வானொலி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
வானொலி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

திங்கள், ஏப்ரல் 06, 2009

திருடர்கள் ஜாக்கிரதை

0 கருத்துகள்
எச்சரிக்கையாக இருப்போம்

‘தனியாக வீட்டில் இருந்த பெண்ணிடம் துணிகர கொள்ளை’ 

அடிக்கடி நாளிதழ்களில் இது போன்ற செய்திகள் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. நாமும் அதை ஒற்றைவரிச் செய்தியாக மேம்போக்காகப் படித்துவிட்டுக் கடந்து போய்விடுகிறோம். உண்மையில் இந்தக் கொடுமையை அனுபவித்தவர்களுக்குத்தான் அதன் வலி தெரியும். 

சரி. வீட்டில் தனியாக இருக்கும் பெண்கள் தங்களைப் பாது காத்துக் கொள்வது எப்படி?  கொஞ்சம் விரிவாகப் பார்ப்போமா?

வீட்டில் இருக்கும் பெண்கள் தனியாக இருக்கும்போது வீட்டின் கதவைகளை நன்றாக பூட்டிவிட்டு  பின்னர் வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும். அதைவிட்டுவிட்டு வீட்டின் இரண்டு கதவுகளையும் விரிய திறந்து வைத்துக்கொண்டு, டிவியின் சத்தத்தையும் அதிகமாக வைத்துக்கொண்டு, சமையலறையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள் சிலர். அப்படியிருந்தால் யார் வருகிறார்கள், யார் போகிறார்கள் என்று எப்படித் தெரியும்?

சில வருடங்களுக்கு முன்புகூட, ஒரு தெருவில் இருப்பவர்களில் இந்தக் கடைசியில் இருந்து அந்தக் கடைசி வரை இருக்கும் எல்லோரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிப் பழகுவார்கள். ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக சொந்தங்கள் போல் உறவாடுவார்கள். நல்லது, கெட்டது அனைத்திலும் பங்கேற்பார்கள். ஆனால் தற்போது அந்த நிலைமை இல்லை. நம்மை விழுங்கும் நகர வாழ்வின் இயந்திரத்தனம் இந்த உறவுகளை எல்லாம் ஒரு அடி தள்ளியே வைக்க நம்மை நிர்பந்திக்கிறது. குறிப்பாக ப்ளாட்டுகளில் வசிப்பவர்கள் இப்போதெல்லாம் தனித் தீவாக ஆகிவிட்டார்கள் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். 

சென்னை நகரில் ப்ளாட்டுகளின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக்கொண்டே வருகின்றன. ப்ளாட்டுக்குள் நுழைந்ததும் இறுக்கிச் சாத்தியக் கதவோடு அவர்கள் உலகம் சுருங்கிப் போய்விடுகிறது. பக்கத்து வீட்டில் யார் இருக்கிறார்கள்? அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? என்பது தெரியாது. இது தவறுதானே? அக்கம்பக்கத்தில் வசிப்பவர்களிடம் பேசுங்கள். நம் வீட்டில் ஏதாவது ஒரு பிரச்னை என்றால் உடனே அவர்கள் ஓடி  வருவார்கள். நாம் வெளியூர் செல்லும்போது அவர்கள் நம் வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்வார்கள். 

பெரும்பாலான ப்ளாட்டுகளில் காவலில் இருக்கும் காவலாளியை பால் கார்டு, டெலிபோன் பில், எலெக்ட்ரிக் பில் கட்ட அனுப்புவது என்பது சர்வசாதாரணமாகிவிட்டது. காவலாளியை வெளியில் அனுப்புவது என்பது தவறான செயலாகும். இதனால் காவலாளி ஒழுங்காக வேலைக்கு செய்யாமல் இருக்க நாமே வாய்ப்பை தருகிறோம். அதுமட்டுமல்லமல் காவலாளி இல்லாத சமயம், சமூக விரோதிகள் ப்ளாட்டுக்குள் நுழையவும் கூடும். 

வீடுகளில் தனியாக இருக்கும் பெண்களிடமும், முதியோர்களிடமும் அடிக்கடி கொள்ளை சம்பவங்கள் நடக்காமல் இருக்கவும், தற்காப்பு நடிவடிக்கைகளில் ஈடுபடவும், பொதுமக்கள் விழிப்புணர்வாக இருக்கவேண்டுமென்பதற்காகவும் சென்னை மாநகரக் காவல் துறையும் துண்டு பிரசுரங்கள் மூலம் பிரசாரம் மேற்கொண்டு வருகிறது. இந்த பிரசுரங்கள் போலீஸ் நிலையங்கள் வாயிலாக பொதுமக்களுக்கு விநியோகிக்கப்படுகின்றன.

· வீட்டில் தனியாக இருக்கும் பெண்கள் வீட்டின் முன்புற கதவில் கண்டிப்பாக ‘லென்ஸ்’ பொருத்த வேண்டும். மரகதவுகளுக்கு முன்பு கிரில் கதவுகளை பொருத்தியிருந்தால் நல்லது.

· தனியாக இருக்கும் பெண்கள் கதவை உள்பக்கம் பூட்டிவிட்டு வீட்டு வேலைகளை செய்வது நல்லது.

· பெண்கள் ஷாப்பிங் மற்றும் மார்க்கெட் செல்லும்போது அங்கு புதிய நண்பர்களுடன் பழகினால் அவர்களை உடனே வீட்டுக்கு அழைத்து வரவேண்டாம். அதே நேரத்தில் புதிய நண்பர்களிடம் தாங்கள் வீட்டில் தனியாக இருக்கும் விஷயத்தையும், தங்கள் வீட்டு ஆண்கள் வெளியூர் சென்றிருக்கும் விஷயத்தையும் கண்டிப்பாக கூறக்கூடாது.

· வீடுகளில் தனியாக இருக்கும் இளம் பெண்கள் கராத்தே போன்ற தற்காப்பு கலைகளை அவசியம் கற்று வைத்திருக்க வேண்டும்.

· வீடுகளுக்குள் கொள்ளையர்கள் புகுந்தால் அவர்களின் முகத்தில் மிளகாய் பொடி போன்றவற்றை தூவியும் தப்பிக்கலாம்.

· முதியவர்கள் மட்டும் தனியாக இருக்கும் வீடுகளில் பணம் மற்றும் நகைகளை வைப்பதை தவிர்த்து, வங்கி லாக்கரில் வைக்க வேண்டும்.

· அடுக்குமாடி மற்றும் தனி வீடுகளில் வசிக்கும் முதியவர்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களிடம் நட்புடன் பழக்கம் வைத்திருக்க வேண்டும். அப்போது தான் ஆபத்து நேரங்களில் அவர்கள் உதவியாக இருப்பார்கள்.

· ஜோதிடர்கள், குறி சொல்பவர்கள், சாமியார்கள், நகை பாலிஷ் போடுபவர்கள், பழைய பொருட்களை வாங்குபவர்கள் போன்ற நபர்கள் வந்தால் அவர்களை எக்காரணத்தை கொண்டும் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்க கூடாது.

· இதேபோல வீட்டிற்கு வழக்கமாக வரும் பால்காரர், பேப்பர் போடுபவர்கள், காய்கறி விற்பவர்கள், கேபிள் டி.வி. ஆபரேட்டர்கள், சமையல் கியாஸ் சப்ளை செய்பவர்கள், சலவை செய்பவர்கள் போன்றவர்களின் பெயர் விலாசத்தை கண்டிப்பாக தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். இவர்களையும் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்காமல் இருப்பது நல்லது.

· அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசிப்பவர்களாக இருந்தால் கண்டிப்பாக காவலாளிகளை நியமிக்க வேண்டும். காவலாளிகள், அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசிப்பவர்களை பார்க்க வருபவர்களின் பெயரையும் மற்றும் முகவரியையும் எழுத வேண்டும். இதற்காக பார்வையாளர் குறிப்பேடு ஒன்றை வைத்திருக்க வேண்டும்.

· வீடுகளில் தனியாக இருக்கும் பெண்களும், முதியோர்களும் அருகில் உள்ள போலீஸ் நிலையத்தின் தொலைபேசி எண், தீயணைப்புத்துறை தொலைபேசி எண், அவசர போலீஸ் தொலைபேசி எண் ஆகியவற்றை எளிதில் பார்ப்பதற்கு வசதியாக குறித்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

இவையனைத்தையும் நாம் நம் நினைவில் வைத்துக்கொண்டால் போதும். நம்மை நாமே பாதுகாத்துக் கொள்ளலாம்.

(27.03.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

வெள்ளி, ஏப்ரல் 03, 2009

யானை, பூனை வளர்க்கலாம் வாங்க

1 கருத்துகள்
பிராணிகளைத் தத்தெடுக்கலாம் வாங்க

எனது அலுவலகத்தின் மேலதிகாரியின் வீட்டுக்கு ஒருநாள் சென்றிருந்தேன். அப்போது அவர் தான் வளர்க்கும் நாயுடன் அன்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தார். என் மனதில் ‘என்னடா இவரு நாய்கூடவெல்லாம் பேசுறாருன்னு’ கேள்வி எழுந்தது. அதை அவரிடமே கேட்டும் விட்டேன்.

‘என்ன சார் நாயோடு பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?’ 

‘சார், பப்பின்னு சொல்லுங்க. நாய்ன்னு சொல்லாதீங்க.  ப்ளீஸ். இந்த பப்பியும் எங்க வீட்டுல ஒரு மெம்பர்தான்’ என்றார்.

இப்படி நம்மில் சிலர் வீட்டு விலங்குகளிடம் மிகவும் அன்பாக பழகிக்கொண்டு தானிருக்கிறார்கள். ஒரு சிலருக்கு நாய் பிடிக்கும். ஒரு சிலருக்கு பூனை பிடிக்கும். வேறு சிலருக்கு இவைகளை விட்டு கிளி, லவ் பேர்ட்ஸ் போன்ற பறவைகளை வளர்ப்பதில் ஆர்வம் அதிகம் இருக்கும்.

நாய், பூனை வளர்ப்பவர்கள் அதனை விலங்குகளாக பார்ப்பதில்லை. தன் வீட்டுப் பிள்ளையாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வீட்டில் ஒரே பூனைக் கூட்டமாகதான் இருக்கும். எந்நேரமும் அந்த வீட்டிலிருந்து ‘மியாவ்’ சத்தம்தான் அதிகம் வரும். அந்த வீட்டுப் பெண்மணிக்கு பூனையென்றால் அவ்வளவு ஆசையாம்.

ஒரு சிலர் இதற்கும் மேலே போய்விடுவதும் உண்டு.  போட்டோ ஸ்டூடியோவில் ஒருவர் நாயின் சின்னப் புகைப்படத்தை வைத்துக்கொண்டு, ‘சார், இத தயவு செய்து பெரிசு பண்ணி தாங்க. எவ்வளவு பணம் செலவானாலும் பரவாயில்லை. போட்டோவ பெரிசாக்கித்தாங்க. இத நாய்ன்னு நெனைக்காதீங்க. எம்புள்ள சார்.’ என்றபடி அழுதுவிட்டார்.

நம் நாட்டில் செல்லப் பிராணிகளாக கருதப்படுபவை நாய், பூனை, கிளி, புறா, முயல் போன்றவை. குதிரையை வியாபாரத்திற்காக  சிலர் வளர்த்து வருகிறார்கள். பசுவை நாம் தெய்வமாக எண்ணி சில வீடுகளில் வளர்த்து வருகிறார்கள். கோயில்களில் பசுக்களையும், வளர்க்கிறார்கள். சில கோயில்களில் யானைகளும் சேர்த்து வளர்ப்பார்கள்.

வெளிநாடுகளில் சிலர் காட்டு வாழும் விலங்குகளை தன் வீட்டில் செல்லப் பிராணிகளாக வளர்த்து வருவதையும், அவைகளுக்கு வீட்டிலேயே தனி அறையை ஒதுக்கி, சகலவசதியும் கொடுத்திருப்பதையும் நாம் தொலைக்காட்சியில் பார்த்திருக்கிறோம். இதனைப் பார்க்கும்போது நாமும் இதுபோல் காட்டு மிருகங்களை வளர்க்க முடியாதா? என்ற ஏக்கம் நமக்கு தோன்றும். 

கடவுளாக விலங்குகளை நாம் வழிபட்டாலும், நம்மால் வீட்டில் வனவிலங்குகளை வளர்க்க முடியாது. ஏனென்றால் நம் நாட்டு (இந்தியா) சட்டம் அதற்கு இடம் தராது. 

ஆனால் நம்முடைய ஏக்கம் நீண்ட நாள் நீடிக்காமல், நமது ஆசையை நிறைவேற்ற போகிறது வண்டலூர் உயிரியல் பூங்கா. எப்படி? இந்தப் பூங்காவில் இருந்துதான் நாம் மிருகங்களை தத்து எடுத்து வளர்க்கப் போகிறோம். 

ஏற்கெனவே மைசூர் உள்ளிட்ட சில உயிரியல் பூங்காக்களில் விலங்குகளை பொதுமக்கள் தத்து வளர்க்கும் திட்டம் நடைமுறையில் உள்ளது. இப்போது, வண்டலூரில் உள்ள அறிஞர் அண்ணா உயிரியல் பூங்காவிலும் மிருகங்களைத் தத்து எடுப்பதற்கு அனுமதியளிக்க இப்பூங்கா நிர்வாகம் முடிவு செய்துள்ளது. 

1855ல் தேற்றுவிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் முதல் விலங்கியல் பூங்காவாகும். சென்னையிலிருந்து 30 கீ.மீ தூரத்தில் அமைந்துள்ள இப்பூங்காவில் 170க்கும் மேற்பட்ட விலங்குகள், பறவைகள் மற்றும் ஊர்வன உள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை எப்படி நடைமுறைப்படுத்துவது என நிர்வாகம் ஆராய்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

இப்போது இத்திட்டத்தின்படி, வண்டலூர் உயிரியல் பூங்காவில் உள்ள மிருகங்களை தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு எத்தனை நாள்களுக்கு தத்து கொடுப்பது என்பது பற்றி ஓர் முடிவுக்கு வந்துள்ளது பூங்கா நிர்வாகம்.

இந்த புதிய திட்டத்தின்படி, வண்டலூர் உயிரியல் பூங்காவில் உள்ள மிருகங்களை ஒருவர் ஓராண்டு வரை தத்து எடுத்துக்கொள்ளலாம். அந்த காலகட்டத்தில் விலங்குக்கு ஆகும் செலவுக்கு அவர் பொறுப்பு ஏற்கலாம். அதிகபட்சமாக ஓராண்டும், குறைவாகக் கூட மாதக்கணக்கிலோ, நாள்கணக்கிலோ கூட தத்து எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்கான கட்டணம் பற்றி இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை. 

இதுபோன்ற திட்டம் ஒன்று புளூகிராஸ் நிறுவனத்தில் தற்போதும் நடைமுறையில் இருக்கின்றது. நம் வீட்டில் நாய், பூனை, கிளி போன்றவை வளர்க்க ஆசைப்பட்டு, அது வளர்ந்த பின்னர் ஏதோ ஒரு சூழ்நிலையில் வளர்க்க முடியாமல் போனால், புளூகிராஸ் நிறுவனத்தில் நாம்வளர்த்த பிராணியை வளர்ப்பதற்கு, பராமரிப்பதற்கு வசதிகள் இருக்கின்றது. அவர்கள் அந்தப் பிராணியை பராமரிப்பதோடு, அது எப்படி இருக்கிறது என்பதையும் நமக்குத் தெரிவிப்பார்கள்.

ஆனால் இந்தத் திட்டம் விரைவில் அமல்படுத்தப்படும் என நாம் நம்பலாம்.

மிருகங்களைத் தத்து எடுக்கும் அமுலுக்கு வந்தவுடனே நாம் ஆளுக்கொரு மிருகத்தைத் தத்து எடுக்கலாம். அதனைப் பெருமையாகவும் சொல்லிக் கொள்ளலாம். நான் நாய் வளர்க்கிறேன். பூனை வளர்க்கிறேன். கிளி வளர்க்கிறேன் என்பதுபோல நான் சிங்கம் வளர்க்கிறேன், புலி வளர்க்கிறேன் என்றும் நாம் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.

யானைக் கட்டிப் போரடிக்க முடியுமா? என்று எண்ணியிருந்த காலம் போய் இந்தத் திட்டத்தால் நாம் பூனையும் வளர்க்கலாம், யானையும் வளர்க்கலாம்.

எங்கே எல்லாரும் கிளம்பிட்டீங்க? வண்டலூருக்கா?


(30.03.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

செவ்வாய், மார்ச் 31, 2009

மரமண்டைகள்

0 கருத்துகள்
சாலையோர மரங்களைச் சீர் செய்வோம்!

சென்னையில் சில சாலைகளில் திரும்ப திரும்ப போக தூண்டும். நம்மில் சிலர் அந்தச் சாலைகளில் காலையிலும், மாலையிலும் நடைபயிற்சி செல்வதற்கும் ஏதுவாக இருக்கும். அமைதியாகவும், காற்றோட்டமாகவும், நல்ல மன ஒட்டத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய வகையில் அந்த சாலைகள் இருக்கும். அது எந்த மாதிரியான சாலை தெரியுமா? அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த சாலைகள்தான் அவை.

சென்னையில் மயிலாப்பூர், போர்ட் கிளப் சாலை, போயஸ் கார்டன், மந்தவெளி, அடையாறு, பெசண்ட் நகர், கே.கே. நகர், அண்ணாநகர் போன்ற பகுதிகளில் இப்படி அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த சாலைகள் அதிகம் காணப்படுகிறது. அமைதியான சாலையாகவும், காற்றோட்டமான சாலையாகவும், அடிக்கடி பறவைகள் கூவுகின்ற ஒலிகளும் இங்கு கேட்பதால் இந்த ரம்மியமான சாலையில் செல்ல அனைவரும் விருப்பப்படுவார்கள்.

இந்தப் பகுதிகளிலெல்லாம் எப்பொழுது இந்த மரங்கள் நடப்பட்டன என்றால் அந்தப் பகுதி மக்களுக்குக் கூட தெரியாது என்று சொல்லலாம். அத்தனை வருடங்கள் இந்த மரங்கள் அந்தப் பகுதி மக்கள் வெயிலில் வாடாமல் காத்து வருகிறது. சொல்லப்போனால் மக்களோடு மக்களாகவே வாழ்ந்து வருகிறது என்று கூறலாம்.

பள்ளிப் படிக்கும் காலத்தில் அசோகர் சாலையோரத்தில் மரத்தை நட்டார் என்று படித்திருக்கிறோமே தவிர அந்தப் பருவத்தில் மரத்தின் பயன்கள் பற்றி அறிய வாய்ப்பு குறைவு. அதன் பயன் இப்போது புரிகிறது. மரங்கள் வெயில் காலங்களில் நல்ல நிழல், குளிர்ந்த காற்று கிடைக்கிறது என்றாலும் சில இடைஞ்சல்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

ஒருநாள் நான் பைக்கில் சென்று கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று என் தலையில் ஏதோ விழுந்தது. என்னவென்று பார்த்தேன். காய்ந்த சிறிய மரக்கிளை. நல்லவேளை ஹெல்மெட் அணிந்திருந்தேன். தலைக்கு வந்தது ஹெல்மேட்டோடு போச்சு. எதனால் இப்படி?

சமீப காலத்தில் நடப்பட்ட மரங்களின் எண்ணிக்கை என்று பார்க்கும்போது மிகவும் குறைவுதான். மரங்களெல்லாம் நடப்பட்டு, வளர்ந்து நீண்ட ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதால், மரங்களுக்கும் வயதாகி விட்டது.

நீண்டு, நெடிய மரங்கள் அடர்ந்து காணப்படுவதால் சாலையிருக்கும் விளக்குகளின் வெளிச்சம் சாலையில் சரிவர தெரிய மறுக்கின்றது. அதேசமயம் மரங்களின் மேல்தான் கேபிள் ஓயர்கள் அதிகம் செல்கின்றன.

மழைக் காலங்களில் சில மரங்கள் வேரோடும் சாய்ந்து விடுகின்றன. சில இடங்களில் மரங்களின் கிளைகளும் ஓடிந்து விழுகின்றன. இதனால் போக்குவரத்து பாதிக்கப்படுவதோடு, ஆமை வேகத்தில் வாகனங்கள் செல்வது வாடிக்கை. அன்றைய தினம் அந்த வழியாகச் செல்லும் அத்தனை பேரும், அந்தப் பகுதியில் வசிக்கும் மக்களும் மிகுந்த சிரமத்துக்குள்ளாவார்கள்.

இலையுதிர் காலத்தில் மரங்களிலுள்ள இலைகள் அனைத்தும் உதிர்ந்து, சருகாகி சாலையில் விழுந்து குப்பையாகி, வீதிகளைக் குப்பையாக்குவதோடு நில்லாமல் காற்றில் பறந்து அந்தப் பகுதியையும் அந்த பகுதியிலுள்ள வீடுகளும் குப்பையாகின்றன. உதிர்ந்த சருகுகளால் கால்வாய்களும் அடைத்துக் கொள்கின்றன. இதனால் சாக்கடையில் நீர் போக வழியில்லாமல் நிரம்பி வழிவதோடு, கொசுக்களும் அதிகம் வர வாய்ப்பிருக்கிறது.

மழைக் காலங்களில் வேகமாக அடிக்கின்ற காற்றில் முதிர்ந்த மரங்கள் வேரோடு கீழே சாய்கின்றன. அப்படி சாயும்போது மரத்திற்கு அருகிலிருக்கும் வீடுகள், கடைகள், வாகனங்கள் போன்றவை சேதமுறுகின்றன. மரங்கள் சாய்ந்து விழும்போது, கேபிள் ஓயர்களும், டெலிபோன் ஓயர்களும், சில சமயம் மின்சார கம்பியும் அறுந்து கீழே விழுகின்றன. ஓயர்கள் அறுந்துகிடப்பதை அறியாத ஆடு, மாடு போன்ற உயிரினங்கள் மின்õசரத்துக்கு பழியாக நேரிடுகின்றன. சில சமயங்களில் மனிதர்களும் மின்சாரத் தாக்குதலுக்கு ஆளாகின்றனர்.

என் நண்பர் ஒருவர் வீட்டுக் காம்பவுண்ட் சுவருக்கு அருகில் இரண்டு மரங்கள் இருக்கின்றன. ஒரு மரத்தின் கிளை அவரது வீட்டின் மொட்டை மாடிக்கு அருகில் செல்கிறது. இதனால் சமூக விரோதிகள் மரத்தின் வழியாக நுழைந்து விடுவார்களோ? என்று பயப்படுகிறார். அவர் பயப்படுவதும் நியாயம் தானே?

இன்னொரு நண்பரின் புலம்பல் வேறுவிதமாக உள்ளது. ‘தண்ணி வரலேன்னு கொஞ்சம் கொஞ்சம் அதிக ஆழத்தில் ஃபோர் போட்டிருக்கேன். இப்பப் பாத்தா வெளியில இருக்கிற மரத்தோட வேர் குறுக்கே போகுது. என்ன பண்ணுறது?’ என்கிறார்.

சில சாலைகளில் மரங்கள் வளைந்தும் நெளிந்தும் வளர்ந்திருக்கின்றனர். இதனால் இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்வோரின் தலை மரத்தில் மோதுவதற்கு வாய்ப்புள்ளது. எனவே வளைந்து நெளிந்து செல்லும் மரங்களை சீர்படுத்தினால் நன்றாக இருக்கும். சில சாலைகளில் மாநகர் பேருந்துகளே செல்வதற்குத் தடையாக இருக்கிறது மரங்கள்.

இவற்றையெல்லாம் சென்னை மாநகராட்சி கண்டறிந்து சீரமைப்பது அவசியமாகிறது. அதுபோல சில மரங்கள் இலைகளே இல்லாமல் பிரம்மாண்டமாக நிற்கின்றன. சில மரங்களில் இலைகள் இல்லாத கிளைகள் இருக்கின்றன. இவ்விரண்டையும் சரி செய்தால் ஓரளவு தீர்வு காணமுடியும்.

சில மாதங்களுக்கு முன் பாண்டி பஜார், பனகல் பார்க் போன்ற சில இடங்களில் சென்னை மாநராட்சி தேவையற்ற மரங்களை வெட்டி இருக்கிறார்கள். மரம் வெட்டுவதைக் கண்டவர்கள் ‘ஐயோ இப்படி மரங்கள வெட்டுகிறார்களே’ என்று கூறியவர்கள் அதிகம்தான்.

நாம் ‘வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம்’ என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஒவ்வொரு குழந்தை பிறந்தவுடன், ஒரு மரத்தை நடவேண்டும் என்று அரசு கூறுகிறது. அதே சமயத்தில் தேவையற்ற மரங்களை அகற்றுவதை தவறு என்று சொல்ல முடியாது. சரி தேவையற்ற மரங்கள் என்றால் எவை? முதிர்ந்த மரங்கள், இலைகளே இல்லா மரங்கள், சாலையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக வளர்ந்து நிற்கும், கிளைகள் போன்றவைதான். இவைகளை அகற்றுவதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?

எனவே நீண்ட காலமாக சாலையோரங்களில் இருக்கும் மரங்களை தேவையானால் அகற்றுவதும், சரியாக பராமரிக்க வேண்டியதும் இப்போதைய உடனடித் தேவை.
0
(26.03.2009 அன்று ஆல் இண்டியா ரேடியோ “நகர்வலம்’ பகுதியில் வாசிக்கப்பட்டது.)

வெள்ளி, பிப்ரவரி 27, 2009

0 கருத்துகள்
கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் உஷார்!

என் நண்பர் ஒருவருக்கு சிறு விபத்து நடந்திருந்தது. அவரைப் போய்ப் பார்த்த நான், பொதுவாக சில விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, ‘என்னங்க ஆச்சு?’ என்று கேட்டேன்.

‘வண்டில போய்க்கிட்டு இருந்தேன். சிக்னல்ல சிவப்பு விளக்கு எரியறதைப் பாத்ததும் வண்டியை நிறுத்திட்டேன். பின்னால வேகமா வந்த ஒரு வண்டிக்காரர் என்னை இடிச்சுத் தள்ளிட்டுப் போயிட்டார்.’ என்றார் நண்பர்.

பாவம் என் நண்பர். காலில் அடிபட்டு இருபது நாட்களாக அலுவலகத்துக்குச் செல்லாமல் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு வீட்டில் இருக்கிறார்.

சென்னை நகரைப் பொறுத்தவரை, சாலைவிதிகளை மீறுபவர்களின் எண்ணிக்கைக் கொஞ்சம் அதிகம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அதிலும் சிக்னல்களில் நடக்கிற அத்துமீறல்களைக் கேட்கவே வேண்டாம்.

சிக்னலில், சிவப்பு விளக்கு எரியும்போது வாகனத்தை நிறுத்த வேண்டுமென்பதும், மஞ்சள் விளக்கு எரிந்தால் வாகனம் செல்வதற்கும், நிறுத்துவதற்கும் தயாராக வேண்டும் என்பதும், பச்சை விளக்கு எரிந்தால் வாகனம் செல்லலாம் என்பதும் அனைவருக்கும் தெரிந்த விஷயம். இருந்தாலும் இதனை மதிப்பவர்கள் எத்தனை பேர்?

நான் ஒரு நாள் ஆழ்வார்ப்பேட்டை சிக்னலில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். எதிர்புறத்திலிருந்து வாகனங்கள் வேகமாக வந்துகொண்டிருந்தன. அந்த வாகனங்களை நிற்கச் சொல்லும் மஞ்சள் விளக்கு சிக்னலில் எரிந்தது. ஆனால் யாரும் நிறுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. அதே சமயம் எனக்கு பின்னால் இருந்த பேருந்து ஒட்டுநர் என் காது செவிடாகும்படி ஹாரனை அடித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் அழுத்திப்பிடித்த ஆக்ஸிலேட்டரில் பேருந்து உறுமியபடி நகர ஆரம்பித்திருந்தது. நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். ‘போ, போ!’ என சைகை செய்தபடி என் வாகனத்தை இடிப்பதுபோல பேருந்தை ஓட்டினார் அந்த ஓட்டுனர். நான் சுதாரித்துக்கொண்டு என் வாகனத்தை விரட்டவேண்டியதாயிற்று.

பெரும்பாலும் பேருந்துகளும், ஆட்டோக்களும் சிக்னலில் அத்து மீறுகின்றன என்பது என் கருத்து. எல்லைகோட்டை தாண்டி நிற்பதை ஒரு ஸ்டைலாக நினைக்கிறார்கள் சிலர். சைக்கிள் ஒட்டுபவர்கள் இவை எல்லாவற்றையும்விட ஒரு படி அதிகம். அவர்கள் சிக்னல் என்பதை ஒரு பொருட்டாகக்கூட மதிப்பதில்லை. கண்ணை மூடிக்கொண்டு சிக்னலைக் கடந்துவிடுகின்றனர்.

அதே போல அதிகாலையிலும், இரவு நேரத்திலும் சிக்னல் என்ற ஒன்று இருப்பதை எல்லா வாகன ஒட்டுநர்களும் மறந்தே போய்விடுகிறார்கள். தப்பிதவறி யாராவது ஒருவர் போக்குவரத்து விதிகளை மதித்து, சிக்னலில் நின்றால், அவரைக் கடந்து செல்பவர்கள் ஒருமாதிரியாக பார்த்துவிட்டுச் செல்வார்கள். ஒரு சிலர் பக்கத்தில் வந்து ‘போயேன்யா’ என்று திட்டிவிட்டுப் போவதும் நடக்கும்.

இரவு பத்து மணியிலிருந்து மறுநாள் காலை ஆறு மணி வரைக்கும் சில சிக்னல்களில் சிவப்பு விளக்கும், சில சிக்னல்களில் மஞ்சள் விளக்கும் மின்னிக் கொண்டேயிருக்கும். ஆனால் அதனை யாரும் பொருட்டுபடுத்துவதே இல்லை. ஒரு முறை நானும் எனது நண்பரும் ஒரு சிக்னலில் நின்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது எங்களுக்கருகில் ஒரு பைக் வந்து நின்றது. அதில் மூன்று பேர் அமர்ந்திருந்தனர். குடிபோதையில் வேறு இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் எனது நண்பர் அணிந்திருந்த ஹெல்மெட்டை தட்டி, ‘என்ன சந்திர மண்டலத்துக்கா போற?’ என்று கிண்டல் செய்து சிரித்தனர்.

சிக்னல் இருக்கும் இடங்களில் டிராபிக் போலீஸ்காரர் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. என்றாலும், சிக்னலை மதித்து வாகனம் ஓட்டுபவர்கள் குறைந்துவிட்டதால், ஒவ்வொரு சிக்னலுக்கும் ஒரு போலீஸ்காரர் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது.

தற்போது போக்குவரத்து விதி மீறல்களை கட்டுப்படுத்தவதற்காகவும் கண்டுபிடிப்பதற்காகவும் சென்னையில் கூடுதலாக 20 புதிய இடங்களில் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தப்படவிருக்கின்றன.

ஏற்கெனவே, சென்னையில் 14 இடங்களில் போக்குவரத்து விதிகள் மீறலை தடுப்பதற்காக, சாலைகளில் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தப்பட்டு இருக்கின்றன. இதற்காக காவல்துறை நவீனமாக்கல் திட்டத்தின் கீழ் ஏற்கனவே ஒரு கோடி ரூபாய் செலவு செய்யப்பட்டு இருக்கிறது.

போர் நினைவு சின்னம், தலைமை செயலக வெளி-வாயில், வீல்ஸ் இந்தியா, வள்ளுவர் கோட்டம், அண்ணா சாலையில் உள்ள அண்ணாசிலை, பெரியார் சிலை, எஸ்.என்.செட்டி சாலை, கத்திப்பாரா சந்திப்பு, மத்திய கைலாஷ், ஆல்டா, ராஜ்பவன், வடபழனி நூறடிசாலை, போரூர் ரவுண்டானா, அண்ணாநகர் ரவுண்டானா, விமான நிலையம், கிரீன்வேஸ் சாலை, அசோக் பில்லர் போன்ற 20 இடங்களில் உள்ள சாலை சிக்னல்களில் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தப்படும்.

இதுதவிர குடித்து விட்டு வாகனம் ஓட்டுவதைக் கண்டு பிடிப்பதற்காக போக்குவரத்து போலீசாருக்கு நவீன கருவிகள் தரப்பட்டு உள்ளன.

விபத்து அதிகம் நடக்கும் இடங்களைக் கண்டறிந்து, சோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு, விபத்துடன் உயிரிழப்பையும் ஏற்படுத்தும் டிரைவர்களின் உரிமத்தை 6 மாதங்களுக்கு ரத்து செய்யும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட-விருக்கிறது.

அதிக அளவிலான வாகனங்கள் ஒடுவதால், சில சிக்னல் காட்டும் கருவிகள் மீது அழுக்குப் படிந்து விடுகின்றன. இதனால் வயதானவர்கள் வாகனம் ஒட்டும்போது என்ன விளக்கு எரிகிறதென்றே தெரிவதில்லை. அவ்வபோது சிக்னல்களை சுத்தம் செய்தால் விளக்குகளும் பளிச்சென்று எரியும். வாகனம் ஒட்டுபவர்களுக்கும் வசதியாக இருக்கும்.

சாலை விதி என்பது பாதுகாப்பான ஒன்று. அதைக் கடைபிடிப்பது மிகவும் அவசியம். சாலைவிதிகளை கடைபிடித்தால் நாம் விபத்துகளில் இருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளலாம். நம் வாழ்க்கையில், நமக்காக ஒரு விதியைக் கடைபிடித்து வாழும் நாம் சாலை விதிகளையும் சற்று கடைபிடிப்பது நல்லது.
நகரின் முக்கிய சாலைகளில், கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் பொருத்தப்பட இருப்பதால், சாலை விதிகளை மீறுபவர்கள் இனிமேல் சரியாகிவிடுவார்கள் என்று நம்பலாம்.

(13.02.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

புதன், பிப்ரவரி 25, 2009

1 கருத்துகள்
சென்னையில் மெட்ரோ ரயில்

சென்னை நகரில் நாளுக்கு நாள் போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமாகி கொண்டே வருகிறது என்று சொன்னால் யாராலும் மறுக்க முடியாது. 

போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைக்க ஆங்காங்கே அரசும், மாநகராட்சியும் இணைந்து பாலங்கள் பல கட்டியிருந்தாலும், பெரும்பாலான பாலங்கள் இருப்பதென்னவோ தென்சென்னையில் தான். தென்சென்னையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள பாலங்களால் ஒரளவுக்கு போக்குவரத்து நெரிசல் குறைந்திருக்கிறது என்று தென்சென்னைவாசிகள் கூறுகின்றனர். 

ஆனால் வடசென்னையில் போக்குவரத்து நெரிசல் என்பது தினமும் நிகழக்கூடிய ஒரு நிகழ்வாகவே உள்ளது. சைக்கிள், ரிக்ஷா, மீன்பாடி வண்டி, ஆட்டோ, ஷேர் ஆட்டோ, கார்கள், கால் டாக்சிகள், வேன்கள், டெம்போ, லாரிகள், பேருந்துகள், கன்டெய்னர் லாரிகள் எனப் பலவிதமான வாகனங்கள் தினமும் வந்து போகின்றன. இதனால் போக்குவரத்து நெரிசல் என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகி விட்டது.

அவசர சிகிச்சைக்காக நோயாளி ஒருவரை ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றிச் செல்லும்போது, ஆம்புலன்ஸுக்கு வழி விடுவதற்குகூட இடமில்லாத அளவிற்கு போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டு விடுகிறது.

போக்குவரத்து நெரிசலால் ஒருவருக்கு அதிக நேரச் செலவு, பெட்ரோல் விரயம், டென்ஷன், அலைச்சல், உடல் வலி போன்றவை ஏற்படுகின்றது.

‘வடசென்னையில் ஏற்படுகின்ற போக்குவரத்து நெரிசலுக்கு எப்போதுதான் விடிவு?’ என்று அங்கலாய்க்காதவர்களே இருக்கவே முடியாது. இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு திட்டத்தின் மூலமாகக் கூடிய விரைவில் முடிவு ஏற்படப் போகிறது. 

அந்தத் திட்டத்தின் பெயர் சென்னை மெட்ரோ ரயில் திட்டம். 

2006-ம் ஆண்டு தமிழக அமைச்சரவைக் கூடி சென்னை நகரின் போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைப்பதற்காக நகரில் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தலாம் என முடிவெடுத்தது. இதற்கான அறிக்கையை தயார் செய்யும் பணி டெல்லி மெட்ரோ ரயில் கழகத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அறிக்கையும் தயாரானது. சில நாட்களுக்கு முன்புதான் சென்னை மெட்ரோ ரயில் திட்டத்திற்கு மத்திய அரசு அனுமதி வழங்கியது. சென்னை போக்குவரத்து நெரிசலைத் தீர்க்க இத்திட்டம் ஒரு வரப் பிரசாதம் என்று சொல்லலாம்.

இந்தத் திட்டத்திற்காகும் செலவில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை ஜப்பான் இண்டர்நேஷன் கார்ப்பரேஷன் ஏஜென்சி நிதியுதவியாக வழங்க இருக்கிறது. இதற்கான ஓப்பந்தத்தில் மத்திய அரசும் ஜப்பானும் கையெழுத்திட்டுள்ளன. மீதமுள்ள தொகையை மத்திய, மாநில அரசுகள் கொடுக்கின்றன.

மெட்ரோ ரயில் திட்டத்துக்காக, சென்னையில் முதலில் இரண்டு வழித்தடங்கள் ஏற்படுத்தப்பட இருக்கின்றன. சுரங்கப் பாதையாகவும்,  தற்போது இருக்கும் பறக்கும் ரயிலைப் போன்ற இன்னொரு பாதையாகவும் அமைய உள்ள இந்த வழித்தடங்களின் மொத்த நீளம் 45 கி.மீ. இதில் 24 கி.மீ. சுரங்கப் பாதை. 21 கி.மீ. மேலே செல்லும் பாதையாக இருக்கும்.

முதல் வழித்தடம் வண்ணாரப்பேட்டையில் ஆரம்பித்து சென்னைத் துறைமுகம், எழும்பூர், எல்.ஐ.சி., ஆயிரம் விளக்கு, தேனாம்பேட்டை, சைதாப்பேட்டை, வேளச்சேரி சாலை, கிண்டி, மீனம்பாக்கம் வழியாக சென்னை விமான நிலையம் வரை அமைக்கப்படும். இதன் மொத்த நீளம் 23.1 கி.மீ. ஆகும்.

இரண்டாவது வழித்தடம் சென்னை சென்ட்ரலில் ஆரம்பித்து வேப்பேரி, கீழ்ப்பாக்கம், அமைந்தகரை, அண்ணாநகர் கிழக்கு, திருமங்கலம், கோயம்பேடு, கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம், அரும்பாக்கம், வடபழனி, கே.கே. நகர், சிட்கோ, ஆலந்தூர் வழியாக பரங்கிமலை வரை அமைக்கப்படும். இதன் மொத்த நீளம் 22 கி.மீ. ஆகும்.

இந்தத் திட்டத்திற்காக சென்னை மெட்ரோ ரயில் நிறுவனம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு,  2015ம் ஆண்டுக்குள் இத்திட்டம் நிறைவு பெறும் வகையில் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. டில்லி மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தில் இருப்பது போலவே, மத்திய அரசும் மாநில அரசும் சென்னை மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தில் சம பங்கு வகிக்கும்.

இந்தத் திட்டத்திற்காக மொத்தம் 10 ஏக்கம் நிலம் தேவைப் படுகிறது. திட்டத்தின் செலவு சுமார் 14,600 கோடி ரூபாய்.

மெட்ரோ ரயில் திட்டத்திற்கு சாலை போக்குவரத்தில் பயன்படுத்தப்படும் எரிபொருளில் 20 சதவீதம் மட்டுமே இருந்தால் போதுமானதாக இருக்கும். 

மேலும் இந்தத் திட்டத்தினால் போக்குவரத்து நெரிசல், அதிக நேரச் செலவு போன்றவைகளைத் தவிர்ப்பதோடு, வாகனத்திலிருந்து வரும் புகைகளினால் ஏற்படும் மாசு குறையவும் வாய்ப்புள்ளது. இதனால் சுற்றுப்புறச்சூழலும் பாதுகாப்பாக இருக்கும். சாலை விபத்துகளும், உயிரிழப்புகளும் குறையலாம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பொது மற்றும் தனியார் பேருந்துகள், புறநகர் ரயில் மற்றும் எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் போக்குவரத்துடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட இந்தத் திட்டத்தில் சிறப்பு கவனம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 

பொதுமக்களின் வசதிக்கேற்ப எங்கெல்லாம் முடியுமோ, அங்கெல்லாம் இரு சக்கர வாகனம் மற்றும் நான்கு சக்கர வாகனங்களை நிறுத்தி எடுத்துச் செல்வதற்குத் தேவையான வசதிகள் ஏற்படுத்தப்படும்.

பயண நேரமும் மிகவும் குறையும். சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து அண்ணா நகருக்கு 14 நிமிஷங்களிலும், மண்ணடியில் இருந்து விமான நிலையத்துக்கு 44 நிமிஷங்களிலும் செல்ல முடியும்.

6 பெட்டிகள் கொண்ட ஓரு மெட்ரோ ரயில், நெரிசல் நேரத்தில் 16 பஸ்கள், 300 கார்கள், 600 இரு சக்கர வாகனங்களுக்கு மாற்றாக அமையும்.

முக்கிய இடங்களில் அமைக்கப்படும் மெட்ரோ ரயில் நிலையங்களில் நகரும் படிக்கட்டு, நகரும் பாதை, லிப்ட் உள்ளிட்ட வசதிகள் ஏற்படுத்தப்படும்.

மேலும் அம்பத்தூர் தொழிற்பேட்டையிலிருந்து தி.நகர் வழியாக திருவான்மியூர் வரையிலும், போரூரிலிருந்து காமராஜர் சாலை வரையிலும், ரிங் ரோடு, ராதாகிருஷ்ணன் சாலையிலிருந்து கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவமனை வழியாக என்.எச். 5 வரையிலும் என வருங்காலத்தில் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தை விரிவுபடுத்தும் திட்டமும் இருக்கிறது.

நீண்ட நாட்களாகவே சென்னை மக்களால் எதிர்பார்க்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம் சென்னை நகரில் நாளுக்கு நாள் பெருகிவரும் போக்குவரத்து நெரிசலுக்கு ஒரு நீண்டகாலத் தீர்வாக அமையும் என நம்பலாம்.

0
(12.02.2009இல் ஆல் இண்டியா ரேடியாவில் வாசிக்கப்பட்டது.)

திங்கள், பிப்ரவரி 16, 2009

0 கருத்துகள்
விளையாட்டு மைதானங்கள் தேவை

சிறுவர்களிடம் சென்று சென்னையிலேயே பெரிய மைதானம் எது? என்று கேட்டு பாருங்கள். அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் ‘மெரீனா பீச்’ என்று சொல்வார்கள்.

காரணம்? சென்னையில் மைதானங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே வருவதுதான்.

ஒருசமயம் நண்பர் அவரது வீட்டிற்கு என்னை பைக்கில் அழைத்துச் சென்றார். நாங்கள் பைக்கில் சென்று கொண்டிருக்கும்போது திடீரென்று ஒரு பையன் குறுக்கே வந்துவிட்டான். சட்டென்று நண்பர் பிரேக்கை பிடித்துவிட்டார். நல்லவேளையாக அந்தப் பையனுக்கும் எங்களுக்கும் அடியேதுவுமில்லை.

பையனைத் தூக்கிவிட்டபடி ‘ஏம்ப்பா, ரோட்டுல விளையாடுறீங்களே! எங்கயாவது கிரவுண்ட்ல போய் விளையாட வேண்டியதுதானே?’ என்றேன்.

‘எங்க அங்கிள் கிரவுண்ட் இருக்கு. சொல்லுங்க?’ என்றான் பையன்.

நான் என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் திருதிருவென்று விழித்தேன். பையன் சொல்வதும் உண்மைதானே?

இன்றைக்கு உங்க ஏரியாவில எங்கே விளையாட்டு மைதானம் இருக்கிறது? என்று யாரையாவது கேட்டுப் பாருங்களேன். அப்போது தெரியும் பையன் சரியா? தவறா? என்று.

நான் பள்ளியில் படிக்கும்போதெல்லாம் சக பள்ளி மாணவர்கள் பள்ளி முடிந்ததும், வீட்டிற்கு வந்து கிரிக்கெட் பேட்டையோ, கால்பந்தையோ எடுத்துக்கொண்டு விளையாட கிளம்பிவிடுவார்கள். 

‘எங்கடாப் போற?’ என்ற அம்மாவுக்கு.

‘கிரவுண்டுக்கும்மா’ என்றபடி மைதானத்திற்குச் சென்றுவிடுவார்கள். 

விளையாட்டு மைதானத்தில் கிரிக்கெட் ஒருபுறம், புட்பால் ஒருபுறம், பூப்பந்து ஒருபுறம், கில்லி, கோலி, கபடி, முதுகுப்பந்து, ஏழு கல், பம்பரம், உயரம் தாண்டுதல், நீளம் தாண்டுதல் என பல்வேறு விளையாட்டுகளை விளையாடுவார்கள். 

அதோடு மட்டுமல்லாது இந்த வாரம் இந்த மைதானத்தில் போட்டி, அடுத்த வாரம் அந்த மைதானத்தில் போட்டி என்று ஒவ்வொரு வாரமும் ஒவ்வொரு மைதானத்தில் போட்டிகளை வைத்து விளையாடுவார்கள். அவர்கள் செல்லும்போது ஆளுக்கொரு சைக்கிளில் செல்வார்கள்.  அந்த ஏரியாவிலுள்ள எத்தனை மைதானங்கள் உள்ளதோ அத்தனை மைதானங்களிலும் அவர்கள் கால்பதித்திருப்பார்கள். இப்படி விளையாட்டு விளையாட்டு என்று ஒருபுறம் விளையாடினாலும் படிப்பிலும் கெட்டிக்காரர்களாய் இருந்தார்கள்.
  
ஆனால் இன்றைய மாணவர்களுக்கோ இந்த விளையாட்டுக்களில் சில விளையாட்டுகள் தெரியாமல் இருக்கிறது. அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றால் அதற்கு யார் காரணம்? கொஞ்சம் யோசிக்கலாமா?

எனக்கு தெரிந்தவரை மந்தவெளியில் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் விளையாட்டு மைதானம் இருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் அங்கு ஏராளமான சிறுவர்கள், இளைஞர்கள் வந்து விடுவார்கள். ஆனால் இன்று அந்த மைதானம் அங்கில்லை. அது பள்ளியாக மாறிவிட்டது.

சரி வீட்டிலே விளையாடலாம் என்றால் அதுவும் முடியாது. முன்பெல்லாம் ஒரு வீட்டிற்கு முன்னும், பின்னும், அவ்வளவு ஏன் வீட்டைச் சுற்றி கூட இடம் இருக்கும். ஆனால் இப்போது வீட்டைச் சுற்றி இருக்கும் இடத்தினை சேர்த்து ஒரு அறையைக் கட்டிவிடுகின்றனர்.  வீட்டிற்கும் அடுத்தவீட்டிற்கும் இடைவெளியில்லாமல் வீட்டை கட்டுகின்றனர். காற்று போகக்கூட வாய்பில்லாமல் கட்டிவிடுகின்றனர். 
அதனால் வீட்டிற்குள்ளே அவர்களுக்கு விளையாட வாய்ப்பு அதிகம் கிடைக்கிறது. 

சிலர் சிறுவர்கள் டென்னிஸ், கிரிக்கெட், செஸ் வகுப்புகளுக்கு சென்று விடுகிறார்கள். இன்டோர் கேம்ஸ் எனப்படும் வீட்டினுள்ளே விளையாடும் வீடியோ கேம்ஸ், கம்ப்யூட்டர் கேம்ஸ் போன்ற விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுகின்றனர். இப்படி வீட்டினுள்ளே இருந்து விளையாடுவதினால் அவர்களின் மனநலமும், உடல் நலமும் பாதிக்கப்படுவதாக அறிஞர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

வீட்டில் கூட விளையாட இடமில்லாத சிறுவர்கள் வீதிகளில் விளையாடுகின்றனர். இப்படி வீதிகளில் விளையாடுவதால் அவர்களின் கவனம் முழுவதும் விளையாட்டிலேயே இருப்பதால் வீதிகளில் வரும் வாகனத்தின் மேல் செல்வதில்லை. இதனால் விபத்து ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது.

சரி சிறுவர்கள்தான் இப்படி. சிறுமிகள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்ப்போமா? 

பள்ளி முடித்து வந்து பரதநாட்டியம், பாட்டு என்று சென்றுவிடுகின்றனர். இதனால் அவர்களும் விளையாடும் வாய்ப்பினை இழக்கிறார்கள். அன்றைய காலத்தில் சிறுமிகள் விளையாடிய பல்லாங்குழி, தாயக்கட்டை, பரமபதம், விடுகதை கூறுதல் போன்ற இன்றைய சிறுமிகளில் பலருக்கும் தெரியாது. இந்த விளையாட்டை யாராவது விளையாடுவதைப் பார்த்தால் அதியமாக பார்க்கின்றனர்.

இதையெல்லாம் பார்த்து வந்த சில அமைப்புகள் இன்றைய சிறுமிகளுக்கு இந்த விளையாட்டுகளைத் தெரியபடுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு போட்டிகள் வைத்து இந்த விளையாட்டுகளுக்கு புத்துணர்வு ஊட்டுகிறார்கள்.

பள்ளிகளில் கூட விளையாட்டு மைதானங்கள் என்று ஒன்று பார்ப்பதே அரிதாகி விட்டன. சில பள்ளிக்கூடங்களில் விளையாடுவதற்கு இடமே இருப்பதில்லை. ஆனால் விளையாட்டு பிரியர்டு ஒன்று வைத்திருக்கிறார்கள். இது எப்படி சாத்தியம்?

விளையாட்டு மைதானங்கள் உள்ள சில பள்ளிகள் மைதானத்தின் அளவை குறைத்து அங்கும் வகுப்பறைகள் கட்டிவிடுகின்றனர். இப்படி மைதானங்கள் எல்லாம் பள்ளிக்கூடங்களாக மாறினால் அங்கு படிக்கும் மாணவர்களும் அந்தப் பகுதியில் வாழும் சிறுவர்களும் எங்கு சென்று விளையாடுவார்கள்.

விளையாட்டு மைதானங்கள் உள்ள பள்ளிகள் தங்களது மைதானங்களை கிரிக்கெட் கிளப், டென்னிஸ் கிளப் என்று கிளப்களுக்கு விட்டுவிடுவதால் கிளப்புகள் அந்த மைதானத்தை பராமரிக்கின்றனர். இதனால் அந்த கிளப்புகளில் பயிலும் மாணவர்கள் மட்டுமே அந்த மைதானத்தில் விளையாட அனுமதி கிடைக்கின்றது. மற்றவர்கள் அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. அப்படியே கிடைத்தாலும் மைதானத்தில் ஒரு பகுதியில் தான் இடம் கிடைக்கிறது.

சென்னையில் மட்டும் சுமார் 42 லட்சம் மாணவர்களுக்கும் மேல் இருக்கின்றார்கள். ஆனால் அவர்கள் விளையாடுவதற்கு நூற்றுக்கும் குறைவான மைதானங்களே இருக்கின்றன. அந்த மைதானங்களில் சில குண்டும் குழியுமாக இருக்கின்றன. சில மைதானங்களில் ஆடு, மாடுகள் போன்ற விலங்குகள் உலாவுகின்றனர். மைதானங்களின் ஓரங்களின் குப்பைகள் தேங்கிகிடக்கின்றன. ஒரு சிலர் மைதானத்தில் துணிகளை உலர்த்துவதற்கும் பயன்படுத்துகின்றனர்.  சிலசமயம் அந்தப் பகுதியில் ஏதேனும் சாலை போடுவதாக இருந்தால், சாலைப் போடுவதற்கான பொருள்களை வைப்பதற்காகவும் மைதானங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இப்படியிருந்தால் சிறுவர்கள் எப்படி விளையாட முடியும்?

இதனைப் போக்க சென்னை மாநராட்சி உரிய நடவடிக்கை எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும். ஆங்காங்கே புதிய புதிய பூங்காக்களை அமைப்பதுபோல, புதிய மைதானங்களையும் மாநகராட்சி உருவாக்கினால் சிறுவர்களும், வருங்கால சந்ததியினர் விளையாடுவதற்கும் எதுவாக இருக்கும். 

விளையாட்டு மைதானங்கள் உருவாகும் வரை நாம் காத்திருப்போம்.

(16.02.2009ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)

திங்கள், ஜனவரி 12, 2009

0 கருத்துகள்
மார்கழியும் மாணவர்களும்

‘பையன் படிக்கச் சொன்னா, மாட்டேங்கிறான். என்ன செய்யுறதுன்னே தெரியலை. உங்ககிட்டதான் நல்லா பேசுவானே. கொஞ்சம் என்னான்னு கேளுங்களேன் சார்’ என்று புலம்பினார் பக்கத்து வீட்டு நண்பர்.
பக்கத்து வீட்டுப் பையன் படிப்பில் கெட்டிக்காரன். வகுப்பிலேயே, ஏன் பள்ளியிலேயே அவன்தான் முதல் மதிப்பெண் வாங்குபவன். அவனைப் பற்றி அவனுடைய தந்தையே இப்படிப் புகார் சொன்னதும் அதிர்ந்துபோனேன்.
அன்று மாலை - அந்தப் பையனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன். ‘என்னப்பா! நீ நல்லா படிக்கிற பையனாச்சே! படிக்க சொன்னா மாட்டேங்குறியாமே! என்ன பிரச்னை?’  என்று மெதுவாகக் கேட்டேன்.
அந்த பையனுக்கு என்மீது அன்பும் மதிப்பும் உண்டு அதனால் நான் சொல்வதைக் கேட்டு அவனுக்குக் கோபம் வரவில்லை, அங்கிள், நானும் காலையில எந்திரிச்சு படிக்கணும்தான் உக்கார்றேன். ஆனா,  நான் படிக்க உட்காரும்போது ‘சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா’ன்னு பக்கத்துலருக்குற கோயில்ல இருந்து லவுட் ஸ்பீக்கர் அலற ஆரம்பிச்சுடுது. அந்த சத்தத்துல என்னால படிக்க முடியல. என்ன செய்யறது? நீங்க  சொல்லுங்க’ என்றான்.
ஐயப்ப பக்தர்கள் மாலையணிந்து, விரதமிருந்து சபரிமலைக்கும் போகத் தயாராகும் காலம். ஆண்டுக்கு ஆண்டு இந்த பக்தர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகி வருகிறது. கண்டிப்பாக அருகிலிருக்கிற வீடுகளிலோ, சிறு கோயில்களிலோ மாலையில் பஜனை இருக்கும். அதற்கு முன்னோட்டமாக காலையில் பாடல்களை ஒலிபரப்புவார்கள். அதுதான் அந்தப் பையன் விஷயத்திலும் நடந்திருந்தது.
அவன் கூறுவது சரிதான். இது டிசம்பர் மாதம். இந்த மாதத்தில் நாம் அதிகம் கேட்கக் கூடியதாக வார்த்தைகள் ‘சாமி! ஐயப்பா’வாகத் தான் இருக்கும். கூடவே மார்கழி பிறந்துவிட்டால் எல்லாக் கோயில்களிலும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கே ஸ்பீக்கர்கள் வழியாக, பக்திப் பாடல்கள் வீதிகளுக்குள் உலாவர ஆரம்பித்துவிடும்.
பள்ளிகளில் அரையாண்டு தேர்வுகள் நடைபெறும் காலம் இது. பள்ளியில் படிக்கும் மாணவ-மாணவியர்கள் அனைவரும் தேர்வுக்கு படிக்கின்ற முக்கியமான நேரம் அதிகாலை நேரம்.
அதுவும் பள்ளியில் இறுதியாண்டு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு  இது முக்கியமான மாதமாகும். இந்த மாதத்தில் இருந்துதான் இதுவரை படித்த மாணவர்களும், படிக்காத மாணவர், மாணவிகளும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு படிப்பார்கள். ஒவ்வொரு மாணவ, மாணவிகளும் தங்களின் ஒவ்வொரு பாடத்திலும் சிறந்த மதிப்பெண்கள் எடுக்க வேண்டும்  என்கிற அக்கறையோடு அதிகாலையில் எழுந்து படிக்க ஆரம்பித்தால், இரவு படுக்கும்வரை படிப்பு, படிப்பு, படிப்பு என அதிலேயே மூழ்கிப் போவார்கள். கண்ணும் கருத்துமாக படித்து பாடங்களின் விவரங்களை அத்தனையையும் கைவிரல் நுனியில் வைத்திருப்பார்கள். 
அதிகாலையில் படிப்பு, பள்ளியில் சென்று படிப்பு, மாலையில் கோச்சிங் கிளாஸில் படிப்பு, திரும்ப வீட்டுக்கு வந்ததும் படிப்பு, இரவு 12 மணிவரை படிப்பு என இருபத்தினான்கு மணிநேரமும் படிப்பைத் தவிர வேறு எந்த சிந்தனையும் இல்லை என்பதுபோல் படிக்கிறார்கள் மாணவர்கள். உண்மையில் இந்த மாணவர்களின் படிப்புக்குச் சற்று சிரமம் தருவதாகத்தான் இருக்கிறது இப்படி ஒலிபெருக்கி வழியாக வரும் இசைப்பாடல்கள்.
மாணவர்களுக்கு இன்னும் சில நாளில் தேர்வுகள் தொடங்கிவிடும். அரையாண்டுத் தேர்வுகள், ரிவிஷன் டெஸ்டுகள், ஆண்டு இறுதித் தேர்வு என தேர்வு மயமாக இருக்கும்.
ஏற்கெனவே வடகிழக்குப் பருவ மழை அதிகம் பெய்த காரணத்தினால் அடிக்கடி பள்ளிகளுக்கு விடுமுறை விடப்பட்டது. சில மாணவர்களின் பாடப் புத்தகங்களும் மழை வெள்ளத்தில் அடித்துச் சென்ற பரிதாபமும் நமக்குத் தெரியும். 
அவர்களுக்கு எல்லாம் இப்பொழுதுதான் அரசு பாடப்புத்தகங்களைக் கொடுத்து கொண்டிருக்கிறது. இனிமேல்தான் அவர்கள் படிக்க வேண்டும். எழுதிவைத்த நோட்டுகள் எல்லாம் போனதினால் தற்போது அவர்கள் முதலில் இருந்து மீண்டும் படிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, குழந்தைகள், வயதானவர்கள், நோயாளிகள் இவர்களுக்குமேகூட இப்படி ஒலிபெருக்கிகள் வழியாக சத்தமாக ஒலிக்கும் பாடல்கள் சற்றுத் தொந்தரவானவைதான்.
மாணவர்களாவது பள்ளிக்கு சென்று அல்லது கோச்சிங் கிளாசில் படித்துவிடுவார்கள். ஆனால் வயதானவர்களும், இருதய அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டவர்களும், குழந்தைகளும் எங்கு செல்வார்கள்?
சில இடங்களில் பூஜை செய்வதோடு நில்லாமல் அன்னதானமும் செய்கிறார்கள். அன்னதானம் செய்வது நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் அன்னதானம் முடிந்தபின் எச்சில் இலைகளை சாலையில் ஏதோ ஒரு மூலையில் வீசுவிடுகிறார்கள்.
சாலையோரத்தில் இதுபோன்ற எச்சில் இலைகளை கொட்டுதால் சுகாதாரம் கெடுகிறது.
எச்சில் இலைகளை மொய்க்கின்ற ஈ, கொசுக்கள் கடித்தால் பல்வேறு நோய் பரவும்.
நம் உடல் நலம்தான் பாதிக்கும்.
இதனையெல்லாம் தவிர்ப்பதற்கு என்ன வழி? 
ஐயப்பனுக்கு பூஜை செய்கிறவர்கள் தங்களின் வீட்டுக்குள்ளே பூஜை  செய்து, ஐயப்பனின் பக்திப் பாடல்களை தங்களுக்கு மட்டுமே கேக்கும்படி சத்தத்தை வைத்துக் கேட்டால் யாருக்கும் தொந்தரவு இருக்காது.  இப்படி செய்தால் அவர்களுக்கும் பூஜை செய்த மாதிரி இருக்கும். பள்ளி மாணவர்களுக்கும் இடைஞ்சல் இல்லாமல் இருக்கும்.
அதுபோல தங்களின் வீட்டிற்குள்ளே அனைவரையும் அழைத்து அன்னதானம் செய்து இலைகளை ஒரு ஓரமாகப் போட்டால், மறுநாள் குப்பை லாரிகள் வந்து அள்ளி செல்வதற்கு வசதியாக இருக்கும். நமது சுற்றுப்புற சுகாதாரம் கெடாது. நாமும் நலமாக இருக்கலாம். 
இவையெல்லாவற்றையும் விட மார்கழி மாதத்தில், அதிகலையில் கோயில்களில் இருந்து கிளம்பும், பக்திப் பாடல்களை பெரிய ஒலிபெருக்கிக் குழாய்கள் மூலமாக ஒலிபரப்பாமல், சிறிய அடக்கமான ஸ்பீக்கரில் கோயிலுக்கு மட்டும் கேட்கிற மாதிரி ஒலிபரப்பினால் மாணவர்களுக்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும். செய்வார்களா?

(20.12.2008ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)
0 கருத்துகள்
தேவை பராமரிப்பு

நண்பர் ஒருவரை தினமும், மாலையில் திருமயிலை ரயில் நிலையத்தில் என் பைக்கில் கொண்டு விடுவது வழக்கம். அன்றும் அப்படிதான் அவரை ரயில் நிலையத்தில் இறக்கிவிட்டு விட்டு, ஓர் ஓரமாக நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தேன். எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு டியூப் லைட் எங்களுக்கு அருகில் விழுந்து உடைந்தது. அது என் நண்பரின் முகத்தைப் பதம் பார்க்க வேண்டியது. கொஞ்சம் தள்ளி விழுந்தததால் நண்பர் தப்பித்தார்.
டியூப் லைட் வந்த திசையைப் பார்த்தோம். ரயில் நிலையத்தின் அருகில் வசிக்கும் சிறுவர்கள் சிலர் விளையாட்டாக டியூப் லைட்டை கால்வாயில் வீச முற்பட, அது தவறி ரயில் நிலைய படிக்கட்டுகளுக்கு அருகில் விழுந்திருந்தது.
1997ம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம், திருமயிலை ரயில் நிலையம் திறக்கப்பட்டு, திருமயிலையிலிருந்து கலங்கரை விளக்கம், திருவல்லிகேணி, சேப்பாக்கம், சிந்தாதிரிப்பேட்டை, பூங்கா, கோட்டை வழியாக மின்சார ரயில் கடற்கரை நிலையத்தைச் சென்று அடைகிறது.இப்பொழுது மந்தைவெளி, கீரின்வேஸ் சாலை, கோட்டூர்புரம், கஸ்தூரிபாபா நகர், இந்திரா நகர், திருவான்மியூர், தரமணி, பெருங்குடி வழியாக வேளச்சேரி வரைக்கும் சென்று திரும்புகிறது. பீச் ஸ்டேஷன், வேளச்சேரி இந்த இரண்டு ரயில் நிலையங்களுக்கும் மையமாக விளங்குகிறது திருமயிலை ரயில் நிலையம். தினமும் சுமார் 100 தடவைக்கும் மேல் திருமயிலை ரயிலை நிலையத்தைக் கடந்து செல்கின்றன ரயில்கள்.
சென்னை மாநகரின் போக்குவரத்து நெரிசல், அதனால் மக்களுக்கு ஏற்படும் தொல்லைகள், இதனைக் கருத்தில் கொண்டு, பறக்கும் ரயில் திட்டம், செயல்படுத்தப்பட்டது. மயிலாப்பூரிலிருந்து பாரிமுனைக்குப்  பேருந்தில் சென்றால் குறைந்தபட்சம் அரைமணி நேரம் ஆகும். அதேபோல் வேளச்சேரிக்கு செல்ல வேண்டுமென்றால் ஒரு மணிநேரம் ஆகும். வேளச்சேரியிலிருந்து பாரிமுனைக்கு செல்வதென்றால் சுமார் ஒண்ணரை மணி நேரமாவது ஆகும். இந்த நேர கணிப்புகளெல்லாம் போக்குவரத்து நெரிசல் இல்லாதபோதுதான் சாத்தியம். பறக்கும் ரயில் மூலம் மயிலாப்பூரிலிருந்து பாரிமுனைக்கு 15 நிமிடங்களிலும், வேளச்சேரிக்கு 15 நிமிடங்களிலும், வேளச்சேரியிலிருந்து கடற்கரைக்கு அரைமணி நேரத்திலும் செல்ல முடியும். இதனால் மக்களுக்கு நேரமும் மிச்சமாகிறது.
திருமயிலை ரயில் நிலையத்திலிருந்து முன்புறமாக இறங்கி சென்றால் வலதுபுறம் கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்கும், இடது புறம் லஸ் கார்னருக்கும் செல்லலாம். பின்புறமாகச் சென்றால் சாயிபாபா கோவிலுக்குச் செல்லலாம்.
இவ்வளவு வசதிகளை அள்ளித்தரும் , பொது மக்களுக்குப் பயன்தரும் திருமயிலை ரயில் நிலையம் சரியான பராமரிப்பினால் இருப்பதுதான் சற்று சங்கடத்தைத் தருகிறது.
ரயில்கள் நின்று செல்லும் நடைபாதைகள் இரண்டாவது மாடியில் இருக்கின்றன.  அதிகாலை நான்கரை மணியிலிருந்து நள்ளிரவு வரை ரயில்கள் வந்தும் போய்க் கொண்டுமிருக்கும்.
ரயில் நிலையக் கட்டடத்தின் முதல் மாடியில் முன்பதிவு அலுவலகமும், ஆர்.வி.என்.எல். என்ற ரயில்வே விகாஸ் நிகாம் லிமிடெட் அலுவலகமும் செயல்பட்டு வருகின்றன.
தரைத் தளத்தில் காவல் நிலையமும், துணை மின்நிலையமும் இருக்கின்றன. லிப்ட்டுகளும், நகரும் மின் ஏணிகளும் இருக்கின்றன.
நிலையத்தின் முன்புறத்திலும், பின்புறத்திலும் பயணச் சீட்டுக் கொடுக்கும் கவுண்ட்டர்கள் இருந்தாலும் தற்போது முன்புறத்திலுள்ள கவுண்ட்டர் மட்டுமே இயங்குகிறது. பின்புறத்தில் செயல்படவில்லை. ‘பீக் ஹவர்ஸ்’ என்று சொல்லப்படுகிற பரபரப்பான காலை, மாலை வேளைகளில் நீண்ட வரிசையில் நின்று டிக்கெட் வாங்குவது பயணிகளுக்கு மிகவும் சிரமமாக உள்ளது. முன்புறத்தில் இருக்கும் கவுண்ட்டரில் இந்த நேரத்திலாவது இரண்டு கவுண்ட்டர்கள் செயல்பட்டால் பயணிகள் பயனடைவார்கள்.
இங்கே, தானியங்கி பயணச் சீட்டு இயந்திரம் ஒன்று இருக்கிறது. ஆனால், பெரும்பாலும் அதனை மக்கள் பயன்படுத்துவதில்லை. அதுபோல ப்ரீ பெய்டு கார்டு இயந்திரம் இரண்டு இருக்கின்றன.  அதனை உபயோகிப்பவர்களின் எண்ணிக்கையும் மிக குறைவுதான்.
பல கோடி ரூபாய்களில் தயாரான மயிலாப்பூர் ரயில் நிலையம் சரியான பராமரிப்பு இல்லாமல் இருக்கிறது என வேதனை அடைகின்றனர் மயிலாப்பூர்வாசிகள். ரயில் நிலையத்தின் முன்புறமும், பின்புறமும் 24 மணி நேரமும் யாராவது சிலர் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ரயில் நிலையத்தின் பின்பகுதியைக் கொல்லைப்புறம் என்றே சொல்லலாம். ஆடு, நாய் போன்றவைகள் படிக்கட்டுகளில் ஏறி அசுத்தம் செய்கின்றன. பின்புறத்தில் சாயிபாபா கோயில் வரைக்கும் உள்ள பிரம்மாண்டமான தூண்கள் இரவானால், விளக்கு இல்லாத காரணத்தினால் கழிப்பிடமாக மாறுகின்றன. இரவு நேரத்தில் இந்தப் பக்கம் வருவதற்கே பயப்படுகிறார்கள் பொதுமக்கள்.
வியாழக்கிழமை மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மட்டும் சாயிபாபா கோயிலுக்கு வரும் கார்கள் நிறுத்துமிடமாக இந்த இடம் உருமாறுகிறது. 
ரயில் நிலையத்தை ஒட்டிய பகுதியில் சிறுவர்கள் கல்லெறிந்து விளையாடுவதால், கட்டடத்தின் கண்ணாடிகள் அனைத்தும் உடைந்த நிலையில் இருக்கின்றன. ஆங்காங்கே செடிகள் முளைத்திருக்கின்றன. அவ்வபோது தேன்கூடுகூடத் தென்படும்.
ரயில் நிலையத்தை உரிய முறையில் பராமரித்து, பின்புறத்தில் டிக்கெட் கவுண்டர் ஒன்றைத் திறந்து செயல்பட வைக்கலாம். இருட்டான பகுதிகளில் நன்கு வெளிச்சம் தரக்கூடிய விளக்குகளை பொருத்தினால் அந்த இடத்தைப் பாதுகாப்பாகவும், தூய்மையாகவும் வைத்திருக்க முடியும். முன்புறமும், பின்புறமும் சிலர் தூங்குவதை தடுப்பதற்கு இரண்டு பக்கமும் எப்போதும் காவலைத் துரிதப்படுத்தலாம். அவ்வபோது கட்டடத்தில் குவிகிற குப்பைகளையும், முளைக்கின்ற செடிகளையும் அப்புறப்படுத்தி, சுத்தம் செய்யலாம்.
சென்னையின் புராதனமான நகர்ப் பகுதி திருமயிலை.
உரிய முறையில் பராமரிக்கப்பட்டால், ‘திருமயிலை ரயில் நிலையம்’ அந்தப் பகுதிக்கே பெருமை சேர்க்கும்.

(19.12.2008ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)
0 கருத்துகள்
மூச்சு முட்டும் நெரிசல்.

அது ஒரு காலை நேரம். குழந்தையை இரு சக்கர வாகனத்தில் வைத்து அழைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்குச் சென்று கொண்டிருந்தேன். ஒரு சாலையைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. ஹாரன் அடித்துவிட்டுக் கடந்தேன்.  பாதிதூரம் போயிருப்பேன். அப்போதுதான் அந்த ஆட்டோ வந்தது. வலதுபக்கத்திலிருந்து படு வேகமாக, வந்தது. நான் சட்டென்று பிரேக்கைப் போட்டு என் வண்டியை நிறுத்திவிட்டேன். நல்லவேளையாக அந்த ஆட்டோவும் நின்றுவிட்டது. அந்த ஆட்டோவுக்குள் பள்ளிக் குழந்தைகள் இருந்தார்கள்.  எப்படியும் பத்து குழந்தைகளாவது இருப்பார்கள். 
‘ஏம்பா! ஆட்டோல குழந்தைகள வைச்சுகிட்டு இவ்வளவு வேகமா வர்றியே! கொஞ்சம் மெதுவாக வரக்கூடாதா?’ என்று ஆட்டோ ஒட்டுநரிடம் கேட்டேன்.
‘உனக்கென்னய்யா தெரியும்? இன்னும் ரெண்டு டிரிப் அடிக்கணும். உன் வேலைய பாத்துகிட்டு  போய்யா!’ என்று சொல்லிவிட்டு ஆட்டோவை ‘விருட்’டென்று எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டார் அந்த ஆட்டோ நண்பர். அவருடைய குரலில் எரிச்சல் விரவிக்கிடந்தது. நான் அந்த ஆட்டோ டிரைவரைக் குறை சொல்லவில்லை. சாலைகள் குறிக்கிடும்போது, குறைந்தபட்சம் ஹாரனை ஒலிக்கவேண்டும் என்கிற அடிப்படைகூடத் தெரியாதவரா அந்த ஆட்டோக்காரர்? இல்லை. ஆனால், அவசரம். காலில் சக்கரம் முளைத்த மாதிரியான அவசரம். அதுதான் அவரை ஆட்டிப் படைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
தினமும் காலை 7 மணி முதல் 9,30 மணி வரைக்குமான நேரம் பரபரப்பான நேரம். குழந்தைகள் இருக்கும் எல்லா வீடுகளிலும் அனைவரும் பம்பரமாகச் சுழன்று கொண்டிருப்பார்கள். வீட்டில் மட்டும் இல்லாமல்,  சாலைகளிலும் அந்தப் பரபரப்புத் தெரியும். 
கிடைக்கிற சிறிய இடைவெளியிலும் மூக்கை நுழைத்துச் செல்ல முயலும் இரு சக்கர, மூன்று சக்கர வாகனங்கள். தனக்கும், தன் காருக்கும் எதுவும் நேர்ந்துவிடக்கூடாது என்கிற முன்னெச்சரிக்கையில் கார் ஒட்டுநர்கள். வேகமாக வந்து பயமுறுத்தும் தனியார் வேன்கள். குழந்தைகளை ஏற்றிச் செல்லும் பள்ளி வேன்கள், பேருந்துகள். இப்படி விதவிதமான வாகனங்களை இந்தநேரத்தில் பார்க்கலாம்.
இரு சக்கர வாகனத்தில் ஒருவர் சென்றுகொண்டிருப்பார். அவரைத் தவிர முன்னால் ஒரு குழந்தை, பின்னால் இரண்டு குழந்தைகள் இருப்பார்கள்.  கூடவே குழந்தைகளின் பள்ளிக்கூடப் பைகளும்  சாப்பாட்டுக் கூடையும் இருபக்கமும் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். 
குழந்தைகளை ஏற்றிச் செல்லும் ஆட்டோக்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். குறைந்தபட்சம் ஓர் ஆட்டோவில் எட்டுக் குழந்தைகளாவது இருப்பார்கள்.  ஆட்டோவின் இரு புறங்களிலும் பிதுங்கி வழிகிற மாதிரி அவர்களுடைய பைகள் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும். இது தவிர படு வேகமாகக் குழந்தைகளை ஏற்றி வரும் கார்கள். இந்த வாகனங்கள் அனைத்தும் மெதுவாக வருகின்றனவா  என்றால்  அதுதான் இல்லை. குழந்தைகளை ஏற்றிச் செல்கிறோமே என்கிற பொறுப்பில்லாமல்தான் பல வாகனங்கள் சாலைகளில் தலைதெறிக்க விரைகின்றன.
குழந்தைகளை சரியான நேரத்துக்குப் பள்ளிக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்பது நல்ல எண்ணம்தான். ஆனால், அதற்காக சாலைகளில் கண்மூடித்தனமாக வாகனங்களை ஓட்டுவது நமக்கும் நல்லதல்ல, நம் குழந்தைகளுக்கும் நல்லதல்ல.
‘சென்னை முழுவதும் இந்த நேரத்தில் வாகன நெரிச்சல் ஏற்படுகிறது’ என்பது யாரும் மறுக்க முடியாத உண்மை. அதுவும் தென்சென்னையில் இந்த நெரிசல் மிக அதிகம். அதற்குக் காரணம், மயிலாப்பூர், சாந்தோம், மந்தைவெளி பகுதிகளில்  சுமார் 50 மேற்பட்ட பள்ளிகள் இருப்பதுதான். 
குறிப்பாக மயிலாப்பூர் சாயிபாபா கோவிலைச் சுற்றி நிறைய பள்ளிகள் இருக்கின்றன. அர்ச்சுனனுக்கு கிளியின் கழுத்து மட்டுமே குறியாக தெரிந்ததுபோல, இந்தப் பள்ளிக்கு வரும் வாகன ஒட்டிகளுக்கு பள்ளியில் குழந்தைகளை எப்படியாவது விட்டுவிட வேண்டுமென்ற எண்ணம் மட்டும்தான் இருக்கிறது. அதற்காக இஷ்டத்துக்கு வண்டி ஓட்டுகிறார்கள். முறையில்லாமல், இண்டு இடுக்குகளில்கூட நுழைந்து விடுகிறார்கள். அதனாலேயே இங்கு தினமும் வாகன நெரிச்சல் ஏற்பட்டுவிடுகிறது.   
ஒவ்வொரு வாகனமும் மற்ற வாகனத்தை முந்திக்கொண்டு முதலில் செல்லவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடனேயே செல்கின்றனவே தவிர, எதிரே வரும் வாகனங்களுக்கு வழிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் எதற்கும் இல்லை. இது மிகவும் வேதனையான விஷயம்.
இன்னும் சிலர் இருக்கிறார்கள். பள்ளி காவலாளி சொல்லச் சொல்ல கேட்காமல், பள்ளியின் கேட்டுக்கு அருகிலேயே கார்களை நிறுத்திவிட்டு போகின்றவர்களும் இருக்கிறார்கள். பள்ளி நிர்வாகம் எதற்கு வாயிலில் காவலாளிகளை ஒன்றுக்கு இரண்டாக நியமித்து அவர்களுக்கு சம்பளமும் கொடுக்கிறது? நம் குழந்தைகளை பாதுகாக்கத்தானே? அதற்கு நாமே ஒத்துழைக்க மறுத்தால் எப்படி?  கார்களை இப்படி வாசலை அடைத்தபடி நிறுத்திவிட்டுப் போகிறவர்கள் இதை யோசித்துப் பார்க்கவேண்டும். 
இது மட்டுமல்ல. தண்ணீர் கேன் கொண்டு செல்லும் வாகனங்கள் காலை நேரத்தில்தான் தண்ணீர் கேன்களை எடுத்துச்செல்லவும்,  காலியான தண்ணீர் கேன்களை இறக்கி வைக்கவும் வந்து நிற்கும். அவர்களிடம் ‘ஏம்பா, ஸ்கூல் நேரத்துல இப்படி வந்து நிக்கிறீங்களே?’ என்று யாராவது கேட்க முடியுமா? கேட்டால், வேன் ஒட்டுபவர் பதில் எதுவும் சொல்ல மாட்டார். அந்தக் கேள்வி கேட்பவரை முறைத்துப் பார்ப்பார். கேள்வி கேட்டவர் மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல், வாய்மூடி  புலம்பிக் கொண்டே போக வேண்டியதுதான். 
பள்ளிக்குச் செல்லும் சாலைகளில் இரண்டு பக்கங்களிலும் இரண்டு சக்கர வாகனங்கள், கார்கள் ஆட்டோக்கள் விரையும்போது நெரிசல் வரத்தான் செய்யும். சில சமயங்களில் நெரிசல் ஏற்படும்போது, ஆட்டோ ஒட்டும் நண்பர்களும் சில பொது மக்களும் அதனை சீர்படுத்துவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். இந்த எண்ணம் ஒவ்வொருவருக்கும் வரவேண்டும். 
இந்த நெரிசல் பிரச்னையை எப்படித் தீர்ப்பது. நாளுக்கு நாள் வாகங்னகளீன் எண்ணிக்கை அதிகமாகிவரும் இன்றையச் சூழலில் நெரிசல் என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றுதான். ஆனால், நெரிசலைக் குறைக்க நம்மால் முடிந்ததைச் செய்யலாம். எப்படி? 
அதற்கு வாகன ஓட்டிகள் ஒவ்வொருவரும் முறையாக சாலைவிதிகளைக் கடைபிடிக்கவேண்டும். முடிந்தவரை குழந்தைகளை பள்ளிகளுக்கு சீக்கிரமே அழைத்துச் செல்லவேண்டும். பள்ளியில் குழநதைகளை விட்டுவிட்டு வரும்போது, பள்ளிக்குச் செல்லும் மற்ற வாகனங்களுக்கு ஒதுங்கி வழிவிடவேண்டும். சாலைகளில் முறைத்துக்கொண்டு நிற்காமல், ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுக்கவேண்டும். இவற்றை நாம் கடைபிடித்தாலே காலைப்பொழுது நன்றாக இருக்கும். கூடுமானவரைக்கும் நெரிசலில் இருந்து தப்பிக்க வழியும் பிறக்கும்.  எல்லாவற்றுக்கும் மேல் குழந்தைகளை சுமந்து செல்கிறோம் என்கிற எண்ணம் ஒவ்வொரு வாகன ஓட்டிக்கும் அழுத்தமாக மனத்தில் பதிய வேண்டும். 

(18.12.2008ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)

புதன், டிசம்பர் 31, 2008

0 கருத்துகள்
பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் சுத்திகரிப்பு - ஒரு பார்வை

சென்ற மாதம் வரைக்கும் சென்னையில் அடித்துக் கொளுத்திய வெயிலுக்கு சலித்துக் கொள்ளாத ஆட்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். அந்த அளவுக்கு  சென்னைவாசிகளை சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்தது வெயில் என்பது நிதர்சனமான உண்மை. வியர்வை மழை, கசகசப்பு, புழுக்கம் என்று படாதபாடு பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் சென்னைவாசிகள். இப்போது வடகிழக்குப் பருவ மழை பெய்யத் தொடங்கிவிட்டது. அப்புறமென்ன! இனிமேல் நாள்முழுக்க மழைக் குளியல் என்று உற்சாகப்படலாமா? ஆனால், அதுவும் முடியாது. என்ன காரணம்? 
மழை பெய்தால் சென்னை முழுக்க மழைநீர் ஆறாக ஓடும். தெரு முழுக்க மழைநீர் தேங்கி நிற்கும். மழைநீரில் கலந்துகிடக்கும் குப்பை, கூளங்களில் கால்களை வைத்து நடக்க வேண்டியிருக்கும். இது சென்னையில் இருப்பவர்களைன் தற்போதைய கவலை. 
சரி, சாலைகளில் மழைநீர் ஏன் தேங்குகிறது? அதற்கு யார் காரணம்? கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் அதற்கு முக்கியக் காரணம் நாமாகத்தான் இருக்கிறோம். சென்னையில்  கால்வாய்களை ஒட்டி இருக்கும் பகுதிகளில் குடியிருக்கும் மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள், தங்கள் வீட்டுக் குப்பைகளையும் கழிவுகளையும் அதற்கான குப்பைத் தொட்டிகளில் போடுவதில்லை. கால்வாயில் வீசி எறிந்துவிடுகிறார்கள். அதோடு, அவர்கள் வளர்க்கும் கால்நடைகளின் கழிவுகளாலும் கால்வாய்கள் மாசுபடுகின்றன. எல்லாக் குப்பைகளும் கால்வாய்களில் போய் அடைக்கலமாகின்றன. அடைத்துக்கொள்கின்றன. 
கடைசியில், கால்வாய்களிலிருந்து கழிவுநீர் போக வழியில்லாமல், மண் அடைப்பு ஏற்படுகிறது. இதனால் கால்வாய் வழியாக நீர் ஓடுவதற்கு வழியில்லாமல், ஆங்காங்கே தேங்கி நிற்கிறது. அந்தத் தேக்கம் சாலை வரைக்கும் வந்து, அதனால் சாலைகளிலும் மழைநீர் தேங்குகிறது.
ஆனால், இந்த ஆண்டு இப்படி மழைநீர் தேங்குவதை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவந்துவிடவேண்டும் முடிவு கட்டியிருக்கிறது நம் பொதுப் பணித்துறை. அதற்காகவே, சென்னை நகரிலுள்ள முக்கிய கால்வாய்களில் தூர்வாரும் பணிகளை படுவேகமாக முடுக்கி விட்டிருக்கிறது. அந்தப் பட்டியலில் இருக்கும் ஒரு முக்கியமான கால்வாய் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய்.
பக்கிங்காம் கால்வாயைத் தெரியாதவர்களே இருக்க முடியாது. உலகம் முழுக்க பிரபலமானது பக்கிங்ஹாம் கால்வாய். சென்னைக்குள் வருகிறவர்கள், இந்தக் கால்வாயைத் தாண்டித்தான் வரவேண்டும். 
1876ம் ஆண்டு சென்னையில் கடும் பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது அப்போது ஆளுநராக இருந்த பக்கிங்ஹாம்  என்பவர் மக்களுக்கு வேலை கொடுப்பதற்காக அடையாறையும் கூவத்தையும் இணைக்கும் கால்வாய் ஒன்றை வெட்டினார். அவர் நினைவாக இது பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்றழைக்கப்படுகிறது.
ஒரு காலத்தில் படகில் சென்று வர்த்தகம் செய்வதற்காக பயன்பட்டிருக்கிறது இந்தக் கால்வாய். 170 கிலோ மீட்டர் நீளம் கொண்டது இந்தக் கால்வாய். 1950ஆம் ஆண்டு வரைக்கும் இதில் படகுப் போக்குவரத்து நடந்ததாகத் தெரிகிறது. அதற்குப் பிறகுதான் கழிவுநீரைத் தேக்கி வைக்கும் சாக்கடையாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறியிருக்கிறது என்பது வேதனையளிக்கக் கூடிய விஷயம். முதல் வேலையாக இந்தக் கால்வாயைத்தான் சுத்தம் செய்ய இருக்கிறார்கள் பொதுப் பணித்துறையினர். அந்த வேலையைக்கூட பிரித்துவிட்டிருக்கிறார்கள். வடசென்னை பக்கிங்ஹாம், தென்சென்னை பங்கிங்ஹாம், மத்தியசென்னை பக்கிங்ஹாம் என மூன்று பிரிவுகளாக இந்தக் கால்வாயைப் பிரித்து சுத்தம் செய்ய இருக்கிறார்கள். 
எண்ணூரிலிருந்து சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் வரை இருப்பதை வடக்கு பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்றும், சேப்பாக்கம் முதல் கோட்டூர்புரம் வரை இருப்பதை மத்திய பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்றும், கோட்டூர்புரம் முதல் திருவான்மியூர், சோழிங்கநல்லூர் வரை தெற்கு பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்றும் பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதுதவிர ஓட்டேரி, வேளச்சேரி, ஒக்கியம் மடுவு, போரூர், அம்பத்தூர், அயப்பாக்கம் போன்ற ஏரிகளின் உபரி நீர் செல்லும் மதகுகளையும் சீரமைக்கும் பணி நடைபெற்றுவருகிறது. இதற்காக அரசு 4.05 கோடி ரூபாய் நிதி ஒதுக்கியுள்ளது.
சென்னை மாநகராட்சியும் தனது பங்குக்கு ரூ. 61 கோடியில் வெள்ளத் தடுப்பு பணிகளை மேற்கொள்வதாக அறிவித்திருக்கிறது.
வடகிழக்கு பருவமழையினால் சென்னையில் ஆங்காங்கே தேங்கும் மழைநீரை உடனுக்குடன் வெளியேற்ற 86 மோட்டார் பம்புக்களையும், விவசாயத் துறையிடமிருந்து பெற்ற 35 ஹெக்டேர் திறன் கொண்ட 15 பம்புகளையும் தயார் நிலையில் வைத்திருக்கிறது மாநகராட்சி.
மாநகராட்சி சார்பில் இதுவரை 51 கோடி ரூபாய் செலவில் 104 கி.மீ. நீளம் புதிய மழைநீர் வடிகால்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. 9 கி.மீ. நீளத்துக்கு வடிகால்கள் கட்டப்பட்டு வருகின்றன.
போர்க்கால அடிப்படையில் வெள்ளத் தடுப்பு நடவடிக்கைகள் செய்வதற்காக ஊழியர்கள், அலுவலர்கள், இளநிலைப் பொறியாளர்கள் என முக்கியப் பணியிலுள்ளோரை மழைக் காலத்தில் விடுமுறையில் செல்ல வேண்டாமென மாநகராட்சி கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
மேலும், சென்னையில் எந்தப் பகுதியில் மழைநீர் தேங்கி நின்றாலும், அதைப்பற்றிக் கவலை கொள்ளாமல் சென்னை மக்கள் மாநகராட்சியின் அவசர உதவி எண் ‘1913’ஐ தொடர்பு கொண்டு தெரிவித்தால் உரிய நடவடிக்கைகளை விரைந்து எடுக்கப்படும் என்றும், இந்தச் சேவை 24 மணி நேரமும் செயல்படும் என்றும் மாநகராட்சி தெரிவித்திருக்கிறது.

இனி, நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்.  சாலைகளில் மழைநீர் தேங்கிக்கிடப்பதைக் கண்டால் கண்டும் காணாமலும் போய்விடாமல் மாநகராட்சியின் அவசர உதவி எண்ணைத் தொடர்பு கொண்டு தெரிவிக்கவேண்டும். இப்படிச் செய்தால், மழையால் ஏற்படும் முகச் சுளிப்பிலிருந்து கொஞ்சமாவது சென்னைவாசிகள் தப்பிக்கலாம். 

(20.10.2008ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)
0 கருத்துகள்
மல்டி லெவல் பார்க்கிங் கட்டடங்கள்!

சென்னையில் சில சமயம் சாலையில் நடக்கும்போது, மனிதர்களைவிட வாகனங்கள் அதிகமோ என்று எண்ணத் தோன்றும். எங்குப் பார்த்தாலும் வாகனங்கள். ஒவ்வொருவரும் ஏதாவது ஒரு வாகனத்தில் ஏறிச் சென்றபடி இருக்கின்றனர். ஒரு நாள் நான் அண்ணாசாலையில் போய்க் கொண்டிருந்தபோது வாகன நெரிசல். தலையை உயர்த்திப் பார்த்தால் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம்வரை இரு சக்கர வாகனங்கள், ஆட்டோக்கள், கார்கள், பேருந்துகள். அதுவும் ஜெமினி மேம்பாலத்தில் இருந்து பார்த்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் மட்டுமே கண்ணுக்கு தெரிந்தன. நடந்துசெல்பவர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாகத் தெரிந்தது.
இப்போது ஒரு புள்ளிவிவரத்தைப் பார்ப்போம். 1981ம் ஆண்டில் சென்னையில் இருந்தவர்களில் 100 நபர்களில் 4 பேரிடம் வாகனம் இருந்ததாம். 1991ம் ஆண்டில் 14 பேரிடம் வாகனம் இருந்ததாம். அதுவே 2001ம் ஆண்டில் 30 பேரிடம் வாகனம் இருந்ததாம். இந்தப் புள்ளி விவரத்தைக் கொடுத்திருப்பது ஒரு தனியார் நிறுவனம். இது ஒவ்வொரு வருடமும் சென்னையில் இயங்கும் வாகனங்களைக் கணக்கெடுத்திருக்கிறது. இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் எல்லாம் 2003ம் ஆண்டு வரை எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 
சென்னையில் மட்டும் தற்போது நாள் ஒன்றுக்கு சுமார் 500க்கும் மேற்பட்ட புதிய வாகனங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டு வருகின்றன. அதாவது நாளொன்றுக்கு 500 பேர் புதிதாக வாகனங்கள் வாங்குகிறார்கள். அப்படியென்றால், ஐந்து வருடங்கள் கழிந்தபிறகு வாகனங்களின் எண்ணிக்கை எப்படி இருக்கும்? உத்தேசமாக, 100 நபர்களில் 80 பேர் வாகனங்களை வைத்திருப்பார்கள். 
நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கும் வாகனங்களால் போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்படுவது ஒருபுறமிருக்கட்டும். அந்த வாகனங்களையெல்லாம் எங்கே நிறுத்தப்போகிறோம்?  நிறுத்துவதற்கான இடம் மிகவும் அவசியமல்லவா? இன்றைக்கும் சென்னையில் வாகனம் வைத்திருப்பவர்களில் நிறையபேர் சாலையோரங்களில் வாகனங்களை நிறுத்திவிட்டுப் போய்விடுகின்றனர். பெரும்பாலான அலுவலகங்களின் வாசலில், அலுவலக நேரம் ஆரம்பித்ததிலிருந்து முடியும் வரை வாகனங்கள் நிற்பதைப் பார்க்கலாம். அலுவலகம் மட்டும் அல்ல; பெரும்பாலான இடங்களில் வாகனங்களை நிறுத்த இடம் இல்லாதவர்கள் சாலையோரத்தில் நிறுத்திவிட்டுப் போய்விடுகின்றனர். இது அன்றாடம் நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு.
தியாகராய நகரில் கடையில் துணிகளை வாங்கக் குடும்பத்துடன் வரும் ஒருவர் குடும்பத்தினரைக் கடையின் முன் இறக்கிவிடுவார். ‘வண்டியை நிறுத்திட்டு வந்துடறேன்’  என்று சொல்லிவிட்டு போவார். அவர் வாகனத்தை நிறுத்த இடம் தேடி, கண்டுபிடித்து, நிறுத்திவிட்டு வருதற்குக்குள் அவருடைய குடும்பத்தினர் துணிமணிகளை வாங்கியே முடித்திருப்பார்கள். அந்தளவிற்கு வாகனங்களை நிறுத்த இடமில்லாமல் மக்கள் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தற்போது, சென்னையில் வாகனங்களை நிறுத்துவதற்காக 13,000 இடங்கள் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், தற்பொழுது 5,100 வாகனங்களை நிறுத்துமிடங்கள்தான் இருக்கின்றன. தற்போது சென்னை மாநகராட்சி இந்தக் குறைகளைக் களைய ஒரு திட்டம் கொண்டு வந்திருக்கிறது. அதற்காக, 161 இடங்களையும் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது.  
அதற்காக, ‘மல்டி லெவல் பார்க்கிங் கட்டடங்களைக் கட்டும்  திட்டம்’ என்று அந்தத் திட்டத்தை வடிவமைத்திருக்கிறது.  
முதலில் அப்பல்லோ மருத்துவமனைக்கு அருகிலுள்ள வாலஸ் கார்டன் பகுதியில் இந்தக் கட்டடத்தைக் கட்ட மாநகராட்சி திட்டமிட்டிருக்கிறது.  இந்த மல்டி லெவல் பார்க்கிங் கட்டடத்தில் சுமார் 300க்கும் மேற்பட்ட இருசக்கர வாகனங்களும், 200க்கும் மேற்பட்ட கார்களும் நிறுத்துவதற்கு வசதியாக இந்தக் கட்டடம் கட்டப்பட இருக்கிறது. இந்தக் கட்டடத்தில் வாகனங்களை நிறுத்த ஒவ்வொருவருக்கும் சுமார் 3 நிமிடங்கள்தான் ஆகுமாம். கட்டடத்துக்கு உள்ளே வரும் வாகனங்களையும், வெளியில் செல்லும் வாகனங்களையும் கேமராக்கள் மூலம் பதிவு செய்து கண்காணிக்க முடியுமாம். ஒரு வாகனத்தை நிறுத்த ஒருமணி நேரத்திற்கு 10 ரூபாயும், அதற்குமேல் ஆகும் ஒவ்வொரு மணி நேரத்திற்கும்  கூடுதலாக 10 ரூபாயும், அதிகபட்சமாக ஐந்து மணி நேரத்திற்கு 50 ரூபாயும் வசூலிக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்.  
மக்களுக்குப் பயன் தரும் இந்தத் திட்டத்தில் பின்னடைவு இருக்காதென்றும், மும்பை, கொல்கத்தா போன்ற இடங்களில் இத்திட்டம் செயல்பட்டுவரும்போது சென்னையில் ஏன் முடியாது என்கிற கருத்தும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய ஒன்று. 
இப்படி அதிக வாகனங்கள் வந்து செல்லும் பிராட்வே, தியாகராய நகர் போன்ற சில இடங்களை தேர்ந்தெடுத்து மல்டி லெவல் பார்க்கிங் கட்டடங்கள் அமைப்பதற்கு மாநகராட்சி முடிவெடுத்துள்ளது.
தியாகராய நகரில் இருக்கும் பெரிய துணிக்கடைகள், நகைக்கடைகள் தங்கள் வாடிக்கையாளர்கள் வாகன நிறுத்துவதற்காக தங்களது சொந்த செலவில் இடங்களை வாங்கி, அதில் வாடிக்கையாளர்கள் இலவசமாக வாகனங்களை நிறுத்துவதற்கும் ஏற்பாடுகள் செய்து அதில் வெற்றியும் பெற்றுள்ள நிலையில் சென்னை மாநகராட்சியால் இது முடியாமல் போகுமா என்ன?
இன்னும் சில வருடங்களில் சென்னையில் வாகன நிறுத்துவதற்கான கட்டடங்கள் அதிகப்படுத்தப்பட்டு, சென்னை சாலையோரங்களில் வாகனங்களே நிறுத்துவது இல்லை என்று சொல்லும்படி திகழப் போவது உண்மை. இத்திட்டத்தினால் சென்னை மக்கள் பயன் பெறப்போகும் நாட்களை எண்ணிக் கொண்டேயிருப்போம்.

(24.10.2008ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)

0 கருத்துகள்
சர்வதேசத் தரத்தில் சென்னை விமானநிலையம்

நம் இந்தியப் பொருளாதரத்தில் மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று அந்நியச் செலாவணி. அந்நிய முதலீடுகள், வெளிநாட்டில் இருந்து நம் நாட்டுக்கு வருகின்ற சுற்றுலாப் பயணிகள் ஆகியவற்றின் மூலமாக வரும் அந்நியச் செலாவணி நம் இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கு மிகவும் தேவையான ஒன்று. இதை மனத்தில் ஓர் ஓரத்தில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொண்டு, மேலே செல்வோம். 
இன்றைக்கு தரம் என்பது, அதிலும் உலகத்தரம் என்பது உலகில் உள்ள அனைவராலும் பேசப்படுகின்ற, பார்க்கப்படுகின்ற ஒன்றாக இருக்கின்றது. சாதாரண பேருந்து நிலையத்தில்கூட அடிப்படை வசதிகள் நவீனமாக இருக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிற காலம் இது. 
இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பு சென்னை விமான நிலையத்தை விரிவாக்கும் திட்டத்தை முன் வைத்தது ‘இந்திய விமான நிலையங்கள் கட்டுப்பாட்டு ஆணையம்.’ இதற்கு பொதுத்துறை முதலீட்டு வாரியமும் அனுமதி அளித்திருந்தது. அதன்பிறகு, பிரதமரின் தலைமையில் நடைபெற்ற மந்திரி சபை இந்தத் திட்டத்திற்கான ஒப்புதலை அளித்து, திட்டத்தை செயல்படுத்த 1808 கோடி ரூபாய் நிதியையும் ஒதுக்கியது. இன்றையச் சூழலில் சென்னை விமான நிலையத்தை விரிவாக்கும் திட்டத்திற்கான தேவை இருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை.   
இந்தியாவில் வெளிநாட்டுப் பயணிகளை அதிகம் ஈர்க்கும் விமான நிலையங்களில் ஒன்று சென்னை விமான நிலையம். மீனம்பாக்கம் என்றாலே, நமக்குச் சட்டென்று விமான நிலையமும் விமானங்களும்தான் நினைவுக்கு வரும். தாம்பரம் நோக்கிச் செல்லும் சாலையில் விரையும்போது, தலைக்கு மேல் பறக்கும் விமானங்களை இன்றைக்கும் குழந்தைகளைப் போல குதூகலமாகப் பார்க்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். 
சில நாட்களுக்கு முன்னால்கூட ஒரு கிராமத்திலிருந்து பேருந்தில் சென்னைக்கு வந்த கிராம மக்கள், பேருந்தின் மேல் தளத்தின் மேல் நின்றுகொண்டு, விமான நிலையத்தை வேடிக்கை பார்த்ததை ஒரு நாளேடு புகைப்படமாக வெளியிட்டிருந்தது. 
தற்போது சென்னை விமான நிலையம், ‘அண்ணா பன்னாட்டு விமான நிலையம்’, ‘காமராசர் உள்நாட்டு விமான நிலையம்’ என்று இரு பகுதிகளாக இயங்கி வருகிறது. இந்த இரு விமான நிலையங்களும்தான் தற்போது புதுப்பிக்கப்பட உள்ளன. சர்வதேச தரத்திற்கு சென்னை விமான நிலையம் உயரப்போகிறது.  
தற்போது சில ஆயிரம் சதுர அடிகளில்தான் இந்த விமான நிலையங்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. விரிவாக்கத்தின்படி, சுமார் 65000 சதுர அடியில் பன்னாட்டு விமான நிலையமும், சுமார் 75000 சதுர அடியில் உள்நாட்டு விமான நிலையமும் விரிவாக்கம் செய்யும் பணி விரைவில் தொடங்கவிருக்கிறது.
இதன்படி விமான நிலையத்தின் ‘ரன்வே’ எனப்படும் இரண்டாவது ஓடு தளம், மேலும் 832 மீட்டர் தூரத்திற்கு அதிகரிக்கப்பட இருக்கிறது. அதாவது, விமான நிலைய விரிவாக்கத்திற்குப் பிறகு, இரண்டாவது ஓடு தளத்தின் நீளம்  சுமார் 2917 மீட்டராக இருக்கும். இந்த ஓடு தளத்துக்கு இணையாக 150 கோடி ரூபாய் செலவில் ‘டாக்சி வே’ அமைக்கப்பட இருக்கிறது. இவை மட்டுமில்லாமல், கூடுதலாக பார்க்கிங் வசதிகளும், அதிக விமானங்களை நிறுத்தும் வசதிகளும் செய்யப்பட இருக்கின்றன.  
சென்னை விமான நிலையத்துக்கு தற்போது, ஒரு மணி நேரத்துக்கு 250 விமானங்களை இயக்கும் திறன் உள்ளது. அது விரிவாக்கத்துக்குப் பிறகு, 500 விமான இயக்கத் திறனாக அதிகரிக்கும். 
70களில் குறைந்த அளவே விமானங்கள் வந்து சென்ற சென்னை விமான நிலையத்தில் தற்பொழுது வருடத்திற்கு 500க்கும் மேற்பட்ட விமானங்கள் உலகில் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்து செய்கின்றன என்பது நம்மில் சிலருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். சிலருக்கு தெரியாமலுமிருக்கலாம். விமான நிலையம் விரிவாக்கம் செய்யப்பட்ட பிறகு எத்தனை விமானங்கள் வந்து செல்லும் என்பதை நீங்களே யூகித்துக் கொள்ளலாம்.
வெளியூர் மற்றும் வெளிநாடு செல்லும் பயணிகளுக்கான Sitting Room, Waiting room  அதாவது அமரும் அறை, காத்திருக்கும் அறை ஆகியவை விமானநிலையத்தின் முதல் தளத்திலும், அதே போல் வெளிநாடுகளிலிருந்து வரும் பயணிகளுக்கான அறை கீழ்த் தளத்திலும் அமையவிருக்கிறது. புதிய விமான நிலையத்தை இயற்கை வெளிச்சத்தில் அமையுமாறு அமைக்கவிருக்கிறார்கள். இது மின்சாரச் செலவை கட்டுப்படுத்தும். 
பயணிகளை வழி  அனுப்ப மற்றும் வரவேற்க வருவோரின் வாகனங்கள் நிறுத்துவதற்கு சுமார் 47000 சதுர அடியில் ‘மல்டிலெவல் கார் பார்கிங் வசதி’ தரைத் தளத்திலும், கீழ் தளத்திலுமாக அமைக்க, பணிமேற்கொள்ளப்படுகிறது. இந்தப் பார்க்கிங் வசதியால் 2000க்கும் மேற்பட்ட கார்களை நிறுத்த இடம் இருக்கும் என்கிறார்கள்.
வருடத்திற்கு சுமார் 4 மில்லியனிலிருந்து 16 மில்லியன் வரை மக்கள் வந்து செல்ல வசதியாக விமான நிலையம் அமையும். சென்னை விமான நிலையம் விரிவாக்கப்பட்டால், இயல்பாகவே சென்னைக்கு வந்து செல்லும் வெளிநாட்டுப் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் என்பது உண்மை. 
‘சென்னை விமான நிலையம் விரிவாக்கம்’ என்பது ஒரு திட்டம் மட்டும் அல்ல. இதன் மூலம் எத்தனையோபேர் பயனடைவதற்கான வாய்ப்பு உண்டாகியிருக்கிறது. பல வெளி நாட்டுப் பயணிகள், வசதிக்குறைவு என்கிற மன வருத்தம் இல்லாமல், சர்வதேச தரத்தில் அமைந்த வெளிநாட்டு விமான நிலையத்துக்கு வந்து திருப்தியுடன் திரும்பிச் செல்வார்கள். இதன் மூலம், இயல்பாகவே வெளிநாட்டு பயணிகளின் வருகையும் அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.

  
(21.10.2008ல் ஆல் இண்டியா ரேடியோவில் வாசிக்கப்பட்டது)