறடிசாலை, போரூர் ரவுண்டானா, அண்ணாநகர் ரவுண்டானா, விமான நிலையம், கிரீன்வேஸ் சாலை, அசோக் பில்லர் போன்ற 20 இடங்களில் உள்ள சாலை சிக்னல்களில் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தப்படும்.

இதுதவிர குடித்து விட்டு வாகனம் ஓட்டுவதைக் கண்டு பிடிப்பதற்காக போக்குவரத்து போலீசாருக்கு நவீன கருவிகள் தரப்பட்டு உள்ளன.

விபத்து அதிகம் நடக்கும் இடங்களைக் கண்டறிந்து, சோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு, விபத்துடன் உயிரிழப்பையும் ஏற்படுத்தும் டிரைவர்களின் உரிமத்தை 6 மாதங்களுக்கு ரத்து செய்யும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட-விருக்கிறது.

அதிக அளவிலான வாகனங்கள் ஒடுவதால், சில சிக்னல் காட்டும் கருவிகள் மீது அழுக்குப் படிந்து விடுகின்றன. இதனால் வயதானவர்கள் வாகனம் ஒட்டும்போது என்ன விளக்கு எரிகிறதென்றே தெரிவதில்லை. அவ்வபோது சிக்னல்களை சுத்தம் செய்தால் விளக்குகளும் பளிச்சென்று எரியும். வாகனம் ஒட்டுபவர்களுக்கும் வசதியாக இருக்கும்.

சாலை விதி என்பது பாதுகாப்பான ஒன்று. அதைக் கடைபிடிப்பது மிகவும் அவசியம். சாலைவிதிகளை கடைபிடித்தால் நாம் விபத்துகளில் இருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளலாம். நம் வாழ்க்கையில், நமக்காக ஒரு விதியைக் கடைபிடித்து வாழும் நாம் சாலை விதிகளையும் சற்று கடைபிடிப்பது நல்லது.
நகரின் முக்கிய சாலைகளில், கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் பொருத்தப்பட இருப்பதால், சாலை விதிகளை மீறுபவர்கள் இனிமேல் சரியாகிவிடுவார்கள் என்று நம்பலாம்.

(13.02.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

திமுக Vs 356

ஆட்சிக் கலைப்புக்கும் கழக ஆட்சிக்கும் ஏதோ ஜென்மத் தொடர்பு இருந்திருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

தமிழ்நாட்டை இதுவரை ஆண்ட கட்சிகளிலேயே ஆட்சியில் இருக்கும்போதே இரண்டுமுறை கலைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டு தடவையும் கலைஞர் தலைமையிலான திமுக தான் ஆட்சியில் இருந்தது.

1967ல் முதல் திமுக ஆட்சி வந்தது. 1969ல் பேரறிஞர் அண்ணா மறைந்தபின், முதல்வரான கலைஞர் திடீரென ஆட்சியைக் கலைத்துவிட்டார்.

1975ம் ஆண்டு பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி நெருக்கடி நிலையைக் கொண்டு வந்தபோது கலைஞர் தலைமையிலான திமுக அரசை 356ஐ பயன்படுத்திக் கலைக்கப்பட்டதுதான் முதல் தடவை.

1991ல் அதிமுக வற்புறுத்தியதால் பிரதமராக இருந்த சந்திரசேகர் 356ஐ பயன்படுத்தி கலைஞர் தலைமையிலான திமுக அரசு இரண்டாவது தடவையாகக் கலைத்தார்.

1997ல் ஐக்கிய முன்னணியில் திமுகவும் ஓர் அங்கம் வகித்து வந்தது. அப்போது ராஜீவ் கொலை வழக்கை விசாரித்த ஜெயின் கமிஷன் அறிக்கையில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு திமுக ஆதரவு வழங்கியதாக கூறப்பட்டிருந்ததால், திமுக ஆட்சியைக் கலைக்குமாறும், திமுகவின் மத்திய அமைச்சர்களை நீக்குமாறும் கோரிக்கை வைத்தது, குஜ்ரால் அரசுக்கு ஆதரவளித்து வந்த காங்கிரஸ். காங்கிரஸ் தொடுத்த நெருக்கடியை ஏற்க மறுத்ததால் குஜ்ரால் பதவி விலகினார். அதன்பின்னர் வந்த பாஜக அரசுக்கு ஆதரவு கொடுத்து வந்த அதிமுக, திமுக ஆட்சியைக் கலைக்கச் சொல்ல, வாஜ்பாய் அரசு மறுத்தது, விளைவு மீண்டும் ஒரு நடாளுமன்றத் தேர்தல்.

2006ம் ஆண்டு ஐந்தாம் முறையாக கலைஞர் முதல்வராக பதவியேற்று தற்போது மூன்று வருடங்கள் ஆக போகின்றது. இன்னும் என்னடா திமுக ஆட்சியைக் கலைக்கச் சொல்லி யாரும் கேட்கவில்லையே? என எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில்...

இதோ மீண்டும் 356ஐ கேட்டுவிட்டது அதிமுக.

உச்சநீதிமன்றத்தில் தமிழகத்தில் ஆளும் திமுக அரசை கலைக்க உத்தரவிடவேண்டும் என மனு தாக்கல் செய்திருக்கிறார் முன்னாள் சட்ட அமைச்சர் ஜெயக்குமார்.

என்ன நடக்கும்? பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

சென்னையில் மெட்ரோ ரயில்

சென்னை நகரில் நாளுக்கு நாள் போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமாகி கொண்டே வருகிறது என்று சொன்னால் யாராலும் மறுக்க முடியாது. 

போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைக்க ஆங்காங்கே அரசும், மாநகராட்சியும் இணைந்து பாலங்கள் பல கட்டியிருந்தாலும், பெரும்பாலான பாலங்கள் இருப்பதென்னவோ தென்சென்னையில் தான். தென்சென்னையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள பாலங்களால் ஒரளவுக்கு போக்குவரத்து நெரிசல் குறைந்திருக்கிறது என்று தென்சென்னைவாசிகள் கூறுகின்றனர். 

ஆனால் வடசென்னையில் போக்குவரத்து நெரிசல் என்பது தினமும் நிகழக்கூடிய ஒரு நிகழ்வாகவே உள்ளது. சைக்கிள், ரிக்ஷா, மீன்பாடி வண்டி, ஆட்டோ, ஷேர் ஆட்டோ, கார்கள், கால் டாக்சிகள், வேன்கள், டெம்போ, லாரிகள், பேருந்துகள், கன்டெய்னர் லாரிகள் எனப் பலவிதமான வாகனங்கள் தினமும் வந்து போகின்றன. இதனால் போக்குவரத்து நெரிசல் என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகி விட்டது.

அவசர சிகிச்சைக்காக நோயாளி ஒருவரை ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றிச் செல்லும்போது, ஆம்புலன்ஸுக்கு வழி விடுவதற்குகூட இடமில்லாத அளவிற்கு போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டு விடுகிறது.

போக்குவரத்து நெரிசலால் ஒருவருக்கு அதிக நேரச் செலவு, பெட்ரோல் விரயம், டென்ஷன், அலைச்சல், உடல் வலி போன்றவை ஏற்படுகின்றது.

‘வடசென்னையில் ஏற்படுகின்ற போக்குவரத்து நெரிசலுக்கு எப்போதுதான் விடிவு?’ என்று அங்கலாய்க்காதவர்களே இருக்கவே முடியாது. இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு திட்டத்தின் மூலமாகக் கூடிய விரைவில் முடிவு ஏற்படப் போகிறது. 

அந்தத் திட்டத்தின் பெயர் சென்னை மெட்ரோ ரயில் திட்டம். 

2006-ம் ஆண்டு தமிழக அமைச்சரவைக் கூடி சென்னை நகரின் போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைப்பதற்காக நகரில் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தலாம் என முடிவெடுத்தது. இதற்கான அறிக்கையை தயார் செய்யும் பணி டெல்லி மெட்ரோ ரயில் கழகத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அறிக்கையும் தயாரானது. சில நாட்களுக்கு முன்புதான் சென்னை மெட்ரோ ரயில் திட்டத்திற்கு மத்திய அரசு அனுமதி வழங்கியது. சென்னை போக்குவரத்து நெரிசலைத் தீர்க்க இத்திட்டம் ஒரு வரப் பிரசாதம் என்று சொல்லலாம்.

இந்தத் திட்டத்திற்காகும் செலவில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை ஜப்பான் இண்டர்நேஷன் கார்ப்பரேஷன் ஏஜென்சி நிதியுதவியாக வழங்க இருக்கிறது. இதற்கான ஓப்பந்தத்தில் மத்திய அரசும் ஜப்பானும் கையெழுத்திட்டுள்ளன. மீதமுள்ள தொகையை மத்திய, மாநில அரசுகள் கொடுக்கின்றன.

மெட்ரோ ரயில் திட்டத்துக்காக, சென்னையில் முதலில் இரண்டு வழித்தடங்கள் ஏற்படுத்தப்பட இருக்கின்றன. சுரங்கப் பாதையாகவும்,  தற்போது இருக்கும் பறக்கும் ரயிலைப் போன்ற இன்னொரு பாதையாகவும் அமைய உள்ள இந்த வழித்தடங்களின் மொத்த நீளம் 45 கி.மீ. இதில் 24 கி.மீ. சுரங்கப் பாதை. 21 கி.மீ. மேலே செல்லும் பாதையாக இருக்கும்.

முதல் வழித்தடம் வண்ணாரப்பேட்டையில் ஆரம்பித்து சென்னைத் துறைமுகம், எழும்பூர், எல்.ஐ.சி., ஆயிரம் விளக்கு, தேனாம்பேட்டை, சைதாப்பேட்டை, வேளச்சேரி சாலை, கிண்டி, மீனம்பாக்கம் வழியாக சென்னை விமான நிலையம் வரை அமைக்கப்படும். இதன் மொத்த நீளம் 23.1 கி.மீ. ஆகும்.

இரண்டாவது வழித்தடம் சென்னை சென்ட்ரலில் ஆரம்பித்து வேப்பேரி, கீழ்ப்பாக்கம், அமைந்தகரை, அண்ணாநகர் கிழக்கு, திருமங்கலம், கோயம்பேடு, கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம், அரும்பாக்கம், வடபழனி, கே.கே. நகர், சிட்கோ, ஆலந்தூர் வழியாக பரங்கிமலை வரை அமைக்கப்படும். இதன் மொத்த நீளம் 22 கி.மீ. ஆகும்.

இந்தத் திட்டத்திற்காக சென்னை மெட்ரோ ரயில் நிறுவனம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு,  2015ம் ஆண்டுக்குள் இத்திட்டம் நிறைவு பெறும் வகையில் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. டில்லி மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தில் இருப்பது போலவே, மத்திய அரசும் மாநில அரசும் சென்னை மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தில் சம பங்கு வகிக்கும்.

இந்தத் திட்டத்திற்காக மொத்தம் 10 ஏக்கம் நிலம் தேவைப் படுகிறது. திட்டத்தின் செலவு சுமார் 14,600 கோடி ரூபாய்.

மெட்ரோ ரயில் திட்டத்திற்கு சாலை போக்குவரத்தில் பயன்படுத்தப்படும் எரிபொருளில் 20 சதவீதம் மட்டுமே இருந்தால் போதுமானதாக இருக்கும். 

மேலும் இந்தத் திட்டத்தினால் போக்குவரத்து நெரிசல், அதிக நேரச் செலவு போன்றவைகளைத் தவிர்ப்பதோடு, வாகனத்திலிருந்து வரும் புகைகளினால் ஏற்படும் மாசு குறையவும் வாய்ப்புள்ளது. இதனால் சுற்றுப்புறச்சூழலும் பாதுகாப்பாக இருக்கும். சாலை விபத்துகளும், உயிரிழப்புகளும் குறையலாம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பொது மற்றும் தனியார் பேருந்துகள், புறநகர் ரயில் மற்றும் எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் போக்குவரத்துடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட இந்தத் திட்டத்தில் சிறப்பு கவனம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 

பொதுமக்களின் வசதிக்கேற்ப எங்கெல்லாம் முடியுமோ, அங்கெல்லாம் இரு சக்கர வாகனம் மற்றும் நான்கு சக்கர வாகனங்களை நிறுத்தி எடுத்துச் செல்வதற்குத் தேவையான வசதிகள் ஏற்படுத்தப்படும்.

பயண நேரமும் மிகவும் குறையும். சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து அண்ணா நகருக்கு 14 நிமிஷங்களிலும், மண்ணடியில் இருந்து விமான நிலையத்துக்கு 44 நிமிஷங்களிலும் செல்ல முடியும்.

6 பெட்டிகள் கொண்ட ஓரு மெட்ரோ ரயில், நெரிசல் நேரத்தில் 16 பஸ்கள், 300 கார்கள், 600 இரு சக்கர வாகனங்களுக்கு மாற்றாக அமையும்.

முக்கிய இடங்களில் அமைக்கப்படும் மெட்ரோ ரயில் நிலையங்களில் நகரும் படிக்கட்டு, நகரும் பாதை, லிப்ட் உள்ளிட்ட வசதிகள் ஏற்படுத்தப்படும்.

மேலும் அம்பத்தூர் தொழிற்பேட்டையிலிருந்து தி.நகர் வழியாக திருவான்மியூர் வரையிலும், போரூரிலிருந்து காமராஜர் சாலை வரையிலும், ரிங் ரோடு, ராதாகிருஷ்ணன் சாலையிலிருந்து கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவமனை வழியாக என்.எச். 5 வரையிலும் என வருங்காலத்தில் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தை விரிவுபடுத்தும் திட்டமும் இருக்கிறது.

நீண்ட நாட்களாகவே சென்னை மக்களால் எதிர்பார்க்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம் சென்னை நகரில் நாளுக்கு நாள் பெருகிவரும் போக்குவரத்து நெரிசலுக்கு ஒரு நீண்டகாலத் தீர்வாக அமையும் என நம்பலாம்.

0

(12.02.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

எழுத்து ஆளர்?

மேலே படத்திலுள்ளவர் யார்? என்று நீங்கள் கேட்கலாம்.

சொல்கிறேன்.

அவர் யார்?

என்ன பேர்?

எந்த ஊர்?

என்ன செய்கிறார்?

என்பது போன்ற பல கேள்விகளுக்கு பதில் எனக்குத் தெரியாது.

ஆனால் சமீபத்தில் அவரை நான் கண்டது கோவை எக்ஸ்பிரஸில் தான். காலை 6.20 மணிக்கு ரயில் கிளம்பும் முன் ஏறி எனது இருக்கைக்கு எதிரேதான் அவர் அமர்ந்தார். வந்தவுடன் பையிலிருந்து பேப்பர்களை எடுத்தார். எழுத ஆரம்பித்தார்.
எழுதினார்.

எழுதினார்.

எழுதினார்.

எழுதிக்கொண்டேயிருந்தார். குனிந்த தலை நிமிரவே இல்லை. டிபன், காபி ஏன் தண்ணீர்கூட குடிக்கவே இல்லை. எழுதினார் எழுதினார் அப்படி எழுதிக்கொண்டேயிருந்தார்.

ரயிலில் தனக்கு எதிரில் யார் இருக்கிறார்கள். பக்கத்தில் யார் இருக்கிறார்கள்? என்றுகூட அவர் கவனித்திருப்பாரா என்பது சந்தேகம்தான்.
இடையில் ஒரு தடவை மட்டும் இயற்கை உபாதைக்காக எழுந்து சென்றார். வந்தவர் மீண்டும் எழுதத் தொடங்கினார்.

காட்பாடி, ஜோலார்பேட்டை, மொரப்பூர், சேலம், ஈரோடு, திருப்பூர் ஆகிய ரயில் நிலையங்கள் கடந்து சென்றன. அவர் இறங்கவும் இல்லை. எழுதுவதை நிறுத்தவும் இல்லை. ரயில் சென்ற வேகத்திற்கு அவரும் எழுதித்தள்ளிக்கொண்டேயிருந்தார். எழுத்தாளர்கள்கூட இந்தளவிற்கு எழுதுவார்களா? என்பது சந்தேகம்தான். இன்றைக்கு எத்தனை எழுத்தாளர்கள் பேனா பிடித்து எழுதுகிறார்கள்?

அப்படி என்னதான் எழுதுகிறார்? என்பதை அறிய ஆவல் ஏற்பட்டது எனக்கு?

அவர் எதிரில் சென்று அமர்ந்தேன். அவர் என்னை சிறிதும் கவனிக்கவில்லை. நான் எட்டிப் பார்த்தேன்.

அவர் எழுதிக் கொண்டிருந்தது இதுதான்.

‘ராம ராம ராம.’

ஜெயிச்சோமுங்கோ...

ஆஸ்கர் விருது.

இது நம்முடைய ஏக்கமாகவே இருந்துவந்தது என்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது.

இப்போது அந்த ஏக்கம் போய்விட்டது ஏ.ஆர். ரகுமான் மூலம்.

‘ஸ்லம்டாக் மில்லினர்’ படத்திற்காக ஆஸ்கர் விருதை பெற்றிருக்கிறார் ரகுமான். அதுவும் இரண்டு. சிறந்த இசைக்கான விருதையும், சிறந்தப் பாடலுக்கான (ஜெய் ஹோ) விருதையும் பெற்றிருப்பது இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி தான்.

நடிகர் திலகம், உலக நாயகன் என்ற இரண்டு மாபெரும் நடிகர்களுக்கு ஆஸ்கர் விருது கிடைக்கும், கிடைக்கும், கிடைக்குமென எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து ஒவ்வொரு தடவையும் நாம் ஏமாந்ததுதான் மிச்சம்.

ஆனால் இந்த முறை ஏமாற்றமடையாமல் நம்மை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருக்கிறார் ரகுமான். பெருமையான, மகிழ்ச்சியான விஷயம்தான்.

ஒருபக்கம் இலங்கையில் தமிழர்களைக் கொன்று குவிக்கின்றதைக் கண்டு வேதனைப்பட்ட உலகத் தமிழர்களுக்கு இது, புண்பட்ட மனத்தை மயிலிறகால் வருடியதுபோல் உள்ளது.

’ஜெய் ஹோ.... ஜெயிச்சோமுங்கோ....’

கறை

(எனது மெயிலில் வந்த ஒரு கதையை உங்களுக்காக....)

ஒரு அழகான கிராமம்.அந்தக் கிராமத்தின் தலைவருக்கு ஒரு பெண் இருந்தாள்.அவளைப் போல் ஒரு அழகிய பெண்னை யாரும் பார்த்ததும் இல்லை கேட்டதும் இல்லை.அந்தப் பெண் பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண வாலிபனைக் காதலிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். இது தெரிந்ததும் மொத்த கிராமமும் அந்தக் காதலை எதிர்க்க ஆரம்பித்தது.இதனால் வேறு வழி தெரியாத காதல் ஜோடி ஊரை விட்டு ஒட தீர்மானித்து ஒரு நாள் யாருக்கும் தெரியாமல் காணாமலும் போய்விட்டனர். உடனே ஊரே சேர்ந்து காதல் ஜோடியைத் தேடியது. இருந்தும் அவர்களால் கண்டு பிடிக்கவே முடியவில்லை.

அதன் பிறகு அவர்கள் அந்த்க் காதலை ஏற்றுக் கொள்ள முடிவு செய்து செய்தித்தாளில் விளம்பரமும் கொடுத்தனர்.அதைப் பார்த்த காதல் ஜோடி உடனே ஊர் திரும்பியது. சந்தோஷப் பட்ட ஊர் மக்கள் அந்தக் காதல் ஜோடிக்கு பிரமாண்டமான முறையில் திருமணம் செய்ய முடிவு செய்தனர்.

திருமணத்திற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்க நகரத்திற்குச் சென்றிருந்தனர்.அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு லாரி மோதி அந்த வாலிபன் அந்தப் பெண் எதிரிலேயே உயிர் துறந்தான். உடனே அந்தப் பெண்னும் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டாள்.

ரொம்ப நாட்களுக்குப் பிறகு நினைவு திரும்பிய அந்தப் பெண் குடும்பத்தினருடன் வசித்து வந்தாள். திடீரென்று ஒரு நாள் அப்பெண்னின் தாய் ஒரு கனவு கண்டாள்.
அதில் ஒரு தேவதை தோன்றி அவள் மகள் அவளுடைய காதலன் நினைவாக வைத்திருக்கும் உடையில் இருக்கும் இரத்த்க் கறையை உடனே துவைக்க வேண்டும் என்றது,இல்லா விட்டால் மோசமான விளைவுகள் ஏற்படும் என்றும் எச்சரிக்கை செய்தது. அவள் தாய் கனவை மதிக்கவில்லை. அடுத்த நாள் அதே
தேவதை அந்தப் பெண்னின் தந்தையிடமும் கனவில் எச்சரித்தது.ஆனால் அவரும் அதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

அடுத்த நாள் அப்பெண்னின் கனவிலேயே தோன்றி எச்சரித்தது.அவள் உடனே தாயிடம் கனவைப் பற்றிக் கூறினாள். அதன் பிறகே அதன் முக்கியத்துவம் உணரப்பட்டது.அவள் தாய் அதை துவைக்கக் கூறினாள். உடனே அந்தப் பெண்னும் அதைத் துவைத்தாள். இருந்தும் தேவதை மறுபடியும் அடுத்த நாள் கனவில் வந்து கறை சரியாகப் போகவில்லை என்று எச்சரித்தது. மறுபடியும் அப்பெண் அத்துணியைத் துவைத்தாள்.இருந்தும் கறை போகவில்லை.

அடுத்த நாள் காலையில் அழைப்புமணி ஒலிக்கவே அந்தப் பெண் கதவைத் திறந்தாள்.அப்போது கனவில் வரும் அதே பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் முகம் கனவில் வருவதைப் போல் கனிவாக இல்லாமல் வெளிறிப் போய் இருந்தது.உடனே இவள் பயத்தினால் அலறினாள்.

அந்தத் தேவதை கோபத்துடன் கூறியது,"லூசாடி நீ!,ஸர்ப் எக்ஸல் போடு கறை போயிடும்" என்றது.

இதைப் படித்ததும் உடனே என்னை உதைக்கத் தோணுமே உங்களுக்கு! நானே இதை எனக்கு அனுப்பியவரைத் தேடிக்கிட்டு இருக்கேன்.

விளையாட்டு மைதானங்கள் தேவை

சிறுவர்களிடம் சென்று சென்னையிலேயே பெரிய மைதானம் எது? என்று கேட்டு பாருங்கள். அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் ‘மெரீனா பீச்’ என்று சொல்வார்கள்.

காரணம்? சென்னையில் மைதானங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே வருவதுதான்.

ஒருசமயம் நண்பர் அவரது வீட்டிற்கு என்னை பைக்கில் அழைத்துச் சென்றார். நாங்கள் பைக்கில் சென்று கொண்டிருக்கும்போது திடீரென்று ஒரு பையன் குறுக்கே வந்துவிட்டான். சட்டென்று நண்பர் பிரேக்கை பிடித்துவிட்டார். நல்லவேளையாக அந்தப் பையனுக்கும் எங்களுக்கும் அடியேதுவுமில்லை.

பையனைத் தூக்கிவிட்டபடி ‘ஏம்ப்பா, ரோட்டுல விளையாடுறீங்களே! எங்கயாவது கிரவுண்ட்ல போய் விளையாட வேண்டியதுதானே?’ என்றேன்.

‘எங்க அங்கிள் கிரவுண்ட் இருக்கு. சொல்லுங்க?’ என்றான் பையன்.

நான் என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் திருதிருவென்று விழித்தேன். பையன் சொல்வதும் உண்மைதானே?

இன்றைக்கு உங்க ஏரியாவில எங்கே விளையாட்டு மைதானம் இருக்கிறது? என்று யாரையாவது கேட்டுப் பாருங்களேன். அப்போது தெரியும் பையன் சரியா? தவறா? என்று.

நான் பள்ளியில் படிக்கும்போதெல்லாம் சக பள்ளி மாணவர்கள் பள்ளி முடிந்ததும், வீட்டிற்கு வந்து கிரிக்கெட் பேட்டையோ, கால்பந்தையோ எடுத்துக்கொண்டு விளையாட கிளம்பிவிடுவார்கள். 

‘எங்கடாப் போற?’ என்ற அம்மாவுக்கு.

‘கிரவுண்டுக்கும்மா’ என்றபடி மைதானத்திற்குச் சென்றுவிடுவார்கள். 

விளையாட்டு மைதானத்தில் கிரிக்கெட் ஒருபுறம், புட்பால் ஒருபுறம், பூப்பந்து ஒருபுறம், கில்லி, கோலி, கபடி, முதுகுப்பந்து, ஏழு கல், பம்பரம், உயரம் தாண்டுதல், நீளம் தாண்டுதல் என பல்வேறு விளையாட்டுகளை விளையாடுவார்கள். 

அதோடு மட்டுமல்லாது இந்த வாரம் இந்த மைதானத்தில் போட்டி, அடுத்த வாரம் அந்த மைதானத்தில் போட்டி என்று ஒவ்வொரு வாரமும் ஒவ்வொரு மைதானத்தில் போட்டிகளை வைத்து விளையாடுவார்கள். அவர்கள் செல்லும்போது ஆளுக்கொரு சைக்கிளில் செல்வார்கள்.  அந்த ஏரியாவிலுள்ள எத்தனை மைதானங்கள் உள்ளதோ அத்தனை மைதானங்களிலும் அவர்கள் கால்பதித்திருப்பார்கள். இப்படி விளையாட்டு விளையாட்டு என்று ஒருபுறம் விளையாடினாலும் படிப்பிலும் கெட்டிக்காரர்களாய் இருந்தார்கள்.

  

ஆனால் இன்றைய மாணவர்களுக்கோ இந்த விளையாட்டுக்களில் சில விளையாட்டுகள் தெரியாமல் இருக்கிறது. அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றால் அதற்கு யார் காரணம்? கொஞ்சம் யோசிக்கலாமா?

எனக்கு தெரிந்தவரை மந்தவெளியில் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் விளையாட்டு மைதானம் இருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் அங்கு ஏராளமான சிறுவர்கள், இளைஞர்கள் வந்து விடுவார்கள். ஆனால் இன்று அந்த மைதானம் அங்கில்லை. அது பள்ளியாக மாறிவிட்டது.

சரி வீட்டிலே விளையாடலாம் என்றால் அதுவும் முடியாது. முன்பெல்லாம் ஒரு வீட்டிற்கு முன்னும், பின்னும், அவ்வளவு ஏன் வீட்டைச் சுற்றி கூட இடம் இருக்கும். ஆனால் இப்போது வீட்டைச் சுற்றி இருக்கும் இடத்தினை சேர்த்து ஒரு அறையைக் கட்டிவிடுகின்றனர்.  வீட்டிற்கும் அடுத்தவீட்டிற்கும் இடைவெளியில்லாமல் வீட்டை கட்டுகின்றனர். காற்று போகக்கூட வாய்பில்லாமல் கட்டிவிடுகின்றனர். 

அதனால் வீட்டிற்குள்ளே அவர்களுக்கு விளையாட வாய்ப்பு அதிகம் கிடைக்கிறது. 

சிலர் சிறுவர்கள் டென்னிஸ், கிரிக்கெட், செஸ் வகுப்புகளுக்கு சென்று விடுகிறார்கள். இன்டோர் கேம்ஸ் எனப்படும் வீட்டினுள்ளே விளையாடும் வீடியோ கேம்ஸ், கம்ப்யூட்டர் கேம்ஸ் போன்ற விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுகின்றனர். இப்படி வீட்டினுள்ளே இருந்து விளையாடுவதினால் அவர்களின் மனநலமும், உடல் நலமும் பாதிக்கப்படுவதாக அறிஞர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

வீட்டில் கூட விளையாட இடமில்லாத சிறுவர்கள் வீதிகளில் விளையாடுகின்றனர். இப்படி வீதிகளில் விளையாடுவதால் அவர்களின் கவனம் முழுவதும் விளையாட்டிலேயே இருப்பதால் வீதிகளில் வரும் வாகனத்தின் மேல் செல்வதில்லை. இதனால் விபத்து ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது.

சரி சிறுவர்கள்தான் இப்படி. சிறுமிகள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்ப்போமா? 

பள்ளி முடித்து வந்து பரதநாட்டியம், பாட்டு என்று சென்றுவிடுகின்றனர். இதனால் அவர்களும் விளையாடும் வாய்ப்பினை இழக்கிறார்கள். அன்றைய காலத்தில் சிறுமிகள் விளையாடிய பல்லாங்குழி, தாயக்கட்டை, பரமபதம், விடுகதை கூறுதல் போன்ற இன்றைய சிறுமிகளில் பலருக்கும் தெரியாது. இந்த விளையாட்டை யாராவது விளையாடுவதைப் பார்த்தால் அதியமாக பார்க்கின்றனர்.

இதையெல்லாம் பார்த்து வந்த சில அமைப்புகள் இன்றைய சிறுமிகளுக்கு இந்த விளையாட்டுகளைத் தெரியபடுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு போட்டிகள் வைத்து இந்த விளையாட்டுகளுக்கு புத்துணர்வு ஊட்டுகிறார்கள்.

பள்ளிகளில் கூட விளையாட்டு மைதானங்கள் என்று ஒன்று பார்ப்பதே அரிதாகி விட்டன. சில பள்ளிக்கூடங்களில் விளையாடுவதற்கு இடமே இருப்பதில்லை. ஆனால் விளையாட்டு பிரியர்டு ஒன்று வைத்திருக்கிறார்கள். இது எப்படி சாத்தியம்?

விளையாட்டு மைதானங்கள் உள்ள சில பள்ளிகள் மைதானத்தின் அளவை குறைத்து அங்கும் வகுப்பறைகள் கட்டிவிடுகின்றனர். இப்படி மைதானங்கள் எல்லாம் பள்ளிக்கூடங்களாக மாறினால் அங்கு படிக்கும் மாணவர்களும் அந்தப் பகுதியில் வாழும் சிறுவர்களும் எங்கு சென்று விளையாடுவார்கள்.

விளையாட்டு மைதானங்கள் உள்ள பள்ளிகள் தங்களது மைதானங்களை கிரிக்கெட் கிளப், டென்னிஸ் கிளப் என்று கிளப்களுக்கு விட்டுவிடுவதால் கிளப்புகள் அந்த மைதானத்தை பராமரிக்கின்றனர். இதனால் அந்த கிளப்புகளில் பயிலும் மாணவர்கள் மட்டுமே அந்த மைதானத்தில் விளையாட அனுமதி கிடைக்கின்றது. மற்றவர்கள் அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. அப்படியே கிடைத்தாலும் மைதானத்தில் ஒரு பகுதியில் தான் இடம் கிடைக்கிறது.

சென்னையில் மட்டும் சுமார் 42 லட்சம் மாணவர்களுக்கும் மேல் இருக்கின்றார்கள். ஆனால் அவர்கள் விளையாடுவதற்கு நூற்றுக்கும் குறைவான மைதானங்களே இருக்கின்றன. அந்த மைதானங்களில் சில குண்டும் குழியுமாக இருக்கின்றன. சில மைதானங்களில் ஆடு, மாடுகள் போன்ற விலங்குகள் உலாவுகின்றனர். மைதானங்களின் ஓரங்களின் குப்பைகள் தேங்கிகிடக்கின்றன. ஒரு சிலர் மைதானத்தில் துணிகளை உலர்த்துவதற்கும் பயன்படுத்துகின்றனர்.  சிலசமயம் அந்தப் பகுதியில் ஏதேனும் சாலை போடுவதாக இருந்தால், சாலைப் போடுவதற்கான பொருள்களை வைப்பதற்காகவும் மைதானங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இப்படியிருந்தால் சிறுவர்கள் எப்படி விளையாட முடியும்?

இதனைப் போக்க சென்னை மாநராட்சி உரிய நடவடிக்கை எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும். ஆங்காங்கே புதிய புதிய பூங்காக்களை அமைப்பதுபோல, புதிய மைதானங்களையும் மாநகராட்சி உருவாக்கினால் சிறுவர்களும், வருங்கால சந்ததியினர் விளையாடுவதற்கும் எதுவாக இருக்கும். 

விளையாட்டு மைதானங்கள் உருவாகும் வரை நாம் காத்திருப்போம்.

(16.02.2009ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)

காதலென்பது...

காலை 6 மணி.

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தான் அவன்.

ரோட்டில் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லை. சுற்றும்முற்றும் பார்த்துவிட்டு கேட்டின் அருகில் நின்றான். இரண்டு வீடுகள் தள்ளி எதிர்புறமுள்ள வீட்டை உற்று நோக்கினான்.

யாரும் நிற்பதாக தெரியவில்லை. தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.

‘க்ரீரீ..................ரீச்’ 

கதவு திறக்கப்படும் சத்தம்.

சத்தம் வந்த பக்கத்தைப் பார்த்தான். அந்த வீடுதான். மெல்ல மெல்ல தலை வெளியே தெரிந்தது.

உள்ளுக்குள் அவனுக்கு சந்தோஷம் பெருகெடுத்து ஓடியது. துள்ளிக் குதித்து ஒடணும்போல தோன்றியது. இருந்தாலும் ஏதோ முனங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த வீட்டிலிருந்து மெல்ல அவள் வெளியே வந்தாள். அவனைப் போலவே அங்குமிங்கும் பார்த்தாள்.

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம்வரை யாரும் தென்படவில்லை.  தெருவில் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். 

சிறிது தூரம் சென்றபின் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவனும் பின்தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தான். 

சில அடிகளில் அவளை நெருங்கிவிடுவான்.

நெருங்கிவிட்டான்.

வெட்கத்தில் அவள் கொஞ்சம் விலகி சென்றாள். அவன் விடவில்லை. பின்தொடர்ந்தான்.

ஒரு வீட்டின் முன்புறமுள்ள மரத்தின் அடியில் நின்றார்கள்.

இருவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

‘ஏய்... ச்சூ... போ...’ வீட்டுக்காரர் விரட்டினார்.

அந்த இரண்டு நாய்களும் ஓடி தங்களின் வீட்டுக்குள் புகுந்து கொண்டன.

இதுவும் காதல் தானே?

கல்யாண போதை

கல்யாணப் பத்திரிகை கொடுப்பதென்பது சுகமான அனுபவம் என்பதை மணமகன், மணமகளிடம் கேட்டால் தான் தெரியும்.

‘இன்னும் இத்தனை சொந்தக்காரங்களுக்குக் கொடுக்க ணும் நேரம் வேற இல்லை’ என்று பெற்றோர்கள்கூட அங்கலாய்த்துக் கொள்ளுவார்கள்.

ஆனால், மணப்பெண்ணோ, மணமகனோ சிறிதும் சலிக்காமல் நேரம் காலம் பார்க்காமல், நெருங்கிய நண்பர்கள், இந்நாள், முந்நாள் அலுவலக நண்பர்கள், நண்பர்கள் மூலம் அறிமுகமான நண்பர்கள், தனக்குத் தெரிந்த அத்தனைப் பேருக்கும் பிட் நோட்டீஸ் கொடுப்பதுபோல திருமண அழைப்பிதழை கொடுப்பார்கள். 

‘எனக்கு கல்யாணம்’ (‘சின்னத்தம்பி’ ஞாபகம்கூட வரும்.) என்று அழைப்பிதழைக் கொடுக்கும்போது அவர்களிடம் தோன்றும் வெட்கம், ஒருவித அசட்டு சிரிப்பு, சிறு புன்னகை என எல்லாவற்றையும் ரசிக்கத்தான் தோன்றும். சிலர் எல்லைமீறி அட்வைஸ் என்ற பேரில் அறுத்துத்தள்ளுவர். அதனையும் இவர்கள் கேட்டுத்தான் தீரவேண்டும். வேறு வழியில்லை. சிலர் என்ன கேள்விகேட்டாலும் இவர்களுக்கு காதிலேயே விழாது. சிந்தனையெல்லாம் அவளை சுற்றியும், அவனை சுற்றியும் இருக்கும்.

முன்பெல்லாம் மணப்பெண்ணும், மணமகனும் பார்த்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். பேசிக்கொள்ளமாட்டார்கள். சந்தர்ப்பமில்லை. ஆனால் இப்போது செல்போன் ஒன்றுபோதும். செல்போனை எடுத்தால் கீழே வைக்கவே மனம் வராது. செல்போன் சார்ஜே தீர்ந்துபோய்விடும். சார்ஜ் போட்டுக்கொண்டே பேசுவார்களும் இருக்கிறார்கள். சிலர் சார்ஜரைத் தேடி அலைவார்கள். அப்படி அவர்கள் அலையும்போது போதைப்பொருளுக்கு அலைபவர்களை நினைவூட்டும்.

கல்யாணம் என்பதும் ஒருவித போதை தானே? அதைப் போகப் போக புரிந்துகொள்வார்கள். புது மணப்பெண்ணும், மணமகனும். என்ன நான் சொல்வது?

பூஜாவா? பாவனாவா?

‘நான் கடவுள்’ பாலா படம். 

படம் அருமையாக இருக்கு, பயங்கரமா இருக்கு, பரவாயில்ல, வேஸ்ட் என்று பலரும் பலவிதமாய் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

ஜெயமோகன் நாவல் போல் படம் இல்லை என்கிறார்கள். நானும் அந்த நாவலை படித்ததில்லை. படிக்க வேண்டும்.

‘நல்லவேள தல தப்பிச்சுட்டாரு. இல்லன்னா...’ என்று பெருமூச்சு விடுகிறார்களாம் அஜீத் ரசிகர்கள் .

எனக்கென்னவோ பாலா படங்களில் ஒரு படமும் பிடிக்கவில்லை. ஏனென்று கேட்டால் தெரியாது. பாலா படத்திலெல்லாம் ‘கஞ்சா’வுக்கு முக்கியத்துவம் தருவதாக என் மனத்துக்கு படுகிறது.

ஆர்யா அரைமணி நேரம் தான் வருகிறாராம். இதற்காகவா மூன்று வருடங்கள் மெனக்கெட்டு நடித்தார்.

படத்தின் நாயகி பூஜா அருமையாக நடித்திருக்கிறார் அவருக்கு அவார்டு கண்டிப்பாக உண்டு என்று ச.ந. கண்ணன் அடித்து சொல்லுகிறார். காத்திருப்போம்.

பூஜா என்றவுடன்தான் எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது?

நேற்று தற்செயலாக ‘நான் கடவுள்’ பாடல்களைக் கேட்பதற்காக, தமிழ்பீட். காம்-விற்குச் சென்றேன். ‘நான் கடவுள்’ படத்தின் ஸ்டில்லை கண்டேன். அதில் ஆர்யாவுடன் பூஜாவிற்குப் பதிலாக பாவனா இருக்கிறார். 

ஒருவேளை படம் பூஜை போட்ட நிலையிலேயே இருக்கிறது என்று நினைத்திருக்கிறார்களோ என்னவோ?

இதற்குப் பின்னாவது மாற்றுவார்களா?